Elke dag warme vis?

Door Theun50 gepubliceerd op Sunday 22 March 11:19

58508fccb5e6977919497f31f9494ab8_medium.

Terwijl wij op het Callunaplein liepen te shoppen, zei mijn echtgenote opeens:
‘O ja, ik heb iets vergeten. Ik ga hier even naar binnen, bij déze slager. En Theun, wil je me een plezier doen?’ Blijf dan buiten op me wachten, want je hebt in winkels altijd zo iets slachtofferachtigs.’
Tja, en dan kan je maar beter niet in een slagerij komen.

Dus bleef ik maar voor de etalage staan, naast een oude man die er blijkbaar ook niet in mocht. Bij die oude man lag het niet aan zijn gedrag, maar aan zijn hondje.
Op de winkeldeur hing een slecht gelukte tekening van een naakt poedeltje, met het bijschrift:
‘Sorry, ik mag er niet in.’
Voor wie dat ‘Sorry’ nu eigenlijk bestemd was is mij onduidelijk. Kijk, honden zijn best intelligent en waarschijnlijk ging de diervriendelijke slager er van uit dat honden ook kunnen lezen. Als honden echt konden lézen, dan had ik allang het maandblad ‘Woef’ op de markt gebracht, vol fraaie gekleurde foto's van blote pekineesjes, subtiel geschoren poedeltjes, sensueel prikkelend voor elke viervoeter.

‘Ik ben blij dat ik in de frisse lucht sta,’ zei de oude man tegen me.
‘Ja, maar het is wel frisjes, en wat een leuk hondje hebt u’, zei ik.
‘Die is niet van mij, ik hou 't effe vast voor een mevrouw uit de buurt die hier binnen is. Ik was eigenlijk op weg naar de overkant, om gerookte paling te kopen’, zei hij.
Hij wees naar de winkel aan de overkant. Op het raam stond met grote koeienletters: “Elke dag warme vis.”
De man vervolgde: ‘Ik hou namelijk enorm van paling.’

Even later kwam er een aardige grijzende vrouw uit de slagerij naar buiten en zei tegen de oude man:
‘Zo buurman, wel bedankt voor het oppassen hoor.’
Ze nam de hondenriem van hem over.
‘U heeft zich toch niet al te veel verveeld hier buiten?’ vroeg ze.
‘O nee hoor, ik heb met meneer hier staan praten over vlees en vis.’
‘Ik eet nooit vlees,’ zei de vrouw.
‘Ik heb een vriendin, die werkt op de administratie van het slachthuis. Als je dan hoort wat ze vertelt over de wreedheid daar….’
Door haar trieste blik kreeg de tekst aan de overkant: “Elke dag warme vis”, opeens een heel andere gevoelsinhoud.

De oude man, die nu toch wel een beetje met zijn “vlees en vis” in z'n maag zat, vroeg:
‘Maar wat doet u dan in hemelsnaam bij de slager?’
‘Dat voor hem,’ zei de oude vrouw, wijzend naar haar hondje.
‘Kijk, ik heb hem laten kastreren, ziet u.' Ik keek, maar d’r was geen bal te zien!
Ze vervolgde: ‘Hij werd onzindelijk en liep telkens weg. Nou wordt hij te dik.
Maar z'n vachtje is wel mooier geworden. Ik geef hem elke dag goed te eten, veel vlees, dat móét. Maar zelf raak ik het vlees niet aan.’
’Niet om lullig te doen, maar hoe maakt u zijn vlees dan hapklaar?’ vroeg ik grijnzend.

De oude man zag het zonnetje al schijnen en zei snel: ‘Nou, tot ziens dan maar weer.’
Hij stak haastig de straat over, richting de viswinkel. De oude vrouw wandelde, zonder antwoord te geven, verder. De hondenriem in haar linker- en het zakje met vlees in haar rechterhand.
Toen mijn echtgenote met een joekel van een rollade naar buiten kwam, opperde ik vragend een compromis: ‘Misschien is: “Elke dag warme vis”, ook een goed alternatief?’

Theun50.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat prachtig geschreven , haha er was geen bal te zien...hihi vol humor net als dat vlees dat het hondje wel mag eten maar zij niet aan zal raken. met plezier gelezen en vaak gelachen .
Een prachtig verhaal!
Een heerlijk verhaal, uit het leven gegrepen!
Is geen van beide te eten. -))

Wel heerlijk geschreven.
Wat je al niet voor je huisdier over hebt! Leuk verhal.
Een vegetariër die vlees voor d`r hond koopt? Da`s zoiets als tegen een ei vertellen dat het terug in de kip moet. Waanzin. Heerlijk gelachen hoor. Dat wel.
Jij snapt het!