De monstercoalitie.

Door Zevenblad gepubliceerd op Tuesday 17 March 16:50

                                b8f13dec0295de110b62a26f475a0afe_medium.

In een groot donker bos aan de rand van de Euro-zone zaten twee schimmige figuren in de schaduw van een oude eik. Het was duidelijk dat het niet hun bedoeling was om hun gezichten te tonen - ook niet aan een toevallige passant - want als zij de naderende stappen van een wandelaar hoorden doken zij even weg achter de dikke eeuwenoude stam. Slechts met een goede verrekijker kon je zien dat de één witte bokkenpoten had en de ander rode.
Desondanks kon je met een sterke richtmicrofoon hun conversatie enigszins volgen.
Het waren, geloof het of niet, twee heuse saters die hier neergestreken waren. Ontsnapt uit een griezelkabinet waar zij lange tijd als belichaming van het politieke kwaad aan het volk getoond werden: beiden vanwege de wandaden van hun beruchte voorouders. Zij waren nazaten van twee gewelddadige monsterfamilies die de moderne mens het liefst wilde vergeten of op z'n minst naar het rijk der fabelen verwijzen. Slechts een enkele dappere geschiedenisleraar durfde nog de herinnering aan hun afkomst aan te stippen, maar de jeugd was er nauwelijks in geïnteresserd.

Zij bespraken hun strategie voor de verkiezingen.

'Wij moeten niet teveel in elkaars vijvers vissen', zei Witpoot. 'Onze vijvers zijn wel een stuk groter geworden dan bij de vorige ronde, maar niemand mag doorhebben dat wij dichter bij elkaar staan dan men op het eerste gezicht denkt. Onze profielen moeten derhalve zodanig van elkaar verschillen dat wij ieder het maximum aan kiezers binnenslepen.'
'Overlappingen zullen wij nauwelijks kunnen voorkomen, 'zei Roodpoot, 'dus moeten wij ons zoveel mogelijk op de randzones richten: op al die ontevreden burgers die nog twijfelen. Uiteindelijk gaat het er om dat wij samen voldoende aanhang kunnen scoren om de boel eens flink op te schudden. Ieder op zijn manier natuurlijk, maar uiteindelijk met hetzelfde resultaat: een geïsoleerd land waarin wij de toon aangeven en de regels bepalen.

'Laat ons dan eerst maar eens op een rijtje zetten waarin wij verschillen', zei Witpoot. 'Ik gooi het op de nationale trots, de burgerlijke angst voor criminaliteit en terreur en de gevaren van de toenemende mondialisering. Mijn strijdkreet is dan ook: "Eigen Volk Eerst!"'
'Dat lijkt mij niet gek' antwoordde Roodpoot. 'Ik zoek dan mijn heil bij de onderkant van de maatschappij: bij de uitgebuite armen, bij het door inhalige managers gedumpte werkvolk en bij allen die hebberig zijn en jaloers op het succes van anderen. Mijn motto is: "Geen gezeik, iedereen rijk!"

'Perfect!', riep Witpoot. 'En nu de nadere invulling: alle lastige en criminele buitenlanders het land uit! Gooi de minaretten plat! Weg met de tirannie van de parasiterende EU-bureaucraten! Weg met de slappe politiek waar elke rechtgeaarde patrioot zich inmiddels voor schaamt.  Niks geen steun meer aan die luie en corrupte landen in het Zuiden! Een cordon sanitaire rond VVD, PvdA, D'66 en het andere grut!"
Ook Roodpoot raakte nu in vervoering: 'Weg met de multinationals! Pluk de kapitalisten! Eigendom is diefstal! Pak de spaarders en de vermogens aan! Inkomen naar behoefte in plaats van naar prestatie! Een inkomenscurve zo plat als een dubbeltje! De enige elite is de partij-elite, want die komt op voor het volk!'  

Hij bedacht even vol spijt dat hij het 'rode boekje', zijn onmisbare inspiratiebron, 's ochtends op het nachtkastje had laten liggen.

Er stak een koude wind op in het bos en de oude eik rilde als een rietje. Een vracht eikels stortte uit de top van de oude boom neer en de twee saters kregen er tientallen tussen de horens.
'Jakkes', zei Witpoot, 'het is net alsof ik ineens weer wakker word'. 'Zeg dat wel', knorde Roodpoot. 'Ik kreeg ook een hele vracht op mijn neus!"
Een beetje ontnuchterd keken ze elkaar aan.
'Stel nu eens dat wij het samen voor het zeggen krijgen', mijmerde Witpoot. 'Jij wilt de buitenlanders niet kwijt, de armlastigen tenminste niet. Jij hebt een hekel aan rijke boeren en ik vind ze het zout der aarde. Jij bent voor de Arabieren en ik ben voor Israël. Jij vindt dat wij je vriendjes in Griekenland moeten steunen en ik niet.'

'Zeur niet zo' zei Roodpoot. 'Heb je ooit meegemaakt dat verkiezingsbeloftes gehouden worden? Ik niet in elk geval. Wij doen allebei wat water in de wijn: jij zorgt dat mijn kiezers een beetje meer in hun knip krijgen en ik ga met je mee wat de EU betreft, tenminste zo lang het kapitaal daar regeert. Het volk is toch niet anders gewend dan dat er geplust en gemind moet worden in coalities?
De minaretten? Geen probleem. Religie is alleen maar opium voor het volk: als wij nu ook een paar kerktorens slopen valt het niet zo op. Ik heb toch een hekel aan alles wat boven het maaiveld uitsteekt. Wij kunnen het er natuurlijk ook over eens worden dat de pro-EU en pro-NAVO pers een toontje lager moet zingen. Werk genoeg aan de winkel voorlopig!'

Witpoot krabde zich achter zijn rechter hoorn en voegde nog een oude wijsheid toe. Hij stelde er namelijk prijs op om altijd het laatste woord te hebben. 'Het belangrijkste is natuurlijk dat wij het volk, behalve brood en spelen, ook de nodige zondenbokken aanleveren: kan niet schelen wie dat zijn - als ze er maar zijn. Daar moeten wij ons dan maar flexibel bij opstellen en goed naar het 'gesunde Volksempfinden' luisteren.'

TIEN JAAR LATER.

Wij schrijven inmiddels het jaar 2025. De oude eik staat er nog steeds, op dezelfde plek als 400 jaar geleden, ten tijde van de vorige Republiek der Nederlanden.
De twee saters zijn in geen velden of wegen te bekennen: die zitten inmiddels al jaren op het rode pluche van de inmiddels gefuseerde Eerste en Tweede Kamer. Die was, kort na het uitroepen van de 2e Republiek, naar Amsterdam verplaatst en zetelt nu onder de benaming  'Volksraad' in het voormalige Paleis op de Dam.

Als concessie aan de lichamelijke kenmerken van de nieuwe machthebbers hebben de stoelen daar een groot gat in de zitting waar ze de staarten door kunnen steken, en het is mode geworden om een hoge hoed te dragen die de horens bedekt. Iedereen loopt, om begrijpelijke redenen, ook hartje zomer in kniehoge laarzen rond.

De multinationals hebben het land verlaten; de buitenlanders, rijk en arm, hebben een veilig heenkomen gezocht in andere landen. Ook veel vermogende autochtonen hebben de benen genomen, waaronder ene M. Rutte, ene D. Samsom en ene A. Pechthold, die volgens de tamtam in London gezamenlijk een zeer winstgevende seksclub met de naam 'Refugium Peccatorum' exploiteren - bij gebrek aan wachtgeld en pensioen. Boze tongen beweren dat die club ook bezocht wordt door rijke criminelen die van Justitie bonussen ontvangen hebben waar zelfs een topbankier van zou blozen.

De pensioenpotten zijn inmiddels genationaliseerd en worden gebruikt om de nog steeds stijgende rente op de staatsschuld af te lossen. Elke vorm van godsdienstbeoefening anders dan in ieders eigen privévertrek is verboden, en het (sterk gedaalde) nationale inkomen wordt verdeeld naar behoefte. Alle onroerend goed is onteigend en staatseigendom, net als de overige productiemiddelen.

Het is een trend geworden om de hele dag in een joggingpak rond te lopen om niet uit de toon te vallen bij het enorm gestegen aantal werklozen. De stropdassenindustrie heeft als eerste het loodje gelegd, daarna volgden in rap tempo de banken en de scheepvaart, omdat de export volledig instortte.
De politie is vervangen door een nationale militie die de orde met knokploegen handhaaft, en de Grondwet lijkt na de laatste herziening verdacht veel op de partijprogramma's van de nieuwe coalitie. Dat de rechterlijke macht sterk uitgedund werd was een logisch gevolg. In plaats daarvan werd een TV-rechtbank geïnstalleerd waar de kijkers mogen bepalen wie welke straf verdient: naar het principe 'meeste stemmen gelden'. Recht behoort in een democratie immers gesproken te worden in de naam van het volk. Wat lag er nu meer voor de hand dan het volk dat dan ook maar te laten doen?

Men overweegt, bij wijze van nationaal project (tevens werkverschaffing) een muur rondom Nederland te bouwen om eventuele republiekvlucht tegen te gaan. Er zijn immers nog niet alle matrassen omgedraaid en nog niet alle oude sokken leeggeschud. Als verdedigingswal is die muur trouwens niet meer nodig, want er is geen mens die nog het land in wil. Slechts vossen en katten willen nog eens overwippen voor een snelle nachtelijke raid: aangelokt door de enorme muizenplaag die het land al jaren in een grijze greep houdt.
Desondanks is Nederland inmiddels grotendeels zelfvoorzienend wat voedsel betreft en leeft voornamelijk op een dieet van stamppot en pannekoeken.  Af en toe komt er een zending olijfolie en vijgen binnen vanuit het bevriende Griekenland.  Het verkeer op de wegen is bij gebrek aan leveringen door de OPEC (in het kader van een boycotactie van het Verenigde Arabische Kalifaat) tot een minimum gedaald.  Er is ook geen criminaliteit meer, want daar worden geen statistieken meer van bijgehouden. Dat is ook amper nodig, want de internationale dievenbendes hadden Nederland al spoedig van de lijst van wingewesten geschrapt. Alleen in de grensstreken is er sprake van enige smokkelactiviteit waarbij schaarse delikatessen zoals rijst en bananen tegen nederwiet geruild worden.

EPILOOG
In de top van de eik zit een grote raaf. Raven kunnen doorgaans niet zingen, maar krassen kunnen ze als geen ander. En zo kraste de raaf:

Arm Nederland, mijn knollenland,
wat ben jij ver van huis!
Van gouden torens afged(w)aald
naar hol van rat en muis.

De vogels van het paradijs
zij zingen er niet meer.
Zij zijn verjaagd door het gespuis
en keren nimmer weer.
Nimmermeer, nimmermeer!

Hij pinkte een traan weg, pakte een stukje hout en mepte daarmee een halve minuut lang op een holle tak boven in de eik, op de maat van de kraaienmars. Dan gooide hij zijn hoofd in de lucht en schetterde uit volle borst alle vijftien coupletten van het Wilhelmus, achter elkaar. 

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je beschrijft op uitstekende wijze een communistische scenario. Dit is de voormalige USSR in een notendop. Om koude rillingen van te krijgen. Echt een sterk staaltje satire!

Heel, heel goed! I'm impressed.

:0)
Mijn scenario is een pacifistisch nationaal-communistisch systeem zonder expansiedoelen. Ik beschrijf een autarke pacifistische samenleving die zich van het wereldtoneel terugtrekt en geen militaire doelen heeft. Daarom de massale werkloosheid.
De voormalige USSR zorgde voor bijna volledige werkgelegenheid door het enorme leger en de bloeiende wapenindustrie. Als ze die niet hadden gehad was de boel al veel eerder ingestort, na WW2 al.
Hetzelfde gold voor Duitsland tussen 1936 en 1945.
Je hebt gelijk, excuses!

Ik vond het een steengoede geschreven staaltje satire.

I salute you!
[[Deleted]]
Klopt. Daar zitten geestverwante buren. Frankrijk kan er misschien ook nog wel bij als Marie Le Pen en de PCF de volgende verkiezingen winnen. Maar dat wordt dan geen anexatie: eerder een fusie tot een nieuw machtsblok. Zoiets als vroeger het Warschaupact.
Hahaha, leuk verhaal. Het zal je toch gebeuren...
ik denk dat ik maar zoetjes aan emigratieplannen ga maken. :)
Het politieke land lijkt er wel op, goed artikel
Briljant! Politieke satire van de bovenste plank.
Wil ik in zo'n land wonen? Over my dead and rotting corpse!
[[Deleted]]
Venceremos! No passaran!

Of in de taal van mijn moeder:
Semua di tanganmu, semua ini
Sebentar lagi mereka akan pergi
Esok atau lusa
Kemanangan kita! ☻☻