x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

De Rijzende Dood - 1 - Het einde van een bekende wereld

Door SharSjar gepubliceerd op Friday 10 April 16:14

6eaf25628f18c0a0718e4a6621e158e8_medium.

De wereld ziet er niet meer uit zoals wij het gewend zijn, huizen zijn verlaten en verwaarloosd. Duisternis heerst over landschappen door dood en verderf. Mensen zijn doods bang om door de straten te lopen omdat de levenloze ons ieder moment kan benaderen. Het is een ziekte die heerst over heel de wereld en er is geen geneesmiddel voor de personen die zijn overleden en opnieuw tot ‘leven’ zijn gekomen. En ik denk dat er nooit een medicament zal komen die ons van deze hel kan verlossen.

Toen alles nog was zoals het hoorde, toen de wereld nog mooi was, dat was het moment dat we moeder aarde zo mishandelde. Maar nu alles is verdord, hebben we spijt. We realiseerde niet wat we hadden tot dat we alles zijn kwijt geraakt.


Voor het allemaal begon

Rrrrrrrrring! Rrrrrrrrring!

Haastige voetstappen kwamen vanuit de woonkamer toen het mobieltje afging die op de eettafel lag in de keuken. Een hand greep naar het kleine simpele Nokia telefoontje, nog zo’n eenvoudig apparaatje dat heel wat stoten en werpen kan hebben.

“Met Lana Looners..” zei een vrouwelijk stem kort na dat ze op het groene hoorntje had gedrukt en haar telefoon tegen haar oor hield.

“Lieverd!” klonk een mannelijke stem in een paniekerige toon.

“Phil, is alles wel oké?” bezorgdheid sloeg toe over haar stembanden toen ze haar man zo overstuur hoorde praten.

“Er – is een explosie – geweest bij het laboratorium”

“Waar ik werk?!” vroeg ze verbaasd.

Eventjes was het stil. “Ja, de bovenste verdieping is zo goed als weg, de ramen zijn eruit geblazen. Het dak zit er nog wel op, maar veel is er niet meer van over”. Philip nam even een adem pauze. “Zet de TV aan, ik denk dat het inmiddels wel op het nieuws is”.

Lana liep met haar mobiel nog tegen haar oor naar de woonkamer zonder iets te zeggen. Ze pakte de afstandsbediening beet met haar vrije hand en zette de televisie aan, zappend naar een nieuwszender.

“Lana? Ben je er nog?” Vroeg Phil een beetje bezorgd.

“Ja, ik ben er nog..” Antwoorde ze een beetje afwezig terwijl ze de beelden bekeek. “Je hebt gelijk, ze hebben het erover op het nieuws.”

012ad2c68b43540b46be02f7f0a0d4a2_medium.

"Vele doden zijn gevallen tijdens de explosie in het Laboratorium LabCorp gevestigd in Burlington, Noord Carolina. Wat precies de oorzaak is, is tot nu toe nog onbekend. 45 doden zijn geïdentificeerd, 10 onbekende, 23 zwaar gewonde en 5 licht gewonde. Vanwege de chemische stoffen die zijn vrij gekomen is de omgeving afgezet en alleen speciaal personeel mag op het terrein komen. De politie heeft aangeven dat mensen die het terrein alsnog betreden gelijk worden opgepakt"…

“Oh mij god, dat zijn veel dode” zei Lana perplex.

“Ik weet het, het is maar goed dat je vandaag ziek thuis bent gebleven” Het begon Philip een beetje door te dringen dat zijn vrouw vandaag naar haar werk had kunnen gaan en dat ze niet meer thuis zou komen.

Lana was nog steeds verbaasd en overdonderd van het feit dat zij morgen niet naar haar werk kan, dat ze vele collega's is kwijt geraakt vandaag. “Wanneer kom je weer thuis schat, want ik wil niet te lang alleen zijn samen met Kelly. Ze vraagt elke dag naar jou, ze mist jou heel erg”.

“Nog 6 dagen lieverd dan kom ik weer thuis” antwoordde hij met verdriet in zijn stem.

Lana zuchtte zachtjes, stiekem hoopte ze dat hij door deze gebeurtenis eerder naar huis zou komen, maar ze wist dat deze opdracht heel belangrijk was voor hem en zijn toekomst.

“Ik moet weer aan het werk, dus ik moet gaan ophangen.” hij ruste eventjes. “Hou je haaks, ik hou zielsveel van je en ik ben erg blij dat je vandaag niet na je werk bent gegaan”. Philip hing te snel op voor zijn vrouw Lana kon reageren.

 “Philip?” maar hij had overduidelijk al opgehangen, dus ze liet de telefoon van haar oor weg zakken en legde het op het dressoir. Met rustige slenterende stappen begon ze te ijsberen door de woonkamer. Afvragend wie er allemaal waren omgekomen tijdens de explosie. Maar een deel in haar wilde het niet eens weten, het zou alleen niet lang duren voor de namen zouden worden vrijgegeven. Ze hoopte alleen dat haar beste vriendin niet slachtoffer is geworden van andermans fouten.


- - De volgende dag - -

Lana stond in de ochtend al vroeg in de keuken om ontbijt te maken voor haar klein meid, Kelly. In een maatbeker was ze een aantal eieren aan het kloppen met een garde. Terwijl ze de eieren in de pan goot, hoorde ze voetstapjes van de trap af lopen.

Kelly liep richting de keuken en stak haar hoofd door de deurpost. “Goeiemorgen mama” zei ze met een mooie glimlach.

Lana’s ogen vielen over haar dochter, ze leek zoveel op haar vader. Donker bruin dik en levendig haar, golvend over haar schoudertjes, een smal gezichtje, net als haar bouw, maar was gezond gevoed. Kelly’s ogen leken meer op die van Lana, een beetje groen met blauw grijs. “Heb je honger lieverd?” vroeg ze met een vriendelijke grimas.

“Jaaaa!!” antwoordde ze enthousiast met haar armen in de lucht. Kort naar haar gejuich rende ze na de eettafel en ging op haar stoel zitten, haar beentjes wiebelend onder de stoel.

Een kleine gniffel was te horen vanuit Lana’s kant. Toen de eieren klaar waren, liep ze naar de eettafel en legde ze het gemixte eigeel en eiwitten op het brood dat al klaar stond op tafel. “Smakelijk” kort na dat ze dat zei, streelde ze Kelly’s haar recht en drukte ze een kusje op haar hoofd. Ze liep terug en legde de koekenpan terug op het fornuis daarna liep ze snel naar de woonkamer en zette de TV aan.

“We staan nu bij het mortuarium waar inmiddels al 71 lijken zijn opgeborgen”. Achter de journaliste kon je zien dat het personeel speciale pakken aan hadden om te voorkomen dat ze in contact kwamen met de mensen die waren blootgesteld aan de chemische stoffen die waren vrijgekomen door de explosie.

Lana had alleen nog maar oog voor de videobeelden en luisterde niet meer wat de vrouw had te zeggen. Maar toen leek ze iets te zien in de achtergrond. Twee mannen die een lijkenzak naar de ingang van het mortuarium aan dragen waren, leken ineens heel veel moeite te hebben om het lijk recht te houden. In hoop het beter te kunnen zien, liep ze dichter naar de TV toe en toen wist ze het zeker, de persoon in de zak leefde nog. Het duurde dan ook niet lang tot dat ze een hand door de zak zag scheuren, grijpend om zich heen.

“Er gebeurt iets! De persoon in de zak leeft nog!”. Zei ze met vreugde in haar stem. Maar dat was van korte duur toen ze zag hoe het figuur naar een van de mannen greep toen hij zichzelf uit het lijkenzak wrong.

Lana bracht haar hand over haar lippen uit angst en verbazing, wat was er aan de hand? En toen zag ze heel even de beangstigende beelden dat de man die nogal dood leek de man die zijn voeten vast hield beet en begon het vlees van zijn botten af te scheuren, maar voordat ze meer kon zien was de camera weggedraaid en niet lang daarna uitgezet...

Wordt vervolgd...

© SharSjar

Mochten er spelfouten in staan meld het mij dan AUB netjes. Nederlands is nooit mijn sterkste punt geweest, dus vergeef me en geniet van het verhaal.

80b69bb5043df7db3bb65aabac970282_medium.
Klik hier en wordt vandaag nog een fan van De Rijzende Dood

Volgende hoofstuk (2)

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
sterk begin
dankje!
tegen SharSjar
1
vervolg verhalen worden niet goed gelezen op plazilla, zeker niet als het fantasy of horror is, maar laat je daar niet door weerhouden. Doe ik ook niet.
Ik ga gewoon mijn best doen. Horror en fantasy is toch mijn ding.
tegen SharSjar
1
Dat dacht ik al. Zelf ben ik meer van de fantasy.