De verrassing (verhaal)

Door Nonnie gepubliceerd op Saturday 02 May 20:49

45a73b693536fa3be9c193d29647a000_medium.

‘Mam, denk je dat ik het kan?’
‘Wat?’
‘Nou, zingen voor een publiek.’
Ik herinner me de neutrale blik, waarmee ze me aankeek. Een blik, die meteen verried hoe belangrijk die vraag voor haar was, en keek zo onbevangen mogelijk terug, niet van plan onder te doen voor haar quasi-onverschilligheid.
‘Tuurlijk kun je dat. Waarom niet? De vraag is natuurlijk of je het durft.’
‘Waarom zou ik het niet durven?’
‘Nou, het kan best eng zijn om op te treden voor een grote groep mensen, die allemaal naar je kijken. En dan is het natuurlijk ook nog de kunst om van de weeromstuit niet vals te zingen.’
‘Oh!’
Dat laatste kwam er een beetje beteuterd uit, alsof mijn antwoord alle hoop op een optreden op de schoolavond de grond had ingeboord. Snel scanden mijn ogen haar gezicht, maar ze was alweer bezig met andere dingen. En de schoolavond kwam en ging, zonder optreden van Maartje. Ze had het kennelijk toch niet aangedurfd.

En de jaren, zij vlogen voorbij, zonder dat ik op enig moment terugdacht aan haar vraag, totdat Maartje op een dag van school thuiskwam met de mededeling dat ze een rolletje had in de schoolmusical. Elk jaar werkte groep 8 aan een musical, die ter afsluiting van het schooljaar aan alle ouders en medescholieren zou worden getoond. Vanaf de prille mededeling dat ze meespeelde in de musical tot de avond van de uitvoering was de voorstelling omgeven door een enorm mysterie. Nooit hoorde ik haar liedjes oefenen en ze repte met geen woord over de musical, alsof ze er totaal niet mee bezig was. Kennelijk had de juf de kinderen op het hart gedrukt om alles rond de voorstelling geheim te houden en alsof haar leven ervan afhing zweeg ze in alle talen. Toen Anna, een vriendinnetje van Maartje een keer kwam eten, kwam ik er bij toeval achter dat Maartje samen met Anna een nummer zou zingen, beiden solo. Aha, dacht ik. Ze gaat het eindelijk durven. Mijn kuikentje wordt groot en straks staat ze op dat gigantische podium te zingen. Het kuikentje was overduidelijk niet blij met de loslippigheid van haar vriendin. Kennelijk wilde ze ons verrassen en om haar dat genoegen niet te ontnemen heb ik er verder niet meer naar gevraagd. Maartje zweeg en ik bedwong mijn nieuwsgierigheid en zweeg misschien zelfs nog wel harder dan zij over die magische avond die met rasse schreden naderbij kwam.

9124bd20a05962389cede7f5166767c3_medium.

Het is een warme avond en de gymzaal van de basisschool is omgetoverd in een bescheiden schouwburg. De ramen staan open om de kinderen van groep 8 en het publiek te voorzien van frisse lucht. De sterren van de avond  zijn waarschijnlijk druk bezig achter de coulissen met de laatste voorbereidingen en elkaar zenuwen aanpraten, terwijl ouders en andere aanverwanten nog een laatste kopje koffie achterover slaan in de aula. Ik ben ongedurig, wil niet te lang treuzelen bij de koffie, want ik heb mijn zinnen gezet op een plek vooraan, dus al snel elleboog ik mijn weg naar de eerste rij en met succes. Wie zegt dat geweld niks oplost? Deze moeder gaat over lijken. Een laatste check van mijn telefoon die straks in opperste staat van paraatheid moet  zijn om alles vast te leggen. Elke zucht, elke uithaal, de uitdrukking op haar gezicht, haar gebaren, haar stem, alles moet op de gevoelige plaat worden vastgelegd. Achter mijn rug houd ik stiekem mijn vingers gekruist. Kan het zijn dat ik zenuwachtiger ben dan mijn dochter, gespeend als ik normaal gesproken ben van sentimenteel gedoe? Doe toch normaal, mens! En dan gaan de lichten uit en de voorstelling vangt aan.

c7cb01577d1c705ea15fed8cf4572c1f_medium.

De musical ‘De Lachfactor’ vertelt het flinterdunne verhaal van Lola, een miljonairsdochter, die sinds het overlijden van haar moeder niet meer heeft gelachen. Haar rijke vader is radeloos en stelt alles in het werk om zijn dochter een lach te ontfutselen. Maartje speelt de rol van Lola en ze doet het goed. Droevig kijkt ze de zaal in en vertrekt geen spier als allerlei grapjes de revue passeren.

In de onderstroom van de musical speelt nog een ander verhaal; het thema van het naderende afscheid, want de musicalavond is tevens de afscheidsavond van groep 8. Ik ken ze allemaal, de kinderen van groep 8, een fijne klas, die voor het grootste deel 8 jaar lang lief en leed met elkaar heeft gedeeld en op deze avond nemen ze afscheid van de school en van elkaar. De veilige omgeving van de basisschool laten ze weldra allen achter zich om na de grote vakantie uit te vliegen in alle richtingen. Straks op hun nieuwe school zijn ze niet meer de oudsten, maar juist de jongsten, onderdeurtjes die lopen te zeulen met een veel te grote en zware boekentas. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ragfijn is de sfeer in de zaal en als ijverige spinnetjes weven de kinderen een web van betovering over het welwillende publiek. De onderlinge verbondenheid tussen de kinderen spreekt uit elk woord, elk gebaar en je proeft als het ware het respect in de ruimte die elk kind krijgt om te stralen in deze laatste voorstelling, waar ze samen  zo hard aan hebben gewerkt.

Maartje is één van de kleinsten van de klas en met stip de beweeglijkste, maar vanavond ademt ze een bepaalde rust uit. Ze wil niet uit haar rol vallen. Haar smalle schouders steken fier boven het gele zomerjurkje uit en hoewel ze fysiek een frêle indruk maakt, getuigt haar zelfverzekerde optreden van een bepaalde autoriteit. Smal als die schouders lijken, stralen ze ook een zekere kracht uit. Nergens een teken van nervositeit of zelfs maar een hapering. Haar stem is sterk en zonder aarzeling en bevestigt keer op keer dat ze zich volledig op haar gemak voelt binnen de hechte kring van haar klasgenoten. Trefzeker is haar optreden en ook de anderen lijken geen last te hebben van plankenkoorts. Het publiek smult en gaat volledig op in het schouwspel.

En dan is daar het moment waar ik heimelijk op gewacht heb. Maartje gaat zitten in een stoel en een schijnwerper is nadrukkelijk op haar gericht. De muziek begint en snel trek ik mijn telefoon tevoorschijn om een filmpje te schieten. Dan begint Maartje te zingen, haar zachte stem klinkt natuurlijk en zuiver en hoewel het geen makkelijk nummer is, heeft ze er geen enkele moeite mee. Muisstil is het publiek en alle ogen zijn gericht op Lola, de miljonairsdochter, die zingend meedeelt dat ze een eenling is en heel vaak alleen, een melding die zonder enige vorm van sentiment de ruimte wordt in geslingerd en juist om die reden zo weet te raken. Trots zit ik in die warme ruimte te kijken naar mijn meisje, terwijl opeens op onverklaarbare wijze mijn keel lijkt dichtgeknepen. Mijn blik richt zich strak langs de telefoon die ik zelf omhoog houdt op Maartje, zodat ik niks van haar mis. Haar stem echoot in mijn hart, terwijl ik me afvraag waarom ik nooit heb geweten dat ze zo goed kan zingen. Automatisch beginnen mijn ogen te knipperen en ik durf niet opzij te kijken, bang dat de tranen dan het pad van de vrijheid zullen kiezen. Was het nou al die tijd al zo warm in de zaal of merk ik het nu pas? Na het eerste couplet neemt Anna het van Maartje over. Haar stem heeft het volume van een echte musicalstem, zuiver en mooi. Het tweetal heeft het publiek aan hun voeten, hetgeen vooral blijkt uit de ademloze stilte, waarin ze het lied ten gehore brengen. Als Maartje het stokje weer van Anna overneemt, blijkt dat ze zich weinig aantrekt van het verschil in volume tussen de beide solo’s, want ze produceert nog geen decibel meer dan voorheen. Maartje is gewoon Maartje en ze volgt haar eigen lijn, sprookjesachtig schitterend en puur tot de laatste noot. Als mijn oren in staat waren geweest om gretig en onbeschaamd te slurpen hadden ze dat beslist gedaan, maar voor die gelegenheid beperkte ik me tot de wens om het lied eindeloos te laten voortduren en voor altijd gevangen te zijn in dat moment. Helaas, niet elke wens wordt gehonoreerd en veel te snel loopt het lied ten einde. Een diepe zucht ontsnapt aan mijn lippen, terwijl ik mijn handen rauwrood applaudisseer, evenals de rest van de wild enthousiaste zaal. Heel langzaam en met enige tegenzin sterft het applaus weg.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Drie keer gelezen en ik blijf er vrolijk van worden. Een heerlijk verhaal. Kost me geen enkele moeite om me in de moederfiguur te verplaatsen. ☺☺
Mij ook niet.
Zeer tegen mijn gewoonte in zitten er sterk autobiografische elementen in dit verhaal.
Gelezen en beoordeeld!
Dank je wel.
Gelezen
Dank je wel.
Ah, wat een prachtige verhaal! En zo herkenbaar. Een trotse mama met een dikke brok in de keel en vooral niets laten merken van je emoties. Helaas zakte ik als een baksteen voor de test want ik kon mijn tranen niet bedwingen. Dat heb ik nooit gekund trouwens. Mijn arme kinderen!
Het valt nog niet mee om je op zo'n moment te beheersen. Dank voor jouw lieve reactie.
Mooi. Een trotse moeder die moeite heeft met het afscheid. Haar kleine dame wordt groot. En trots (+ wat emotioneel, haha) mag ze terecht zijn op haar dochter!
Goed gezien.
Dank je wel, Kelly.
Gelezen.
Dank je wel.
wat mooi!!
Grazie