Afscheid.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Sunday 05 April 14:32

Voor een aantal dagen terug schreef ik dit gedicht.

 

En nu is het dan toch zo ver,

we wisten dat deze dag zou komen

en dan toch nog onverwachts

ben je er tussen uitgeknepen

het is beter zo,

als het leven geen leven meer is,

het ga je goed

ik zal je zoon, en kleinkinderen ondersteunen

Dag ma!

Het is goed zo,

in het licht zul je thuis komen

en wie weet tot ziens


Je (schoon) Dochter.


Die dinsdag ochtend toen we bericht kregen dat ze overleden was, toch nog onverwachts, was het voor me toch even slikken, een periode werd hier mee voor mij afgesloten. Het laatste jaar had ik geen contact meer met haar gehad, ook niet met mijn schoonvader trouwens. Een keuze die ik in februari 2014 gemaakt had. Een keuze die me zwaar viel, maar voor mijn gevoel onvermijdelijk. Sinds ik in december 2012 uit de kast kwam, veranderen er veel voor me. Ik ontplooide mezelf op vele manieren en werd langzaam maar zeker een vrouw waar ik weer van kon houden. Het maakte me sterker, en in 2014 liep voor mij de emmer over ten aanzien van mij schoonfamilie. Het gevoel dat ik nooit geaccepteerd was, en me regelmatig door bepaalde uitspraken diep geraakt werd in mijn gevoel, dwong me tot een keuze om afstand te nemen. Ik schreef een brief aan beide personen, Waarin ik al mijn gevoel van de afgelopen 20 jaren legde. Mijn pijnen mijn frustratie. Ik sloot mijn brief toen af, wanneer jullie me niet accepteren in wie ik ben, zal dit mijn laatste bericht zijn. Op deze brieven werd niet gereageerd. Dus ik liet los. Dit gaf mij de mogelijkheid om met mijn eigen schimmen uit het verleden aan de slag te gaan. Mijn gevecht te leveren, en ja ik versloeg mijn schimmen.

Dus toen ik dinsdag ochtend het gedicht schreef, ging ervan alles door me heen, gebeurtenissen passeerde de revue, ik zou nooit meer met haar kunnen praten, een periode was afgesloten. Dit stemde me verdrietig. Dat ze er nu niet meer was, deed me meer dan ik van mezelf verwacht had. De laatste twee weken was sowieso een achtbaan gevoel, heen en weer geslingerd tussen gevoelens die ik niet kon plaatsen, tijdens haar ziekbed. Een stil verdriet om haar, met een grote wens in me dat ze verzoening zou krijgen met haar leven, en alles wat zich daarin afgespeeld had. Een twijfel moet ik haar nog opzoeken? Uiteindelijk deed ik het niet. Het verbaasde me dat ik zo met haar mee leefde. De nacht dat ze stierf kon ik maar slecht in slaap komen, en die nacht sliep ik erg onrustig. Had ik toch meer een band met haar, dan ik zelf in de gaten had? Ja vermoedelijk wel. Dat bleek toen ik die dinsdag ochtend naar dat ik het gedicht geschreven had, en ik mijn hondjes uitliet op de dijk, ik heel sterk haar aanwezigheid voelde, ik hoorde een stem en die vroeg me tot 3 keer toe om vergeving. En die gaf ik haar, toen zei ik dat ze naar haar kinderen toe moest gaan, die hadden haar meer nodig dan ik. Er ontstond rust in mijn hart, dingen die geweest waren deden er niet meer toe. Dit gaf mij de mogelijkheid om aanwezig te zijn op haar crematie.

Maar eerst gingen we vrijdag ochtend naar haar huis toe waar ze opgebaard stond, voor mijn kinderen was dit de eerste keer, dat ze zo dicht bij afscheid moesten nemen van een dierbaar persoon. Ieder op hun eigen manier namen ze afscheid van oma. Mijn jongste dochter deed dit met een lied die ze zelf zong, Toen het lied uit was kwamen haar tranen, ik troostte haar. Het lied zo puur gezongen, het paste zo mooi bij dit afscheid. Oma die dol op muziek was.

Afgelopen nacht slecht geslapen, ik zag erg tegen de crematie op, had de familie immers al een jaar niet gezien en sommigen zelf al 3 jaren niet meer. Toch was er ook een rust over me, ik ging heen om mijn dierbaren te ondersteunen, mijn kinderen. Ik verwachte niets, geen goede en geen slechte dingen blanco ging ik heen, met mijn hart gevuld met onvoorwaardelijke liefde. Hierdoor kon ik mensen troosten, en niet alleen mijn kinderen. Al met al gaf me het een voldaan gevoel. Er waren ontroerende momenten bij, waar ik het ook niet droog hield, veel gebeurt vandaag en ik kan het allemaal niet omschrijven. Wie weet lukt dat op een andere keer lukt.

 

Angel light

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
XX was dit vergeten
Ik ben stil geworden bij het lezen van je verhaal.
Vol respect voor de manier waarop je erover schrijft en ermee omgaat wens ik ik je sterkte en rust in je hart.
Dank je wel voor je steun. Xxx
Hoe bijzonder en sterk je hierover weet te schrijven. Mijn respect!*_*xx
Dank je wel*_* xx