Een leven zonder moeder [Verhaal]

Door SharSjar gepubliceerd op Tuesday 28 April 20:21

Een leven zonder je echte moeder is alles behalve makkelijk. Het maakt dan ook echt niet uit hoe oud je was toen jij je moeder bent kwijt geraakt, ongeacht de reden of gebeurtenis dat ze uit je leven is verdwenen. Je zult altijd een gat in je hart hebben waar zij eigenlijk thuis hoort.

Mijn leven is precies wat ik net beschreef. Mijn naam is Sharona en ik ben 26 jaar, ik heb twee broertjes, eentje van nu 17 en eentje van 23. En wij zijn onze moeder kwijt geraakt op 13 Oktober 1999.

Ik was nog maar 10 jaar oud, ging naar een speciaal onderwijs, waarom precies? Dat weet ik niet, mijn moeder wilde dat ik er na toe ging en als klein meisje wist ik niet beter, ik ga er vanuit dat mijn moeder het beste voor mij wilde.

Woensdag ochtend, 13 Oktober 1999. De leukste dag voor een kind op de basisschool. Waarom? Maar een half dagje school natuurlijk! Maar deze Woensdag was anders dan alle andere Woensdagen. Rond 10 uur in de ochtend zat ik net als alle andere kinderen in de klas. Welke les ik precies had, dat weet ik niet meer, maar wat ik deze ochtend voelde zal ik nooit meer vergeten. Een diepe, gigantische en een abnormale rilling speelde over mijn ruggengraat, het begon bij mijn nek die uitliep tot aan mijn onderrug daarna voelde het alsof een deel van mijn ziel van mij werd weggetrokken, zonder genade. Alsof je als een uitgehongerd beest een rauw stuk vlees los trekt van het bot. Voor mij was dat een waardevolle band die zonder pardon uit mijn leven werd gerukt. Natuurlijk wist ik dat nog niet en het duurde niet lang totdat ik verder ging met mijn schooldag.

Toen ik na school thuis kwam, zag ik mijn oma zitten op de bank. Mijn oma was er altijd op Woensdag middag om op ons te passen dus voor mij was er nog niets vreemds gaande. Totdat ik de watervallen zag die uit mijn oma’s ogen kwamen. Ik vroeg wat er aan de hand was, maar ze kon mij geen antwoord geven. Dus ik begon te raden; Ligt er iemand in het ziekenhuis? Is er iets met mama? Is er iemand dood? Ligt mama in het ziekenhuis?.. Is mama dood?

En zo had ik als een 10 jarig meisje geraden dat ik die dag mijn moeder was kwijt geraakt. Het drong ook zeker niet tot mij door, hoe kan een meisje van 10 nou beschrijven wat er op dat moment in haar omgaat?

Later op de dag kwamen mijn vader’s zussen langs om ons te helpen en te ondersteunen met ons verlies. Met mijn broertje van toen 8 viel niet mee te praten, hij was er kapot van en mijn jongste broertje? Hij wist van niets, hij wist niet waarom al deze mensen bij ons in de woonkamer zaten, wat er was gebeurt met onze moeder.

Het verhaal werd mij voorzichtig verteld en om heel eerlijk te zeggen weet ik ook niet meer precies wanneer dat heeft afgespeeld en waar. Maar mijn moeder is verongelukt tussen twee vrachtwagens terwijl zij zelf een klein bestelbusje reedt. Toen we afscheid name van haar was de kist dicht, blijkbaar was er niet genoeg van haar over om haar lichaam ten toon te stellen.

Ik had een gedicht voor mijn moeder geschreven, eentje die ik helaas ben kwijt geraakt, wat mij erg brak van binnen. Mijn oom las het voor mij op en achteraf kreeg ik mooie en super lieve complimentjes. Mijn moeder werd op de dag van afscheid gecremeerd.

Na dat allemaal achter de rug was, probeerde ik mijn normale leven weer op te pakken. Ik heb een week of twee thuis gezeten en daarna ging ik weer naar school. Ik had een super lieve lerares die een mooie foto van mijn moeder in de klas plaatste en er werd iedere dag een aantal kaarsjes voor haar aangestoken. Dat gaf rust en een bevredigend gevoel, het idee dat er mensen waren die om mij gaven en wilde dat ik mij weer snel op mijn gemak voelde.

Maar mijn leven werd er niet makkelijker op. Mijn moeder was weg, dus ook de persoon die de rol als moeder in huis op haar nam. Ik groeide ineens zo snel op, hielp mijn vader zoveel ik kon en ook mijn broertjes. Ik nam de rol als moeder op mijn schouders, ik deed dat onbewust en het werd iets waar ik niet snel van af kon komen.

Gelukkig bleef mijn vader niet te lang alleen. Na de dood van mijn moeder, trok haar zus en mijn vader veel met elkaar op, ze zochten elkaars steun en uiteindelijk kwam daar een relatie uit voort. Toen het gebeurde vond ik het super leuk, want het was geen vreemde vrouw die onze vertrouwde wereld binnen drong. Maar later dacht ik er dieper over na, mijn tante heeft een relatie met mijn vader, dus ondanks ze niet getrouwd waren voelde het alsof ze mijn stiefmoeder was, dat zou mijn vader mijn oom maken en mijn broertjes werden ineens mijn neefjes. En het maakte niet hoe vreemd de verhalen waren van mijn vrienden, de mijne blonk altijd uit.

Mijn tiener jaren waren een hel, ik werd heel veel gepest omdat ik een erg terug getrokken meisje was, ik durfde mijn eigen woorden niet uit te spreken omdat ik mijzelf altijd druk maakte over wat andere mensen van mij dachten, waarom weet ik eigenlijk niet. Ze noemde mij lelijk, grinttegel omdat ik redelijk wat puisten had. In no time was mijn zelfbeeld helemaal verdwenen en alles wat ik voelde kropte ik op, er was geen begrip voor mij, alsof het niet uit zou maken of ik nog een deel uitmaakte van de samenleving. Dit waren de momenten dat ik mijn moeder ontiegelijk veel miste, omdat ik mijn moeder nodig had die haar dochter weer bij elkaar veegde en haar een oppepper gaf zodat ze weer verder kon met het leven van een simpel tieners leven.

Het gemis van mijn moeder werd erger naarmate ik ouder werd, ik realiseerde me dat ik haar nooit meer terug kon krijgen, dat ze mij nooit meer een knuffel kon geven, of een kusje plaatsen op de plek waar ik mijzelf had bezeert. Ik heb nooit de kans gehad om te kunnen shoppen met de gene die mij 9 maanden bij zich heeft gedragen, ik kon haar niet vertellen over de jongens waar ik een oogje op had en ik had nooit echt de schouder waar ik mijn hart gebroken tranen op kon laten vallen. Tuurlijk ik had mijn stiefmoeder, maar dat is simpelweg niet hetzelfde, probeer je ei maar eens bij een persoon te leggen die van geen kinderen ineens naar 3 kinderen is gegaan en wij waren niet de makkelijkste.

Ik geef dan ook heel eerlijk toe dat ik me volledig minderwaardig voelde, mijn ziel was zo verwond en verminkt dat ik dat uitte op mijzelf. Ik sneed mijzelf, niet diep maar genoeg om het te laten bloeden, om mijzelf even te focussen op een andere vorm van trauma. Het duurde niet al te lang tot ik er weer mee stopte aangezien de klappen bij geliefde veel harder aan bleek te komen dan bij mijzelf en zo egoïstisch was ik niet, het was voor mij bedoeld en niet voor andere die blijkbaar om mij gaven.

Ik denk nog dagelijks aan mijn moeder, ik vraag me af hoe mijn leven eruit had gezien als ze er nog was, maar hoe egoïstisch het ook klinkt, ik zou nooit de mensen hebben ontmoet die mij nu zo dierbaar zijn als mijn leven er anders had uitgezien, ja, ik voel me als damaged goods, maar daar wordt aan gewerkt.

Door het verlies van mijn moeder brak mijn ziel en mijn hart in zoveel stukjes dat het leekt alsof het nooit meer goed met mij zou komen, ondanks dat ik nu werkzoekende ben en tot nu toe nog geen succes heb gehad, leef op een uitkering waar ik mijn lasten mee kan betalen maar bijna niets overhoud om echt van te leven, ik kan eten, maar daar is alles dan ook mee gezegd. Maar ik heb een hele lieve vriend die mijn moed uit mijn schoenen praat en terug plaatst in mijn hart, laat mij geloven dat ik de wereld wel degelijk waard ben, dat ik alleen maar wat zelfvertrouwen moet hebben om vooruit te komen. Het is goed om te weten dat er iemand is die hoe dan ook je hand vast houdt hoe donker de wolken boven mijn hoofd ook zijn, iemand die de stralen van de zon weer op mijn gezicht laat schijnen, die mij de warmte geeft die ik al die tijd heb gemist.

Met mij gaat het goed komen, dankzij mijn vriend en de lieve vrienden die ik in mijn leven heb. Al zal daar wat tijd overheen gaan.

Het schrijven van dit stuk viel mij heel erg zwaar, niet alleen kon ik geen echte emoties benoemen, ik moest het zo beschrijven dat het andere zou raken en mij raakte het erg diep. Het is waargebeurt, ik ben mijn moeder echt op mijn 10de kwijt geraakt, één van mijn broertjes was nog maar 8 jaar en de jongste was 1 jaar. 

Ik ben het vertrouwen in mensen compleet kwijt geraakt omdat ik zoveel gepest ben en zoveel mensen die misbruik maakte van mijn zachte persoonlijkheid en altijd bereidt was om andere mensen te helpen.

Maar dit is de rode draad in mijn leven. 

Meer een omschrijving, hoort niet bij het verhaal

Dit was mijn moeder's steen voor een aantal jaren, uiteindelijk hebben mijn vader en stiefmoeder voor iets mooiers gekozen.

En dit is het resultaat na de verandering. Het hartje had ik voor haar gekocht net als de rozen. 

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen
Ach meisje toch... wat verschrikkelijk. Geconfronteerd worden met emoties waar een volwassen persoon al moeite mee heeft. Je wereld wankelt aan je voeten, je valt in een eindeloze put ellende en eenzaamheid.

Niets kan het verlies van een ouder of kind weer goedmaken en je moet leren leven met het verlies. Het leven gaat door, moet doorgaan en dat kan heel zwaar zijn.

Prachtig en zeer mooi geschreven!

Dankjewel voor de lieve steun en de complimentjes!
Ze zijn met liefde gegeven.
Gelezen.
Een brok in m'n keel. Ik hoop met heel mijn hart, dat net als jij ook je broertjes een goede draai aan het leven hebben kunnen geven
Alles komt op zijn tijd, hartelijk dank!
Waargebeurd en dat maakt het nog aangrijpender.
Je doet het prima en jouw moeder is nu een deel van jou, voor altijd.
Ik krijg veel aardige berichtjes, dat doet mij zeker goed! Heel erg bedankt.
Wat een verdriet, gelukkig dat het nou beter met je gaat.
Het voelde goed om dit te schrijven. Ondanks de emoties. Dankjewel!