Huize Kneuzenberg in de bocht.

Door Leny gepubliceerd op Tuesday 28 April 12:04

Goed, dan zit ik hier nu. Eindelijk drie dagen zonder zuurstoftank. Alleen in de nacht mijn zuurstofmasker, voor de broodnodige lucht en verse adem. Mijn suiker is een wandelende tak, Wat is dat een galbak zeg. Geen dag gaat voorbij of ze komen in de avond met een boterham met dubbel kaas, want dan is mijn suiker weer te laag.

Van de week had ik eindelijk bonje met mijn overbuurvrouw. Die klapdoos denkt dat zij het alleenrecht heeft. Nu was zij mij al de hele week aan het uittesten, maar je kunt een haas niet vangen met een worteltje. Zodra ze begon te zeuren en te klagen was ik op weg naar de koffie in het restaurant. Die doos ligt hier al 10 weken, ziekenhuis in en uit, snap haar frustratie, maar is ontzettend jaloers dat ik met een buurman goed kan keten. Ja, wat moet je anders. Die man ligt hier al 9 maanden, been afgezet en vanmiddag een paar tenen, twee keer aan de dialyse, maar gaf mij de eerste week eens flink op mijn lazerij omdat ik te snel wilde en ging. Moest het betalen, zeer duur mag ik wel zeggen. Dus eindelijk is er rust in de tent, begint zij. Eerst waren we gisteren alleen op de kamer en vroeg ik haar of ze iets tegen mij had. Nee hoor, was niet het geval maar Meneer Kwakkel negeert haar sinds ik hier ben. Is dus helemaal niet waar. Die man is zo geliefd bij iedereen, dus zij begon over ; "Hij dit en dat." Ik weer, dat ik daar niets mee te maken had. Zij wilde niet meer met mij praten, draaide haar scootmobiel retour rug en zweeg. Dan ben ik een rare hoor.

Dus nu is bij mij ook het deurtje dicht. Nou is Kwakkel naar de OK en ik ben aan de Goden overgeleverd. Zou ze willen die kokoskonijn. Die zwijgzaamheid bevalt mij prima. Als iets haar niet bevalt dient zij een klacht in bij de artsen, de psychologe, de sygepiater en noem maar op. Ik heb alleen gezegd dat ze wel mijn naam goed moest spellen als ik aan de beurt was. 

Het is zo jammer, die vrouw heeft een nare achtergrond, een eng voorland. Haar benen worden afgezet in oktober. Maar mijn leven gaat ook verder. Het personeel heeft ook een beurt van haar gehad, maar ze blijven vriendelijk hoor voor die gans.

Ze is gewoon een verpest vrouwtje die denkt dat de wereld van haar is. Ze gaat elke dag naar de Action, Nieuwe Haven, allerlei activiteiten, die vermaakt zich wel. Dit is een hotel voor haar. Om mij heen zie ik ergere gevallen die mensen die afhankelijk zijn van het personeel. Die al maanden geen winkel van binnen hebben gezien. Ik heb een goede koptelefoon die helemaal afsluit, dus als ze smakt heb ik daar ook geen last van. Mijn gezondheid is nu ook numero uno. Moet zeggen dat het me niet in de koude kleren is gaan zitten. Nu moet ik egoiste zijn hier, dat wordt mij steeds verteld. Maar als zoiets niet in je zit, ga er maar eens aanstaan. Dus doe ik dit met verve. Vandaag bof ik, want heb pas om half 3 therapie, heb al ergoherapie gehad. Zomaar een kop cup a soup klaargemaakt, zonder te morsen en zonder rollator, wel als een dronken tor aan het aanrecht. Maar de soep is gelukt, ik voel mezelf een dweil. Ga nu een bammetje eten en dan even plat. Wordt zeker vervolgd.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo te lezen sla je je er moedig doorheen. Valt niet mee daar. Fijn dat je overal de humor van in kunt zien en dat je af en toe wat van je af kunt schrijven.
Stoere.
Hihi, jij laat je niet molesteren door zo'n graftak. Petje af voor jouw humor. ;)
Wat een gezelligheid!
Gelukkig lijk je er de humor nog van in te zien.
Ja meid, je houd je humor zeker bij de les.
Dat er daar bij al die ernstige gevallen dan ook nog eens jaloezie moet wezen en rare manipulatieve spelletjes is mij een raadsel.
je tovert een grote grijns op mijn smoeltje met je benamingen voor die vrouw. -))