Fien en Vincent

Door Gewoonieko gepubliceerd op Wednesday 08 April 01:11

Staand voor het grote raam van de royaal bemeten woonkamer staart hij over de markt beneden aan zijn voeten. De afhangende schouders verraden iets van zijn ouderdom, de handen steken losjes in de zaken van zijn pantalon en zijn grijze naar achter gekamde haren zijn nog nat van het douchen.  
Het appartement hebben ze ongeveer een jaar geleden gekocht. Met zijn naderende pensionering en de lust om samen te reizen leek hen dit ideaal; een groot complex op de kop van de markt van de stad met bewoners die ervoor zorgen dat de gemiddelde leeftijd boven die van de pensioengerechtigden uitstijgt. 
Ze hoefden er maar weinig aan te doen, aan het appartement; het was nieuwbouw en zij waren de eerste bewoners van dit appartement op de vijfde verdieping. Alles was afgeschilderd, ze hadden inbreng gehad over de keuken en eigenlijk hoefden ze alleen maar een vloer en gordijnen aan te schaffen. 
Ze hadden gekozen voor parket van kersenhout, bijna dezelfde vloer als in het oude huis, en toen alles gelegd en opgehangen was hadden de verhuizers de hele boedel ingepakt, vervoerd en weer uitgepakt terwijl Fien en hijzelf een weekje op Ameland bivakkeerden.  
Hij had nog wel even getwijfeld of het niet beter was om het zelf te doen of om er in ieder geval bij te blijven maar Fien had hem weten te overtuigen: “Het is te zwaar voor je Vincent,” had ze gezegd, “te zwaar. Bovendien; we kunnen het ons veroorloven.”

“Waar denk je aan?” 
Haar stem klinkt zangerig, opgewekt. Ze legt haar hand op zijn schouder en knijpt hem zachtjes.  
“Niks in het bijzonder,” zegt Vincent, zijn blik nog altijd op de markt. 
Het plein is omgeven met winkels. Bekende namen schreeuwen hun boodschap met stille letters over de hoofden van het winkelend publiek. De kleine zelfstandige lijkt te zijn opgehouden met bestaan; de huurprijs voor een locatie als deze is domweg niet op te brengen tegenwoordig. Tussen de winkels verstopt een paar restaurants, allen met terras. 
Vandaag is het zaterdag en de marktkooplieden zijn druk met het opbouwen van de kramen en het uitstallen van de waar. 
Hij verwondert zich erover dat zelfs op een ogenschijnlijk informeel iets als de zaterdagmarkt toch iedereen zijn vaste plek lijkt te hebben: de groenteman, precies onder hun raam, links van hem de poelier en rechts ervan een klein karretje van waaruit een Vietnamees echtpaar – tenminste, dat verondersteld hij - loempia’s verkoopt. Er tegenover staat de kaasboer en een Noord-Afrikaans type met kleding, lederwaren en cd’s.  
“Ik sta maar wat te kijken,” verteld hij haar terwijl hij naar haar glimlacht en zijn ogen even toeknijpt. “Hebben we nog iets nodig?” en hij knikt met zijn grijze hoofd in de richting van de markt daar beneden hen.   
“We kunnen gaan kijken? Misschien is er iets waarvan we niet wisten dat we het nodig hadden? En daarna koffie op het terras?”
“Het lijkt me een goed idee,” vindt ook Vincent.

Aan de ontbijttafel gaat het zoals het al sinds het begin van hun huwelijk gaat. Ze heeft voor hen beiden een kop vers gezette koffie en een glas jus ‘d orange ingeschonken, een paar plakjes jonge kaas en achterham liggen uitgestald op een bordje en in het potje met aardbeienjam steekt een lepeltje. 
Er liggen twee kranten op tafel van verschillende kleur; één voor hem en de ander voor haar en beurtelings lezen ze iets voor aan elkaar.  
“Zij van hier beneden ligt slecht, wist je dat?” vraagt Fien aan Vincent, maar hij schudt zijn hoofd, nee, hij wist het niet. 
“Hoezo?” wil hij weten.
“Kanker.” Ze spreekt het woord met duidelijke tegenzin uit. “Botkanker.”
“Weet je hoe oud ze is?” vraagt Vincent om er direct aan toe te voegen: “Eigenlijk maakt de leeftijd ook niets uit. Oud, jong, het is een ongelijke en oneerlijke strijd. We mogen dankbaar zijn Fientje. Dankbaar dat we gezond zijn en elkaar nog hebben.” 
Hij legt zijn hand op haar hand. Haar hand, gerimpeld en bezaaid met ouderdomsvlekken, maar nog net zo zacht als vroeger toen hij voor het eerst haar hand vast hield. 
Ze kijkt op en lacht hem toe. 

Een plastic tasje met er in verse vis bungelt aan zijn arm. Ze hebben beide de kraag van hun winterjas opgezet; het is kouder dan het zich liet aanzien. 
“Zullen we koffie doen?” vraagt ze terwijl ze naar hem opkijkt en ze knikt met haar hoofd in de richting van één van de restaurants. 
“Lijkt me een uitstekend- Fien? Wat doe je nou?” en verschrikt kijkt hij naar zijn Fientje die met haar arm nog in zijn arm gestoken slap wordt en zijdelings valt, hem meetrekkend waardoor hij half struikelend bovenop haar neer komt.
“Verdorie,” moppert hij, meer van de schrik en hij wrijft over zijn knie die te hard de straat raakte. Mensen blijven verschrikt staan. Ze wijzen en fluisteren met elkaar. 
“Gaat het?” wordt er gevraagd.
Vincent hijst zich met moeite op zijn knieën en het is dan pas als hij merkt dat Fien bewegingsloos naast hem ligt. Haar ogen zijn gesloten en de resten van hun ontbijt kleven aan de  hoek van haar scheef hangende mond.
“Bel een ambulance,” roept iemand. 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik hoop op een vervolg. Een non-fictie verhaal wat ik mooi vind.
Dank je wel zeg. Een vervolg ... wie weet.
Heel erg mooi, alleen heb ik het gevoel dat ze ouder zijn dan een jaar of 65.
Ja, dat dacht ik ook: (haar hand gerimpeld en bezaaid met ouderdomsvlekken).
Fien en Vincent zijn exact zo oud als dat jij denkt ....
Dan is Vincent laat met pensioen gegaan. Dat moet wel want jij beschrijft voor mij mensen die over de zeventig zijn. En flink over de zeventig ook :)

Blij weer iets van je te lezen trouwens.
Vincent heeft vast maximaal gebruik gemaakt van het aanbod van sommige werkgevers (voor ieder jaar dat je langer blijft werken een stukje extra pensioen er bij), vandaar dat ze het zo goed hebben. En Fien kan ook een stuk ouder zijn dan haar man.
Allereerst: geweldig om je hier weer terug te zien!

Je verhaal kabbelt zo gezellig voort, mooi geschreven, beeldend geschreven en dan ineens die ontknoping. Dan zit je even stil te lezen en je denkt: 'Ja, zo gaat het natuurlijk wel heel vaak.' Een hele mooie schets! ☺
En super om direct mooie reacties te krijgen. Dank je wel man!
Ik ben ook blij dat je er weer bent en ik ben het ook nog eens volkomen met de dames hieronder eens over je verhaal.
Het is en beetje thuiskomen, bijna ;)
Dank.
Fijn je weer te zien en dan meteen met zo'n prachtig verhaal
Fijn er weer te zijn. Na zo lang ... en dan zulke warme reactie's. Dank je wel lieve Weltevree.
Ontroerend mooi! Wat ben ik blij jou hier weer te mogen lezen.
tegen Ingrid2
2
Dat laatste vergeet ik te zeggen, helemaal met je eens Ingrid!
Ik ga d'r bijna van blozen Ingrid. Dank je wel.
Het begon zo vredig, ik dacht nog, zo wil ik ook oud worden.

Maar dan..., het kan dus zomaar voorbij zijn. Heftig en mooi tegelijk geschreven!
Dank je wel Karina.
Zo kan het gaan.