De omgekeerde wereld

Door Berna gepubliceerd op Monday 13 April 14:55

                                                    

Een duim en een vinger pakten mij beet. Ze betastten mij en knepen mij fijn, zodat ik zo mager als een lat werd. Ik werd op gezogen, het leek wel een stofzuiger, zo sterk was de stroom. Angstvallig probeerde ik terug te glijden, maar de ijzeren greep zorgde ervoor dat ik geen kant op kon. Als ik maar niet in één van de twee gaten verdween. Ik bad een schietgebed.

Ik hoorde plotseling het ruizen van de zee, terwijl het leek of ik tussen helmgras hing. Een druppel van het smeer kon ik nog net ontwijken. Fijn dat ik zo goed glijden kon. De lucht van het oorsmeer verdoofde mij en ik wist dat ik bij de les moest blijven om mijn leven veilig te stellen.

Met aandacht werd er weer in mij geknepen, terwijl ik terug was in een veilige haven. Weg van de zee, weg van het helmgras, weg van de stofzuiger. Minuten verstreken terwijl ik nauwkeurig geobserveerd werd .

 Voordat ik het wist bracht zij mij naar gesloten lippen. Een vochtige in elkaar gerolde zeem beroerde mij zachtjes. De greep werd losser en ik zag de kans om mij te laten vallen, maar de val werd onderbroken door een stalen hand. Ik wist dat ik verloren was. Nog heel even en dan zou ik een lange weg af moeten leggen voordat ik aan de onderkant was.

De opgerolde zeem was zich duidelijk aan het uitwringen, want een waterval overspoelde mij en plotseling zag ik wit/geelachtige stokjes en ik had wel eens een plaatje gezien van net zulke uitsteeksels van een haai. Wat ik nu zag leek mij minder scherp, maar genoeg om mij in kleine stukjes te hakken. Het zweet brak mij uit en een wat zurige vloeistof die ik kon produceren lekte tussen de stokjes en viel neder op de opgerolde zeem.

Ik ga eraan, mijn laatste uur is geslagen, dacht ik, terwijl ik de voordeur dicht hoorde slaan. Het werd zwart voor mijn ogen. Het was aarde donker en stil. Muisstil.                                                                       

Ik was in  een paar minuten verdwenen in het niets. Ik voelde de spanning in de ruimte waarin ik mij bevond. Ik hoorde wel een tikkend geluid, gelijkmatig en niet snel.  Het rustige moment was voor mij de stilte voor de storm en ik voelde me als verdoofd en kon mij niet bewegen. Ik wilde mij niet mee laten voeren in de stroom richting de grote waterval. Mij ergens aan vasthouden lukte gewoonweg niet, dus ik koos ervoor om mij niet te bewegen. Plotseling werd ik tegen het plafond geworpen en dat voelde stug en onregelmatig. De opgerolde zeem liet mij alle hoeken en gaten voelen in de donkerte van de ruimte. Na een minuut of vijf lag ik weer stil. Ik had het overleefd. Misschien was er toch nog een kans om het te overleven?

Mijn illusie werd niet bewaarheid. Want mijn uur was geslagen toen ik tussen twee stokjes werd geworpen. De opgerolde zeem was meegegaan en liet mij langs alle stokjes glijden. De ene was nog puntiger dan de andere. Het zweet brak mij nu echt uit. Waarom duurde het allemaal zo lang? Waarom moest ik zo lijden? Waarom niet direct een kogel door mijn hoofd?

Het werd plotseling licht toen ik mijn zonden aan het overdenken was. Zal HIJ mijn gebed gehoord hebben, ben ik weer vrij?                                                                                                                                                      Net op het moment dat mijn hoop op het hoogtepunt gekomen was, sloot de voordeur weer en ik wist dat het eind nu echt naderde. Ik had een lange weg te gaan, voordat ik in stukjes in een buis met smurrie terecht zou komen. Misschien zou ik zelfs ratten tegenkomen. Ik zou willen dat mijn tergende onzekerheid voorbij zou zijn. Ik wist bij voorbaat al dat ik  enorm veel pijn zou lijden, vooral omdat mijn doodsstrijd zolang duurde.  Het voorspel was nu zeker al een kwartier bezig. O, hemel, hoelang zou het niet duren voordat het hoogtepunt in deze donkere kamer voorbij was?

Vlijmscherpe witgele stokjes zorgden ervoor dat ik in tweeën gehakt werd. Auwwww gilde ik. Mijn ene kantje lag boven, de andere onder. En daar bleven we beiden een poos liggen. Ik voelde mijn lichaamssappen uit beide delen zachtjes op de vochtige zeem landen. Vele papillen in de donkere ruimte openden hun gangentje en ik werd besproeit met verschillende sappen. Mijn bovenste gedeelte viel plotseling bovenop mij en ik dacht even dat we weer één waren. Maar voordat ik mijn kleine overwinning kon vieren waren wij plotseling in vieren gedeeld. Ik schreeuwde het uit van de pijn. Tergend langzaam was ik uitelkaar gereten. En toen werd het stil, doodstil!  De minuten tikten langzaam weg. Stukje voor stukje werd ik doorgeslikt en volgde ik de weg richting het echte einde. De zwarte rat stond mij al op te wachten. Op dat moment zag ik het echte licht. Ik was eindelijk thuisgekomen.

Terwijl ik naar beneden keek, hoorde ik mensen praten. Degene die mij betast, besneden, besproeit, doorgeslikt en uitgepoept had vond het een mooie oefening en ze had geleerd om tijdens MIJN lijdensweg van drie kwartier haar aandacht bij alles te houden wat zij tijdens de oefening waarnam bij zichzelf en hoe zij zich voelde.                                                                                                 

Toen de groep weg was zag ik dat de docente een nieuw doosje met rozijnen in een bakje deed. ‘’Zo voor de volgende groep’’, hoorde ik haar zeggen. Ik had echt heel veel medelijden met mijn aanstaande lotgenoten. De rozijnenhemel werd steeds voller en de mensen werden steeds bewuster door puur aandachtig waar te nemen.

 

Het lijden

O zo lang

Er waren betere tijden

O, wat ben ik bang

 

Niets van mij overgebleven

Helemaal overgeleverd

In die donkere kamer

Totdat ik verder weg gleed

 

Twee dagen later uitstak in iets bruins

Gleed ik nog verder

Richting een zwart rat

Die mij voor de tweede keer nam

 

In de verte hoorde ik zeggen

De meditatieoefening is geslaagd

Ik besefte dat mijn collega’s

Hetzelfde lot zouden ondergaan

Goh, wat is het leven toch vreselijk

Maar de dood tien ik zo erg

 

Gelukkig zit ik nu in de rozijnen hemel

En vorm ik weer één geheel

Rustend tussen mijn dierbaren

En ik weet

Ik ga niet meer als een oefenobject terug

Ik lig liever op mijn rug!

 

@ Berna

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Dank je wel
Gelezen.
Dank je wel
Fantastisch voeg ik nog toe. Je zal maar een rozijn zijn.
Ja, het lot van een rozijn:)
Verrassend.
Dank je Nonnie
inderdaad heel bijzonder, een echte Berna
Ja, ik ben het echt:)
Bijzonder
Dank je wel
Ohh Berna, subliem echt subliem.
Dank je wel voor je lieve reactie