Flarden (1)

Door Gewoonieko gepubliceerd op Tuesday 28 April 00:39

Vanachter haar ordentelijk bureau glimlacht ze naar ons. Wanneer je niet beter zou weten dan zou het een vriendelijke glimlach zijn. Zo eentje die je welkom heet of op je gemak stelt. 
Nu lag er iets van medeleven in besloten en eigenlijk wist ik het al voordat ze het uitsprak: “Ik heb geen goed nieuws.”
Nog altijd die glimlach, maar nu verontschuldigend: “Het is borstkanker.”
Doorheen Monique’s “Oh God, nee” galmt mijn “Godverdomme.” 
Eerst nog slaat ze haar handen voor haar gezicht zoals mensen in ontzetting dat doen, maar dan zoekt ze mijn hand en die eens gevonden knijpt ze er zo hard in dat het me terugslingert naar de verloskamer; zelfde ziekenhuis, vier jaar eerder.
Wanneer de eerste tranen zijn opgedroogd, glimlacht ze dapper: “Ik ben nogal praktisch ingesteld: wat gaan we er aan doen?” om zich direct hardop af te vragen: “Mam. Hoe vertellen we dit aan mam?”  
Haar moeder, die zelf een tiental jaren geleden door dezelfde Godvergeten rotziekte weduwe werd en driehonderd kilometer verderop woont. 
“Ja, mam, hallo. Ik moet je iets vertellen. Het zit even niet mee; ik heb het ook.
Wat zeg je? Haha, nee, kanker bedoel ik.”
Nee, bellen valt af. 

De vriendelijke glimlach die Marjan heet legt ons uit dat een borstbesparende operatie gevolgd door een aantal weken dagelijks bestraald te worden een effectieve aanpak is. 
“Wellicht nog een chemo kuur, maar dat bespreken we in de teamvergadering,” en ze legt ons uit dat chirurgen, radiologen en verpleegkundigen elke maandagavond de patiënten bespreken. 
We zijn verdomme een onderwerp in de volgende vergadering, flitst het door me heen en er  volgt een technisch relaas over hoe moeilijk de tumor te lokaliseren is en hoe de chirurg dat gaat doen, voor en tijdens de operatie.
“Een amputatie is niet nodig?” vraagt Monique nog voor de zekerheid, maar ons wordt verzekerd dat in dit geval dat geen medische meerwaarde geeft. Het is een vreemd gevoel van opluchting. 
Wanneer we over de parkeerplaats naar de auto lopen zijn we een angst en een afspraak rijker: al over twee weken wordt de operatie uitgevoerd.

Zwijgend rijden we naar huis. Het is niet nodig om iets te zeggen; de tijd dat er ongemakkelijke stiltes vallen zijn we lang geleden ontgroeid. We delen dezelfde gedachten en angsten en weten dat, enkel door bij elkaar te zijn. 
Met een diepe zucht stappen we uit de auto. Thuis zitten mijn ouders – die vandaag als oppas fungeren – in spanning te wachten. Mijn vader, amper een jaar klaar met zijn chemo. 
De kinderen… Hoe in hemelsnaam leg je aan je kinderen van vier en elf uit wat er aan de hand is? 
Er wordt geknuffeld en er wordt gehuild. Bemoedigend denken wordt hardop gedeeld; “Blijf positief. Ga uit van het goede,” wordt er gezegd. Zo goed bedoeld, maar ik kan er nu even niets mee. 
“Mam? Ga je nu dood?” Kanker heeft nu eenmaal in zijn jonge leven al een paar keer verwoestend toegeslagen.

Net als we na een paar dagen aan het idee lijken te wennen bellen ze van het ziekenhuis: omdat de chirurg meer duidelijkheid over de omvang en locatie van de boosdoener wil heeft men toch besloten nog een MRI scan te maken. 
“Schikt het morgen, om half elf?” 

 

Deel 2

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Verschrikkelijk om in zo'n situatie terecht te komen, voor jullie allemaal. Heel veel sterkte. Probeer desondanks alles toch positief te blijven. Het zou mooi zijn om in de laatste delen te lezen dat alles goed is gekomen - daar duim ik voor!
ingrijpend ieko ..ik stuur jullie alle kracht en liefde die ik bezit
Ik geloof met heel mijn hart dat jullie hier sterker uitkomen, dan jullie erin gegaan zijn en dat de artsen haar kunnen en zullen genezen. Heel veel sterkte ermee.
Hou jullie taai!
Kracht jullie kant uit.
Dank je!
Goed zo, flarden, een mooie titel
Gaan we straks samen maar eens een 'kankerboek' uitgeven, mijn kankerblog, samen met jouw flarden en Leny er nog eens tussendoor met haar dodelijke humor.
Als het ons dan toch overkomt laten we er dan maar iets positiefs uit ontstaan. Ik ben voor!
Erg.
Iets uitgebreider beschreven deze keer, het is en blijft zeer indringend. Ik volg je gewoon overal, als je het stalken vindt worden zeg je het maar :-))
Ik ben blij met zo'n trouwe stalker Ingrid! Dank je.