Ik zakte in Vancouver door het ijs

Door Berna gepubliceerd op Tuesday 24 March 17:13

c83c7f5ce876c7a97cc2422ede6d1b37_medium.

Ik wist het al op jonge leeftijd. Ik wilde beter worden dan mijn vader ooit was. Ik kon als het ware eerder schaatsen dan lopen. En van wie heb ik dat geleerd, juist ja, mijn vader. Hij was en is mijn inspirator en dat heeft mij veel goeds gebracht. Tot die ene dag in Vancouver. Het voelde als het ware dat ik finaal door het ijs zakte. Ik had het schaamrood op mijn wangen en ik kon het niet geloven. Ik probeerde een glimp op te vangen van mijn vader, maar hij had zijn handen voor zijn ogen, zijn mond enigszins open, maar zijn woorden konden mij niet bereiken en met een machteloos gebaar hoorde ik het aan. Ik was gediskwalificeerd, terwijl ik de beste tijd van alle schaatsers neergezet had. In mijn ooghoek zag ik de Zuid Koriaan Seung-Hoon Lee een gat in de lucht springen. Ik wilde het gewoon niet begrijpen wat er in vredesnaam mis was gegaan. Mijn beste 10 km ooit!

Ik kwam langs Gerard en ik vloekte hardgrondig. ‘’GVD je hebt mij de verkeerde bocht ingestuurd, na 6 ongeveer 6 km’’. Mijn sterke lichaam voelde ineens als een pudding aan. Ik voelde me zo intens moe en ik schaamde mij diep zodat het aanvoelde alsof ik door het ijs was gezakt.

Daar ging verdomme mijn derde gouden plak. Door die sukkel, hij heeft het helemaal voor mij verpest. Ik probeerde er snel tussenuit te sneaken, maar de trainer was mij achterna geschaatst en legde zijn hand op mijn schouder. Wild schudde ik zijn hand van mij af en ik siste, ‘’rot op’’ en ik reed verder.

753e2ebbe4cf5fc2a82b137da97d917b_medium.

Het publiek was akelig stil. Alleen de Zuid Koreanen waren nadrukkelijk aanwezig en schreeuwden hun held toe. Wat een geluk dat die Kramer de verkeerde bocht insprong en Lee de zege op de 10 km te pakken had.

Ik kon het allemaal niet meer aanzien of horen. Ik wist mezelf niet te kalmeren, nee, dit keer niet. Het kon mij niet bommen dat ik een als een slechte verliezer over zou komen. Dit was gewoon niet te behappen, hoe zou ik hier ooit overheen moeten komen?

Ik zat gebogen met mijn hoofd op een bankje. Het liefst zou ik mijn ogen willen sluiten en slapen. Ik zou mij willen verstoppen voor de reporters en een interview geven op dit moment? Ze kunnen wat mij betreft allemaal het bos in, maar ik zou niet verschijnen met een lullig excuses verhaaltje dat ik per ongeluk de verkeerde bocht instapte. Het gekke was dat ik het die laatste vier kilometer helemaal niet in de gaten heb gehad. Al kreeg ik enigszins een vermoeden op het laatste lange stuk toen ik de schaatser waar ik tegen reed in dezelfde baan zat als ik. Heel nonchalant dacht ik nog, dat hij waarschijnlijk van vermoeidheid de verkeerde baan had gepakt. Het kwam geen moment in mij op dat ik zelf helemaal fout zat.

Als ik er goed over na denk nu ik op het bankje zat, dacht ik terug aan mijn rit en ik weet ineens heel goed dat mijn trainer naar de binnenbaan wees, toen ik voorbij kwam. Het ging allemaal zo snel en in blind vertrouwen sprong ik over de blokjes en ging verder in de binnenbocht, terwijl ik verdomme in de buitenbaan had moeten blijven.

Ik besloot de ijsbaan nu echt te verlaten en ik wist dat de ploegenachtervolging, voor landenteams nog op het programma stond. Het liefst zou ik hier helemaal niet meer aan mee willen doen, maar ik zou wel moeten.

Ik baalde zo gigantisch als een stekker en plotseling zag ik mijn vader voor mij staan. Hij had zich blijkbaar los gewurmd uit het publiek en stond mij op te wachten in de catacombe. Hij was de enige persoon die ik op dit moment kon verdragen en terwijl hij mijn pijn enigszins verzachtte sprak hij mij ook moed toe. ‘’ Sven, het is erg wat er gebeurd is, maar probeer het naast je neer te leggen’’. Ik kon alleen maar wat wezenloos knikken. Het drong allemaal niet tot mij door, maar de woorden van mijn vader kwamen wel binnen. ‘’Laad je nog even op voor je ploegmaten Sven en probeer in alle overgave de ploegenachtervolging met je drie makkers te rijden”. Ik knikte maar wat en het gevoel van moeheid gleed langzaam van mij af. De teleurstelling gaf mij nu enigszins de power om mij echt nog voor één keer op te laden voor ons kikkerlandje. Het goede schaatsland met zijn grote helden. Gelukkig was Gerard niet de coach van de ploegenachtervolging. Met hem wilde ik voorlopig niets meer te maken hebben.

Een uur later stond ik weer op het ijs, met mijn makkers, die ook mijn concurrenten waren, maar nu was het zaak om het samen te doen. Ik kreeg van alle drie een bemoedigend klopje op mijn schouder en ik ging er als een speer vandoor. De troostprijs op deze dag was brons die wij haalden op de ploegenachtervolging. Toen de medaille om mijn nek viel huilde ik droge tranen. Deze medaille had het goud voor mijn allerbeste tien kilometer moeten zijn, maar Gerard had het verpest.

9c4c7d3667a62d44bd167f0d0aaef4f5_medium.

Natuurlijk las ik later dat het mijn eigen fout was geweest. Dit had een ervaren rijder nooit mogen overkomen. Ik wilde er niets meer over zien of horen, terwijl ik juist wist dat iedere Nederlander dit nooit zal vergeten.

Als ''het drama Kramer'', zou ik bekend staan, ook al zouden er geen fouten meer gebeuren. Mijn trainer had het voor altijd en eeuwig voor mij verpest. Maar ik rekende het mijzelf nog het zwaarste aan. Sufferd die ik ben!

 

 

 

 

 

 

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Dank je wel
Gelezen
Dank je wel
Heel erg goed geschreven.
Klasse geschreven!
ik voelde meteen even zwaar worden, kan me goed inbeelden hoe het voelt al ken ik de persoon nog de situatie niet. Bij ons zit het meer in de paarden, als onze dochter dan alles op alles zet, alle trainingen en dan loopt het toch nog fout soms een klein tikje is al genoeg dat is verschrikkelijke pijnlijk.
Ik was helemaal mee in je verhaal berna, ik voelde helemaal de sfeer op het ijs. Wauw heel mooi geschreven. Alsof je zelf op dat ijs stond om de rit van je leven te schaatsen.
Dank je wel voor je lieve reactie
Ik kan me dat moment nog goed herinneren, vond het een vreselijke blamage van de coach en een bittere teleurstelling voor Sven. Je hebt hier een mooi beeld gegeven van hoe hij zich op dat moment moet hebben gevoeld, beroofd.
Goede keuze, want geen enkele Nederlander zal dit moment vergeten. Goed ingeleefd ook, meis