Reality check - stress

Door PostScriptum- gepubliceerd op Tuesday 17 March 14:09

Maandagmorgen 7 uur. De wekker gaat. Waarom heb ik het gevoel dat ik amper geslapen heb? Gisteren lag ik al om 10 uur in mijn bed, ik voelde me al de hele avond moe. Het was weer een zwaar weekend, studeren is dagelijkse kost geworden. Laat ons zeggen, mij zorgen maken over school, is dagelijkse kost geworden.

Ik blijf nog even liggen en denk. 7 uur, waarom kan ik niet ietsje langer blijven liggen? De les begint toch pas om 11 uur? Nu niet moeilijk doen he! Ik wil niet te laat komen, ik wil minstens een half uur op voorhand in de les zitten. Trouwens, ik moet nog iets nakijken van vorige week én snel een oefening afwerken.

a86db11d4abcc3cb704ffed4cd3bde41_medium.

Ik stap in de douche en denk. Wanneer ga ik vandaag mijn squats doen? Als ik dit niet doe, is al het werk voor niets en zal ik nooit een mooie strakke kont krijgen. Kom sneller douchen, straks ben ik te laat. Oh, morgen heb ik een test, wanneer ga ik nog eens leren? Ben straks pas om half 7 thuis, eten... Neem nu dat ik om 8 uur begin te herhalen. Dan heb ik maar 2 uur. Stel dat ik weer moe ben, dan kan ik maar 1 uur productief studeren. OK, dan zit er maar één ding op. We gaan nog eens leren tijdens de middagpauze. Een herexamen is echt géén optie!

 

Ik zit eindelijk in de auto. Een uur te vroeg kom ik aan op school. De oefening heb ik niet afgewerkt, ik was teveel bezig met andere dingen te plannen. Zoals die test van morgen bijvoorbeeld, misschien kan ik nu al even leren. Ook tijdens de les ben ik aan het plannen. De word documentjes met uren en vakken op, worden mooi opgeslagen in mijn mapje ‘planning’. Het mapje puilt uit. Ik kan de planningen niet eens naleven, waarom maak ik ze dan? Het maakt mij geruster. Nu kan ik ten minste op een rijtje zetten wat er allemaal moet gebeuren en wanneer ik dat moet inplannen. Elke avond kijk ik terug op mijn planning, meestal met een wrang gevoel. Ik pas de planning aan en beslis dat ik de verloren tijd van vandaag morgen zal moeten inhalen.

Zo gaat het maar door.

Hier zit ik nu… Week vakantie. Een overvolle planning die ik nooit zal halen…

Hoe ik gemotiveerd blijf, het is me een raadsel. Ik ben moe. Net naar de dokter geweest, die zegt dat ik teveel angst en stress heb. Het vreet mij op. Ik maak mezelf ook moe. Ik stel veel te hoge eisen en gun mezelf geen rust.

De dokter stelde me een vraag: “hoe kom jij tot rust?”

Eigenlijk, met mijn hoofd naar de grond gericht, moet ik toegeven… Ik kom eigenlijk niet tot rust. Zelfs niet als ik slaap. Ik ben ten einde raad, hoe kan ik dit veranderen?

 

Ik stel jou nu de vraag: “Hoe kom jij tot rust?”

PostScriptum-

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik? Ach, ik zorg dat ik niet gestrest raak. Dat ten 1e.
Ik wandel en fiets veel en jog en mountainbike en zorg er altijd voor dat ik b.v. mobiel niet bereikbaar ben en er is geen mens op Aarde die mij gekker krijgt dan ik wil zijn.