Me, Myself And I

Door Ptries gepubliceerd op Monday 06 April 15:04

Amsterdam en ik; wat een strijd maakt deze stad de dag van vandaag in me los. Amsterdam en ik, zijn dezer dagen, niet de beste vrienden, de hoge pieken en de diepe dalen; ze maken mij af en toe helemaal gestoord. Soms kan ik Amsterdam bijna haten, wat ik al helemaal niet wil, haat en nijd, liggen me niet, haat en nijd, maken lelijk en daar pas ik voor.

Amsterdam en ik, het waren al bij al, tien mooie jaren, met de nadruk op waren. Het waren jaren van spelen met de stad,  Spelen in de stad, ontdekkingen over mezelf, ik in de grote stad, ik was zelf benieuwd, hoe en wat ik zou gaan doen.

Elke begin is moeilijk, zo ook voor mij. Ik naar Amsterdam? Dat had ik niet bedacht; ik werd liefdevol verzocht. Voor mij was het prima, twee jaen eerder was ik vertrokken, gewoon gepakt, enkeltje Tenerife en opgestapt. Het was na twee jaren, werken en wonen, fijn dat er weer iemand mijn leven binnenkwam; ... wie had kunnen bedenken dat het  mij naar Amsterdam zou leiden?

Natuurlijk wordt het mij vaak gevraagd; 'Hoe kom jij hier terecht', vragen mensen me dan. Ja, wat zeg ik dan? De waarheid,; namelijk omwille van wat ik dacht een lieve man, ..... nu blijkbaar een vent, , ..... nee, ik breek mijn mond niet open.

Ik vertel mensen wel wat en hoe ik nu hier ben, hoe hard Amsterdam kan zijn, hoe Amsterdam je kan verleiden, hoe ze ook kan spelen met gevoelens, met emoties, met je trouwste ziel. Amsterdam heeft dezelfde charme en verleiding. Ik had geen reden om te twijfelen, ik geloofde onvoorwaardelijk. 

Natuurlijk was het ook een strijd, in het beginne was er namelijk niets,  Het was Amsterdam, ik en hij. We hadden elkaar, stonden zij aan zij.  Het is niet zo dat je hier aankomt, uit kan pakken en Leve onze Nante! (uitdrukking) Nee, om te overleven, was het best knokken. De manier die wij daarop bedachten, maakten dat knokken wel heel aangenaam. Toch had ik ergens een gevoel, misschien zeggen jullie nu, ja achteraf is dat makkelijk praten.

Het is waar. Ergens had ik het gevoel, en dat heb ik al die jaren natuurlijk ontkend, dat het te mooi was om waar te kunnen zijn. Zoiets van, dat klopt niet, dat kan gewoon niet kloppen, die mankeert totaal niets?

Nou ja, het is gebleken, ik had mezelf moeten horen, het klopt dus echt niet, het is en was puur illusie, het is gelukkig niet mijn probleem.  Toen had al veel te diep in zijn ogen gekeken, toen was ik verliefd en dan ben je op je zwakst en blijkbaar makkelijk te vangen.

Helaas is het hier voor mij pindakaas want, van Liefde was geen sprake, ik was iets wat nodig was; ik was een vlucht, ik was een achterdeur. En toen hij me had; .... was ik een doodgebloed verlangen, ik was echt, niet meer dan dat.

Rest mij, Me, Myself And I; en nu?

Amsterdam en ik;  we liggen, om het zo te stellen, al ff in de clinch. Ik denk richting Zuid, ik eindig helemaal in Noord. Amsterdam bepaald duidelijk een totaal andere koers voor mij, dan de koers die ik in mijn gedachten had. En ik moet zeggen; de dag van vandaag werkt mij dat serieus op mijn zenuwen, het is heel verwarrend, ik vind het ontzettend irritant, de woorden, Ach was ik maar, ..... niet dat ik bi moeder thuis wilde blijven, doch, was ik met jou, maar nooit meegegaan.

Nee, voor mij geen slingers aan de wand, .... die teksten liedjes klonken eerder anders dan nu, ik vind het een kattengejank af en toe!  

Amsterdam en ik. Ik heb het niet eens bedacht, zonder zijn verzoek, zou ik hier niet eens zijn. Dat kwam gewoon niet in me op, dat was, denk ik, te groot denken voorbij, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg, kennen wij niet.  Daarbij, Amsterdam, is poep op de stoep en haat in de straten, je bent  op je hoede, ..... Waarschijnlijk heb ik mijn moeder te vaak horen zingen over Amsterdam; nee, Amsterdam en ik,  daar speelde voor mij, zo dacht ik,  geen enkel verhaal.

Tot die bewuste dag, januari 2003. Toen werd het van de ene op de andere dag, ook mijn Amsterdam. We waren van dag één oprecht verliefd op elkaar, mijn intenties met en voor Amsterdam waren puur en zuiver. En ik; ik mocht proeven van het leven, ik mocht zijn wie ik was, zeggen wat ik wilde, Amsterdam liet me volledig en onvoorwaardelijk vrij. Vriendschappen werden geboren, ideëen in concepten, neergezet, ik voelde me één, .... ik had niet kunnen bedenken, Amsterdam en ik, wij zijn weer alleen, Amsterdam en ik, waar gaan we heen?

Ik vergeet het wellicht nooit meer, tenzij ik dement word natuurlijk, sindien waren het geen slingers aan de wand voor mij en toch, Amsterdam en Ik, we leven nog, we zijn er nog, blijven we? 

Me, Myself And I, daar lijkt mijn Amsterdam nu naartoe te gaan. Zoiets als een ieder voor zichzelf en God voor ons Allen verhaal. Ik geloof het niet, wat zo lijkt te zijn, hoeft niet zo te zijn. Daarbij ik weet wat ik weet, en ik weet, 'Zij geloofd in mij, ..... zij ziet toekomst in ons allebei.

En weet je wat? Zij maakt zich sterk, ze maakt de tijd voor mij vrij want,  tussen ons gezegd en gezwegen;  zij weet, ook dit gaat voorbij.

X P'triesb465e8aa3e5331ffb94b30151ecde49a_medium. 

Hammock Made By Me! X

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een echte Amsterdamse! Heb je ook die tongval waarschijnlijk! Houd ik wel van! Dank je, Karina, klopt helemaal wat je zegt. X
tegen Ptries
1
Heel raar, zelf vind ik dat abn spreek en dat je het niet hoort, maar zo gauw ik buiten de stad kom, hoor ik heel vaak ´jij komt zeker uit Amsterdam?´ Vind ik écht heel vreemd!
Geloof me, zo vreemd is dat niet. Het is die tongval, niet na te doen, I Love IT. Soms vervelend zeker? Ik hoor namelijk bijna dagelijks, .... zijde gij een Belgische? Proberen ze ook Belgisch te praten, alleen dat slaat nooit ergens op. Soms kan ik dat prima hebben, soms totaal niet. Heb ik dat alleen? X
Ach mijn taal is een mengelmoes. Ben ik in mokum dan pas ik me onbewust aan dat taaltje aan, in Den Haag aan dat taaltje en doorgaans denken mensen dat ik uit één van die twee plekken kom.

Jij bent gewoon een Belg en Belgen praten nu eenmaal maf. -))
tegen Ptries
2
Ach het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik vind het niet zo erg, het is meer de verbazing. In België kan ik de mensen soms gewoon echt niet verstaan! Vroeg een kassière aan me of ik een ticket wilde, en ik snapt gewoon niet wat ze bedoelde, soms zijn de woorden ook heel anders, dat heb je ook met Fries of Achterhoeks, heel andere uitspraak en die hou je onbewust toch bij je.

Belgisch accent vind ik bv heel schattig ;), mss spreek jij nu Belgisch met een Amsterdams accent? Of als je in België komt, vragen ze aan jou ook of je uit Amsterdam komt? hihi...
Nee, Amsterdam is niet zaligmakend, klopt helemaal!
Maarrrrrr, het is wél mooier dan Parijs!

Voor beide steden geldt..., je moet er niet met een lul van een vent zitten ;-), want dan is het eigenlijk overal vreselijk. Je komt er wel, ook in Amsterdam, ¨geloof in mij¨, ik woon er al mijn hele leven ;)
Mokum is een heerlijke stad\, maar ben blij dat ik er niet meer woon. -))
tegen Candice
1
Ik vind het jammer dat jij er niet meer woont ;)
Wees blij, want woonde toen al dichtbij je, maar ja toen was jij nog een snotneusje. -))
En toen was er nog geen internet.
Wat heb je dit mooi verteld, geloof in jou ...jij bent sterk! mooie hangmat X
Thanks lieve schattebout, .... dit was mijn eerste exemplaar van een hangmat, ik heb er nog een gemaakt, van de oude gedragen jeans van onze overleden vriend, zijn vrouw en zijn kinderen, .... alleen hangt die nu in Turkije, want zij is Turkse. Mij kennen ze niet meer, mijn ex ligt daar nu regelmatig in te hangen met zijn nieuw wijf. Ach ja, ..... X