Administratie en zo

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 14 April 11:09

Na een week is er al een soort routine opgebouwd. Ik kom om half elf en blijf tot aan het avondeten zodat ma iemand heeft die ze om een boodschap kan sturen. Ze ontvangt iedere dag wel bezoek, die ik in de serre of aan de eettafel -haar kamer is voor visite taboe- van koek en zopie voorzie, terwijl zij ongestoord met hen kan babbelen. Meestal tref ik haar, keurig in de kleren, het prachtige haar perfect in model, in de woonkamer aan met de slokdarmkankerman. Broer schijnt na het avondeten wel eens op te komen draven. Meestal ben ik dan al weg. Mijn sores wil ik pas met hem bespreken als ma gestorven is want niemand heeft er iets aan dat haar kinderen nogmaals ruziënd de rust bij de stervenden verstoren.

Die morgen moet ik na de sigaret in de serre meekomen naar haar kamer waar ze me wat aarzelend meedeelt dat mijn broer de verantwoording krijgt over haar financiën. Op zich is dat een bijzondere mijlpaal, want ma heeft met geld altijd zeer eigenwijs haar eigen plan willen trekken. Ze is een prima budgetbewaakster gebleken en was er, net als pa, altijd erg trots op dat ze het financiële beheer uitstekend op orde had. Ik knik, geef echter geen commentaar.
“Vind je dat zomaar goed?” is ze hoogst verbaasd alsof haar kapitaal me bovenmatig zou interesseren.
“Tuurlijk. Prima ma.”
“Nou ja, ik dacht, zie je, dan merkt je broer dat ik hem daarmee wel vertrouw.”
​“Haha, en jij denkt dat zoiets ook echt tot hem doordringt?" vraag ik zonder erbij na te denken. Ze knikt heftig, erg overtuigd van zichzelf.
"Echt waar ma? Denk jij dat hij jouw gebaar ziet als een motie van vertrouwen?” Nogmaals knikt ze, maar toch iets minder zelfverzekerd.
De wens is de moeder van de gedachten? Ze is zich er nog steeds niet echt van bewust dat Broer drie dubbele agenda’s hanteert? Probeert ze hem te paaien?

“Oh, jij dacht, hij was zo kwaad, laat ik hem maar belonen voor die schreeuwpartij?” word ik sarcastisch en ze schokschoudert, kijkt van me weg.
“Ma, hebben jullie inmiddels besproken waarom hij zich zo misdragen heeft?”
Ze zwijgt en ik zucht om hun onvermogen ooit een conflict netjes op te lossen.
"Heeft hij je iets van excuses aangeboden?" Ze schudt verdrietig haar hoofd.
"Ik vind het een goed besluit, ma, heb zelf een bloedhekel aan boekhouden en hij doet thuis ook alle administratie, heeft een vrouw voor de huishouding en de kinderen en ik doe alles alleen, dus ik vind deze rolverdeling eerlijk gezegd wel zo makkelijk,” geef ik toe.

“Ja, dat je niet denkt dat ik,...eh, denk dat jij mijn administratie niet kunt doen.”
“Weet je ma, jij doet wat je goeddunkt. Dat heb je altijd zo gedaan en wie ben ik om er tegenin te gaan? Ik ben niet uit op je geld, dus... vind ik het prima zo en nu kan hij met eigen ogen zien dat je mij niet financieel in de watten legt.”
Ze schiet in de lach.
“Denk je dat hij dat denkt? Wat een onzin, zeg, haha.”
“Nee, dat weet ik heel zeker. Volgens hem heb jij mij altijd veel meer geld gegeven dan hij kreeg. Dat heeft hij me jaren geleden al woedend toegeschreeuwd. Hij is ervan overtuigd dat ik zonder jouw geld nooit dit succes kan hebben gehad. Zo hoeft hij het ook niet te waarderen wat ik met eigen handen heb opgebouwd. Fijn he? Ik word door hem echt op waarde geschat, pffft, met mijn prietpraat." Ma kijkt me aan met niet mis te verstaan ongeloof
"Broer is nog steeds jaloers en wantrouwig. Dat is niet veranderd en aangezien jullie nooit iets uitpraten zal hij nu echt niet ineens geloven dat jij eerlijk bent. Zoals de waard is vertrouwt hij ons voor geen meter, maar hij zal echt goed op zijn centen passen, ma.” Ze schrikt, wuift mijn woorden weg en vindt het veel te vergezocht.

“Neem ik ooit onderhands geld van je aan?” vraag ik en ze schudt haar hoofd.
“Dat weiger ik bewust, namelijk, maar dat weet hij niet en dus... Waarom denk je dat ik heb gevraagd het geld voor de schoolboeken van M**** via de giro te laten lopen, zodat het allemaal transparant te boek staat?”
“Ja, dat vond ik toen al vreselijk overdreven. Ik mag mijn kleinkinderen toch wel helpen als dat nodig is? Ik ben mijn eigen baas, altijd al geweest.”
“Natuurlijk ma. Het is alleen zo dat hij ervan overtuigd is dat ik méér krijg dan hij.”
“Doe toch niet zo gek. Jij doet zoveel voor mij, dat mag ik toch belonen?”
“Alles gaat via de giro ma en ook alleen wat ik je heb voorgeschoten, want straks gaat hij alles met mij verrekenen.”
​“Syl, dat is te mal. Zo'n geldwolf is het echt niet. Ik wil dat jij vanmiddag de sieraden op gaat halen. Sommige dingen moeten worden gerepareerd en in Velp zit een goede juwelier. Tekla is over twee weken jarig en ik wil voor haar iets moois halen. Dat wordt het laatste cadeautje en ze moet weten dat ik haar altijd heb geaccepteerd." Ik kijk haar aan met één getergd opgetrokken  wenkbrauw.
" Jaja, zeg maar niets. Ik weet ook wel dat hen niet heb gevraagd me te helpen iets voor jou te kopen toen jij jarig was,” voegt ze er ongevraagd aan toe.

792d1f2530e87d3a9f7ad9373c739e17_medium.

Met ma’s sieradenkistje rijd ik even langs ons huis om daar haar schone was op te halen. Mijn dochter is thuis. De hele week is ze al gereserveerd, durft me niet aan te kijken, maar ik doe of ik niets merk, wil dat ze zelf op de proppen komt met het grote geheim en pak op de overloop de schone wastas op om weer te vertrekken.

“Ma, weet je nog van laatst?”
“Wat van laatst?
“Van die fiets?”
“Ja, jullie hebben hem opnieuw geschilderd. Een week geleden, toch?” zeg ik onverschillig en grijp voor de tweede keer naar de tas met wasgoed.
“Nee, toe nou, ma, blijf nog even. Ik moet je iets vertellen.” Oeps, daar zul je de waarheid hebben, denk ik en ga in de woonkamer op de bank zitten.
“Aangezien het al de derde fiets was die jij voor mij heb moeten kopen besloten we in een opwelling er een te jatten toen de mijne weg was, maar ja, nu…en toen en daarom…Tien minuten later en een heel uitgebreide, minder boeiende, motivatie kijkt ze me schuldbewust aan, wacht zenuwachtig af. Ik ben niet van plan me er over op te winden of er een groot melodrama van te maken, maar hoe los ik dit redelijk op zodat ze het nooit van haar leven meer vergeten zal?

“Jij belt naar Tooske en kijkt of haar ouders thuis zijn. Zeg dat we langs komen. Daarna bel ik naar de Hospice om door te geven dat ik later kom.” Dat ze een fiets hebben gestolen, omdat de hare niet op slot stond vind ik niet het ergste. Het is een goede leerschool en een tweedehandsje is zo weer aangeschaft, maar het kost tijd om dit akkefietje pedagogisch goed aan te pakken. Dat ik hier nu zoveel aandacht aan moet besteden terwijl mijn moeder aan haar laatste weken bezig is, komt erg ongelegen en dat zal ze op mijn gezicht wel af kunnen lezen.
Een half uur later zitten we bij Tooske thuis. Haar ouders zijn beide dominee, wat ik in deze situatie wel geruststellend vind, maar M****’s  vriendin is niet aanwezig.

“Ja, vertel het maar M****,” spoor ik mijn dochter aan.
“Ik wil niet klikken,” pruilt ze onverwacht. Tooskes moeder kijkt weg, maar ik heb de pretlichtjes in haar ogen wel gezien. Paps houdt zich wat afzijdig.
“Ik wil wachten tot Toos er ook is.”piept mijn anders zo brutale kind.
“Sorry, daar heb ik geen tijd voor want je weet dat oma op me wacht," zeg ik voortvarend en leg Tooskes ouders uit dat haar oma stervende is, dat ik zo direct weer naar de Hospice moet.
"Je klikt niet, jullie hebben samen iets gedaan dat niet door de beugel kan. Dat heb jij aan mij opgebiecht, dus nu vertel je datzelfde ook aan Tooske’s  ouders. Dat noem ik verantwoording dragen voor je daden, ” blijf ik doortastend. Tegen mij heeft M**** meestal een heel grote mond, kan onbehoorlijk hard en kwetsend van leer trekken, maar bij deze mensen lijkt ze ineens de timiditeit zelve en ze durft niemand meer aan te kijken.

“Jammer, dat Tooske er niet is. Ze heeft ons ook nog niets verteld,” blijft Tooske’s mams vriendelijk rustig,  “vertel het maar gewoon, dan ben je er van af en dan zullen we als ouders met zijn drietjes naar een oplossing zoeken, toch?” probeert ze mijn dochter aan de praat te krijgen. Ze is inmiddels uiteraard heel nieuwsgierig naar de wandaad die is begaan. ​Na een glaasje limo en nog wat vriendelijke aansporingen van iedereen vertelt M**** schoorvoetend de waarheid en deze ouders reageren hetzelfde als ik.
“Goed, M**** dat je er eerlijk over bent. Het zal al die tijd wel flink aan je geknaagd hebben immers?” Mijn dochter knikt opgelucht.
"Tooske zullen we vanavond hierover aan de tand voelen, horen of haar verhaal klopt met het jouwe. Dan nemen we contact op met je moeder om te overleggen. Goed?” Al met al zijn we binnen een uurtje klaar en morgenvroeg zal ik gebeld worden om een strategie te bepalen. Ik zet M**** thuis af, vraag haar straks voor het avondeten te zorgen en vertrek naar Velp waar ik ma de reden uit zal moeten leggen waarom we morgen pas naar de juwelier kunnen.

Vervolg: Bruine bone met gehakt van gisteren

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik denk dat ik je moeder wel ergens begrijp. Of het een slimme zet van haar is, betwijfel ik.
Mooi dat ze wel naar jouw gevoel hierover vraagt.

Over het verhaal van je docher kan ik alleen maar stilletjes grinniken. Mij staat ook nog wat te wachten de komende acht jaar, denk ik.
Dat denk ik ook wel, want al zijn ze nog zo meegaand en schattig voor hun tiende, daarna maak je je borst maar nat, hoewel ik wel eens hoorde dat het met jongens nogal mee kan vallen
Een heel raar besluit van jouw moeder. Dat van die fiets.... tja, we zijn allemaal jong geweest zullen we dan maar denken?
Ja, allemaal jong en je moet op die leeftijd tenslotte ook van alles nog uitvinden
het is toch niet fair dat je broer de financiën in handen krijgt!!
Jullie moeten BEIDEN volmacht hebben, zo was dat toch bij ons! Maar blijkbaar is je moeder standvastig?!
Och, er was niet erg veel en ik kon goed rondkomen. Ondanks dat kreeg broer het voor elkaar de boel nog te willen vernaggelen...
Heb best wat uurtjes na lopen denken of dit een verstandig besluit is van je moeder. In principe totaal niet, maar als je moeder notarieel alles strak laat vastleggen zodat hij er geen misbruik van kan maken ... dan krijg jij dat er niet bij en heeft hij niks te zeiken en gewoon de verplichtingen na te komen.
Ach Candice, hoe aardig, maar ja, terwijl ik er wel op aangedrongen had omdat ik geen zin in ruzie had, achteraf, had ma helemaal niets geregeld en dan moet je het laten zoals het is en zelf je ogen open houden.
ja maar ze kan het nog aanpassen. Het mag niet zo worden dat hij het alleenrecht krijgt en er misbruik van kan maken.
Lieverd, het is al twaalf jaar geleden en ma wilde hem kennelijk tot op het allerlaatst een beetje liefde ontfutselen
Uiteraard hield ik mijn ogen goed open want ik ben wel goed maar niet gek. Ik heb hem weten te betrappen, Wat een afgang was dat voor hem
Dan hou ik mijn snaveltje maar. -))
Ik denk dat je moeder een grote fout maakt met haar geld. En dan ook nog eens de stunt van je dochter, alsof je dat erbij kan hebben op zo'n moment.
Een fiets stelen? Jeetje ... ik heb geen idee meer hoeveel ik er in mijn jongere jaren wel niet 'geleend' heb en vervolgens op een plek achterliet waar die fiets mij heel best stond. -))
Ja, die stunt kwam erg ongelegen, ja...maar goed, je moet het wel pedagogisch aanpakken, uiteraard.
Ik zou broer nog niet eens met het statiegeld vertrouwen, maar dat ben ik hoor. Wantrouwend als ik ben.
Ik vertrouwde hem ook al lang niet meer. Je ziet in je leven zoveel rare streken waarvan de ander denkt dat ze niet opvallen, hahaha