Gesloten boeken

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 10 April 09:33

Energie tekort

“Vind je het erg als ik straks nog even naar EmjE ga?” vraag ik mijn dochter terwijl we in de woonkamer met het bord op schoot naar het journaal kijken. Ze kijkt me niet aan, maar schudt patat kauwend van niet.
Bijna zestien gaat ze helemaal haar eigen gang, wat me niet verwondert. Het herinnert me aan vroeger. Al een tijd heeft zij een bijbaantje. Niet zoals ik destijds, op de schoenenafdeling van V&D, maar achter de kassa bij de kruidenier die op de kleintjes let. Ik zou dat werk niet kunnen. Het lijkt mij zenuwslopend, maar zij schijnt zich daar snel ingewerkt te hebben, ze wordt vaak opgeroepen.
Op school heeft ze het ook naar haar zin, denk ik. Niet dat ze er iets over kwijt wil, want ik mag erg weinig over haar privé weten. Dat ze veel aan huiswerk doet merk ik niet, maar zolang de cijfers behoorlijk blijven zal ik haar er niet mee vervelen dat ze harder werken moet. Ze gaat met een stel leuke jongelui om en momenteel bereiden ze een groot Kerstfeest voor. Aangezien ik op diezelfde school les gegeven heb zie  ik voor me hoeveel mensen in de aula van de acts op het toneel zullen genieten. Als voorzitster van de feestcommissie, de schoolkrant en klassenvertegenwoordigster ben ik er vanuit mijn eigen schooltijd mee bekend. Buitenschoolse activiteiten zijn een prima leerschool en die ervaring komt altijd goed van pas, al kunnen die neventaken je aandacht volledig opslokken.

“EmjE, is het goed dat ik koffie bij je kom drinken?”
“Ja, dolle, natuurlijk. Hoe is het met je moeder gegaan, vanmiddag?”
“Daarom wil ik even bij komen tanken, tot zo.”

“Als ik EmjE niet had, zou ik gierend gek worden,” laat ik me ontvallen en mijn dochter haalt haar schouders op, snuift denigrerend. Ze vindt me steeds vaker een overdreven mens en/of slap watje. Het steekt, maar ik ben ook jong geweest. Het kon mij op die leeftijd een vette worst wezen waarmee mijn moeder kampte, denk ik. Hoewel ik een totaal andere jeugd heb gehad snap ik best dat een puberende dochter de familiaire besognes niets interesseren, al zou ik dolgraag willen weten hoe ze denkt, wat ze voelt. Als ik er iets over vraag wuift ze me weg, alsof het te dom voor woorden is om daar naar de informeren. Heeft ze het er moeilijk mee dat de enige oma die ze heeft gekend er straks niet meer zal zijn? Ze konden zo heerlijk samen teuten. “Zal ik je nagels lakken, oma?” Mijn moeder liet zich die intimiteit heerlijk aanleunen, wachtte het eindeloos vijlen en polijsten geduldig af. Waarschijnlijk zag ze in mijn kind het vrouwtje dat ik in haar ogen nooit wilde zijn vanwege mijn desinteresse in te overdreven uiterlijk vertoon.

Nog even vrij

Als ik de volgende dag de ziekenkamer binnen loop zit ma al pontificaal aangekleed naast het bed en de koffer staat klaar. Ze heeft een goede nacht gehad, deelt ze opgewekt mee. “Nu de zetpillen er gewoon in blijven is de duizeligheid ook over. Ik wil vanwege het mooie weer ergens koffie gaan drinken, “ is ze beslist en met de overvol gepakte Renault belanden we uiteindelijk op de Rijnkade. Ik zet haar af om een parkeerplaatsje te zoeken en even later genieten we onder de parasol van het geschitter over het water, de voorbij puffende plezierboten en het gebakje bij de koffie. De tijd verstrijkt. Ieder in onze eigen mijmeringen verzonken. Onze gezamenlijke vakanties met zijn viertjes in de camper of de Mazda. Die keer in de omgebouwde Simca naar Frankrijk. De dagtochtjes naar Duitsland waar we in Emerich ook steevast aan het water iets dronken. We hebben elkaar niet zo erg veel meer te zeggen. Er is enkel een tevreden soort rustige liefde tussen ons en het is goed zoals het is. Ik ben blij dat ik oude wrok in al die jaren achter me heb kunnen laten, maar ik heb haar ook nooit ontzien als ze weer eens over me heen walste. Ik zwijg bewust over haar zoon, neem aan dat ze er wel over praat als ze daar behoefte aan heeft. Ik vrees dat mijn boze Broer net op de valreep toch niet meer veranderen zal, al hengelt ma nog steeds naar zijn liefde.

b0b84726c2df5820b88b5832b95e2ede_medium.

Rond twee uur is ze er klaar voor, zegt ze, maar ze wil nog eens langs mijn huis dat ik op haar nadrukkelijke aandringen heb gekocht. Dat was een ongewoon spannende tijd waarmee ze mij, vooral in dat eerste jaar, veel heeft geholpen. Dat ik vanuit niets de zaak heb opgebouwd is iets waar we beiden trots op zijn. Vaak zat ze na dat eerste moeizame en beslist ook armoedige jaar, model in het atelier waar we later diverse feesten organiseerden voor de alleengaande vereniging. De laatste jaarwisseling heeft ze nog met hen samen onder de gekleurde lampionnen in het feestelijk opgedirkte atelier gevierd.
De zee van oranje vlaggen, die over de straten gespannen was vanwege de voetbalkampioenschappen, is inmiddels weer opgeruimd. “Weet je nog, Syl, met de chemo? Op de terugweg vanuit het ziekenhuis? Toen was hier alles oranje. Ik wist echt niet wat ik zag. Wat vinden die mensen er toch aan om hun hele huis in al die tralaria te verpakken? Dat zit dan ook nog allemaal met kratten bier op straat, poeh, zo ordinair allemaal.” Ik stop uiteindelijk voor de deur van mijn woning, maar ze wil niet even mee naar binnen. “Hoor eens, ik wil óók niet meer door mijn oude buurt bij het winkelcentrum, rijd vanaf hier maar rechtstreeks door naar Velp.”

095cbe5b84489cc3b35153702acc443b_medium.

Daar aangekomen worden we opgevangen door de directrice.

“We hadden voorlopig deze kamer voor u in gedachten. Omdat het zo goed met u gaat." Ik vraag me af of ze nog steeds denkt dat ma nog maanden te gaan heeft en ze laat ons die kant van de vleugel uitgebreid zien.
"U zit vlak bij de badkamer, ziet u wel? Altijd makkelijk en met dit apparaat laten we de mensen in het bad zakken. Dat vindt men meestal heerlijk." Ma trekt een grimas en inwendig lach ik, omdat ik haar hoor denken: Mij niet gezien, ik ben geen zak aardappelen. Zo'n glad bad waarin ik verzuipen kan? Ik moet niets habben van dat gesjor aan mijn lijf.  Ik knikpoog glimlachend naar haar. 

755c5366dbdce6a35e16eca40425cac3_medium.

"Later kunt u naar de kamer aan de hal verhuizen. Die zit dichter bij het woongedeelte. Dat is makkelijker voor wie moeilijker te been wordt,”  deelt de vriendelijke directrice fluisterend mee.
​De hoeveelheid nieuwe gezichten plus de uitgebreide uitleg over de dagelijkse routine, rooft veel van mijn moeders kracht en ik zie dat ze alles voor zoete koek slikt, "want wat moet dat moet en dan doe je dat ook maar gewoon goed!"
Terwijl ik de auto leeg ga halen ploft zij op het ziekenhuisbed dat er enigermate gezellig en huiselijk uitziet, om van daaruit te dirigeren waar ze alles hebben wil. Het volgende uur zijn we druk met inrichten en haar persoonlijke spullen geven de lichte ruime kamer met het kleine zithoekje wonderlijk genoeg toch net voldoende eigenheid. Als alles op de plek ligt, hangt en staat, is ze tevreden en we schuifelen langzaam naar de gezamenlijke ruimte. In de woonkeuken valt ze uitgeput aan de grote tafel om thee met medebewoners en enkele vrijwilligers te drinken.
Mijn moeder is de laatste jaren telkens iets dover geworden, heeft echter eigengereid geweigerd er naar te laten kijken en vooral als meerdere mensen door elkaar praten kan ze de gesprekken niet meer goed volgen. Dat irriteert haar meestal mateloos. Ze is er ook wantrouwiger van geworden, want ze denkt vaak dat anderen over haar smiespelen. Ook nu blijkt hoe moeilijk ze het zichzelf heeft gemaakt met te ontkennen dat ze slechthorend is. De kennismaking met de andere patiënten en het personeel vreet dan ook zichtbaar veel van haar energie. 

Het is frappant, choquerend voor mij, dat van mijn struise ma in zo korte tijd enkel nog een schim aan tafel zit. Een fragiel uitgeblust muisje, wiens vermagerde schouders vermoeid hangen en van de gelaten blik in haar ogen draait mijn hart bijna om. Ik ben me er al die tijd uiterst pijnlijk van bewust dat mijn ooit zo sterke moeder hier enkel met de tenen omhoog zal vertrekken, neem aan dat dit haar ook regelmatig door het hoofd zal spoken?
Ze laat alles over zich heen komen zonder er echt bij betrokken te raken. Schoon aan de haak zou ze zich het liefst terugtrekken in haar kamer, realiseer ik me en wil net voorstellen op te stappen als mijn broer in de drukke woonkeuken voor onze neus staat. Hij is vroeg. Ik had hem nog helemaal niet verwacht en ben blij hem te zien op deze toch erg belangrijke dag. Ma veert er ook meteen van op.

Vervolg: Het pepermuntje

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
en nu maar snel naar volgend deel, ik ben benieuwd naar wat broer te zeggen heeft ?!
Ja, snel doorgaan, dan leest het net als een boek...
dat vind ik juist fijn ... enkele delen na elkaar lezen
Zo doe ik het meestal ook met vervolgverhalen :-)
NU hoop ik, waarschijnlijk tevergeefs, het een leuke ontmoeting wordt
Je kunt het er meteen achteraan lezen.
veilen moet denk ik vijlen zijn? Of gooiden ze die mooie nagels in de uitverkoop?
Hahaha, nee, hihi... Die humor van jou is werkelijk eenmalig
'hij is vroeg' kan alleen maar onheil betekenen?
Zoiets... oefoei.