`t zijn de stille momenten

Door Yneke gepubliceerd op Tuesday 24 March 21:15

64c8ca204c2a1c7aececee39e431a906_medium.

ik ruik de bloesem, kijk er naar en geniet

 

 

Als ze klein zijn ben je moeder hoe ben je moeder voor hen als zij groter worden?

 

De dagen die achter mij liggen, beleef ik intens. Angst en zorgen wisselen elkaar af. Ouderen die ernstig ziek waren en gelukkig opknappen. Mijn zorgen om  mijn kinderen die elk hun eigen weg vinden, kennen zoeken en waardoor ik geneigd ben te denken er even niet toe te doen, verrassend hoe je ineens merkt hoe zij medelevend en in hun eigen leventje ervaringen beleven en delen. mijn zoon zijn vriend in Mali ( gelukkig niet één van de piloten) ,maar zoals hij zegt wel een collega van zijn vriend, dus bezorgt om zijn vriend die verdriet kent hierdoor en mijn dochter kent haar eigen strijd met haar steeds terugkerende kwalen, niet zeuren maar doen en ondertussen in haar lijdzaamheid zich verloren kan voelen bij de rest. Ik twijfel als moeder vaak waar mijn aandacht de grens van hun eigen volwassenheid zich overschrijdt, waar spring ik in, negeer ik? Overtrokken bezorgheid borrelt in mijn aderen en ondertussen doe ik of ik onachtzaam ben, let op met mijn argusogen in de hoop dat zij het niet merken vanuit de emotie waarin ik dat doe.

Kwam mijn laatste artikel misschien daar vandaan, dat ik twijfel aan mezelf of kwam het uit het feit zelf nooit niet meer terug te durven denken aan het moment zelf kind te mogen zijn. Het een sluit het ander niet uit. Wie kan en mag ik zijn staat haaks vaak op dat wat ik wil zijn. Onmacht?

Genoeg voor nu, ik ga slapen wij zijn er nog.

Het nieuws liet opnieuw wonden zien ik leef mee, zoals elke dag er iemand en meerderen zijn die lijden, strijden en sterven.

Onachtzaamheid, ik ken het doen alsof.

Achtzaamheid doet tranen vloeien.

Onachtzaamheid bestaat in termen, de werkelijkheid is vaak daar waar niemand het ziet.

 

Sterkte aan allen!!

 

`t zijn stille momenten die het hart waardeert

geeft vastigheid aan een wankel bestaan

de liefdevolle blik die niemand ziet

wanneer een hand op de uitgeputte schouder rust

een klein gebaar als hulp op weg

daar waar een dankbaar hart

zijn draagkracht voelt

en

 zich terugvechten zal  uit `t duister dal

 

-Yneke-

(eigen foto)

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
je schreef dit zo levensecht
We moeten onze kinderen loslaten maar die navelstreng is NOOIT helemaal doorgeknipt.
Jij bent zo'n mooi mens en een goede moeder
XXX
*bloos* dank je XxX
Wat intenst mooi geschreven.
Dank je wel
Houden van, is soms ook loslaten.
dat zijn hele ware woorden, dank je wel
Ik kan alleen maar zeggen dat je kinderen je ook nodig hebben als ze volwassen zijn. (in normale gevallen dan, en dat is het bij jou echt wel) Mijn moeder zorgt nu nog en ze zal er altijd toe doen. Toen wij naar Praag gingen bijvoorbeeld vroeg ze ons of we bij de groep wilden blijven. We hebben maar ja gezegd, en nee gedaan behalve bij een wandeling die we gemaakt hebben. Hebben we haar achteraf wel verteld overigens, met de redenen waarom we zelf op pad zijn gegaan. We hebben haar ook elke avond gebeld. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet uitmaakt hoe oud je bent, als je ouders er nog zijn en je hebt een goede band met ze ben je belangrijk voor elkaar.
Wat een prachtige reactie en je hebt helemaal gelijk wat fijn hoe jij ook nog met je moeder om gaat, dank je wel
tegen Yneke
Soms wel met fluwelen handschoenen hoor. Maar ze wil nog steeds alles voor ons doen, zo is het altijd geweest en zal wel zo blijven ook.
Het hele artikel is zo helemaal jij...
;-) dank je
Ja, en die prachtige foto heb ik mooi nog net gezien voordat je hem vervangen hebt.
Ja mijn zoon en ik, ach zo lang geleden en mijn schrijffouten zag ze net overschreid hahaha heb die ook vervangen ;-))) welterusten voor straks, ben blij met jou hier, ik lees je graag en het helpt me, dank daarvoor!! Werelden die in sommige gevallen uit elkaar lopen en in sommige momenten zo parallel.
Niets te danken, meis en trustekus
Yneke, een goed gedicht!
Dank je wel
Wat een mooi gedicht ter afsluiting.
Dank je wel