De ontketende burger VII

Door Marcker gepubliceerd op Friday 03 April 18:47

VII

Hoe dikwijls hoor je niet liedjes waar de klunzigheden der verliefde zielen worden besproken? Ikzelf dacht altijd een grote broer dood te hebben aan zulke rijmelarij, maar ben tot schade en schande tot de alles verpletterende indruk gekomen, dat de waarheid in het uitgekauwde cliché ligt.

Tijdens de drukke bezigheden in mijn hoedanigheid als de anonieme maatschappijterrorist, was het mij – ik weet nog steeds niet hoe – gelukt om een afspraak te versieren met Simone: de kassastrelende fee van de plaatselijke supermarkt. Met een aan radeloosheid grenzende wanhoop zocht ik de rekken af naar Tempé. Naast een goede vleesvervanger is zo'n homp ook uitstekend gebleken tegen buikloop, een kwaal die een aanvang nam met mijn nieuwe roeping. Simone, die op dat ogenblik de rekken aan het bijvullen was, zag mij zoeken en vroeg me wat ik zocht. Ik weet niet of u ooit plompverloren werd aangesproken door een engel, maar bij mij gingen direct mijn reactievermogen en vocabularium op de loop in gestrekte draf. Ik zei iets in de aard van, “euh…ik..ehm…vegabolisch dieet…enne…euh…tempo, eh, Tempé op?”

Op de een of andere manier had ze ontcijferd wat ik bedoelde en met een blik vol spijt die recht door mijn ziel sneed schudde ze haar bevallige hoofd, waarbij een schattig wolkje roos op haar schouders viel. “Dat wordt uit eten,” zei ze schalks. Met een tegenwoordigheid van geest die ik alleen ken uit stripverhalen met superhelden zei ik, “als jij met me meegaat, geen probleem.” Haar ogen, zo al groot achter haar bril, werden nog groter en nadat ze diep had ingeademd zei ze, “ok.” De aarde begon te beven, een nest engelen hief een hymne aan, mijn nekhaartjes begonnen geheel zelfstandig mijn oren te kriebelen. Ondanks deze sensaties slaagde ik er in te vragen waar ik haar kon ophalen en op welk uur.

Ruim een kwartier op voorhand zat ik in mijn auto voor haar deur mijn conversatiestof in te oefenen. Op het afgesproken uur duwde ik op de bel. Een jongeman deed open en nam me direct in ogenschouw. Ik werd gekeurd door haar broer. Hij ging opzij en daar verscheen Simone! Even waande ik me op de Croisette in Cannes! Ze droeg een blauwe,  wijde rok tot net onder de knie, daarboven een blauw hemd met daarover een blauwe cardigan met grote knopen. Ze had haar haren in een knot en enkele plagerige slierten haar bungelden uitdagend langs haar bril. Ze had zich discreet gemaquilleerd. Ik bood haar mijn arm aan, knikte naar haar broer die een laag gegrom liet horen en begeleidde haar naar de auto.

Wist u dat sommige vegetarische restaurants op vrijdag gesloten zijn? Weet u wel hoevéél vegetarische restaurants er zijn? Ik ook niet… . Van lieverlee deden we het eerste het beste restaurant aan dat we daarna tegenkwamen en bestelden een drankje. Ik een rozemarijnthee en zij een muntthee. Daar zaten we dan. Onwennig, steelse blikken, verlegen glimlachjes en scheel van de honger. “Je hebt twee prachtige bruine ogen,” zei ik. Ze glimlachte, “echt?” Ik knikte, “ja, ik heb ze geteld.” Ze lachte hardop en ik vroeg me af waarom. De ober kwam met de menukaart en kirrend bestelde ze rivierkreeftjes. In mijn enthousiasme volgde ik haar voorbeeld, niet wetend welk onheil ik over mezelf afriep.

Een tijdje later zette de ober ons ieder een bord voor, kunstig versierd met een roedel kreeftjes in harnas en een bestek dat ik zelfs nog  nooit in een oorlogsfilm had gezien. Het angstzweet brak me uit. Simone bleek echter gelukkig ervaring te hebben met levend gekookte beesten en nam vaardig het bestek ter hand. Ik volgde geniepig haar voorbeeld. Ze scheidde de kop van het lijf van een der kreeftjes. Het ging vanzelf…bij haar. Bij mijn poging zeilde de onfortuinlijke kop door de zaak en kwam terecht in een grote, koperen bloempot waar een Ficus Benjamina huishield. Met een luide gong gaf de bloempot te kennen dat mijn kopje doel had getroffen. Een twintigtal paar ogen pierde onverbiddelijk mijn richting uit. Ik keek met een rooie kop naar Simone en vroeg me af hoe groot de ogen van een mens wel konden worden. Plots proestte ze het uit, waarbij de hele zaal in een bevrijdende lach uitbarstte. Toen pas viel me in dat ik een ongehoorde daad van maatschappelijke onaangepastheid had geuit en ik lachte hartelijk mee.

Ik houd mijn hart vast voor de volgende afspraak.

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik zit te wachten dat je mee gaat doen met de schrijfopdrachten van Doortje. Weet zeker dat je daaraan veel plezier zou kunnen beleven.
Hola, bedankt voor de tip!