De wasserij voor grootse zaken

Door HansvG gepubliceerd op Tuesday 17 March 10:57

d17f1ae2e78ddac276bf47293fece0c1_medium.

Het was een sombere dag, regenwolken hingen dreigend in de lucht. Ten einde raad had ik het advies van de partijvoorzitter opgevolgd en had me naar dat ene bijzondere pand begeven,  waar alle narigheid voor politieke personen zou kunnen worden opgelost. Ik moest het nog even zien.

Toch nog een beetje nerveus en met een gezonde dosis spanning drukte ik op de bel. Er gebeurde een hele tijd niets, waardoor ik wat extra tijd kreeg de omgeving in me op te nemen. Statig pand, het houtwerk goed in de lak en de voegen goed verzorgd. Naast de deur het bekende bord waarop in gouden lettertjes te lezen stond: ‘Wasserij voor grootse zaken’. Een wat cryptische tekst misschien, maar wel precies waar ik naar op zoek was. Juist begon ik de tekst voor de zevende keer te lezen, toen de deur openging. Een keurige heer in een al even keurig kostuum keek me vragend aan.

“Goedemiddag,” begon ik, “ik had een afspraak. Ik ben een paar minuten te vroeg, ik hoop niet dat dat erg is?”

De man nam me nauwlettend op en sprak: “Komt u verder.” Een uitnodiging die ik aannam. De deur sloot achter me in het slot en ik volgde de man door de brede gang, waar dressoirs, spiegels in gouden lijsten en marmeren beelden streng op me neerkeken. Sfeervol: niet echt. Intimiderend: behoorlijk.

Voor een brede, dubbele deur bleef de man staan. “Moment”, zei hij, en na een klop op de deur en de bijbehorende uitnodiging opende hij de deur en stapte binnen. Ik bleef in de brede gang achter, die meteen nog hoger en breder leek dan hij eerst al was. Tegenover de deur hing een schilderij waarop een strenge heer stond die me doordringend aankeek.

De deur ging weer open, de man stapte naar buiten en liet me binnen.  Van achter een groot bureau keek een grijzige man me aan. “Komt u verder, komt u verder, de heer de Vries, als ik het wel heb?” klonk het met een onverwacht diepe stem.

“Eh ja,”  zei ik, terwijl ik het bureau naderde, “Jan de Vries”.

“Gaat u zitten. Mijn naam is Witmans.” Hij wees me naar een stoel die een meter of drie van zijn bureau af stond.

“Zo, ” ging Witmans verder. “Wat kan ik voor u doen.  Een wasserijklus, neem ik aan?”

Ik knipperde even met mijn ogen. Heerlijk direct, daar houd ik wel van.  Ik knikte.

“Juist,” hernam Witmans. “Waar gaat het om? Bonnetjes, geld, chanteurs of iets in de familie?”

“Nou, allemaal eigenlijk”, gaf ik toe.

“Haha, u bakt ze wel bruin, hé?” Een bulderende lach klonk vanachter het bureau.

“Ja, “ wilde ik uitleggen, “het is binnenkort verkiezingstijd, ziet u.”

Witmans  lachtte opnieuw. “Ja, dat is bekend. En u bent vandaag de eerste niet! Ik heb deze ochtend al drie ministers en vier kamerleden gesproken, gisteren nog een paar fractievoorzitters. Ik ben dol op verkiezingstijd!”

Ik lachte maar wat schaapachtig met hem mee. 

“Laten we vooraan beginnen. Dat bonnetje, laat me eens raden. Teveel gedeclareerd?”

Ik knikte en wilde wat gaan toevoegen, maar hij was me voor.

“Kwijtgeraakt en nu weer teruggevonden?”

Een knik.

 “Een etentje zeker in een duur restaurant?”

Ik knikte opnieuw.

“Maar u zat daar niet alleen. Met een dame, neem ik aan.”

Ik kleurde en knikte. Hij was wel goed, zeg!

“En dat is natuurlijk gezien door een concurrent of een journalist?”

Ik knikte opnieuw, zwaar onder de indruk.

Witmans bestudeerde even mijn gelaatsuitdrukking. “En nu: chantage.”

“Zo is het helemaal. Is hier iets aan te doen?”

Witmans lachte. “Natuurlijk meneer de Vries, natuurlijk. U kent ons motto immers?”

Ik moest toegeven dat ik de strekking wel kende, maar dat de precieze woorden me even ontschoten waren. Witmans wees naar een paneel aan de wand, waarop met gouden letters te lezen stond:

 

Alle zaken in het leven

Waar we allemaal naar streven

Vragen schoonheid, fris en rein

Moeten zonder smetjes zijn

Dus moeten alle zaken, groot en klein

Voortaan heel goed gewassen zijn

 

Een tekst, waar ik het natuurlijk alleen maar helemaal eens kon zijn.

“Nou, maakt u zich geen zorgen,” hernam Witmans. “We hebben een uitstekend wasmiddel, dat alle smetjes en vuiltjes helemaal verwijderd en bovendien actieve bestanddelen heeft tegen vervagende kleuren. Niet te heet wassen en in de juiste dosering, dan moet het helemaal goed komen.”

Ik prevelde bewonderend enige woorden.

“Alle vlekken even voorspoelen en insmeren met het rollertje. Daarna goed uitspoelen.”

Geweldig dat dit allemaal mogelijk is.

“Ik zal u een receptje schrijven, dan kunt u het middel gewoon bij de balie ophalen. Bent u verzekerd?”

“Natuurlijk,” haastte ik me, “ik heb een basisverzekering bij een van de beste wasverzekeraars en bovendien een uitgebreid pluspakket.

“Nou, dan zal dat wel goedkomen.”

Witmans pakte een gouden pen van zijn bureaublad en schreef het recept op een klein briefje. Onleesbaar, zoals altijd. Als ze bij de balie maar wisten wat het was, je kunt zelf maar beter niet alle details weten, voor het geval dat je ondervraagd moet worden. Geheugenverlies is lastig tegenwoordig, dat wordt al zoveel gebruikt.

Blijmoedig stapte ik tien minuten later met een grote zak speciaal wasmiddel weer naar buiten. Het was heerlijk weer, de zon straalde me vrolijk en fris tegemoet. Het leven is nog waard om geleefd te worden.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen
Heel scherp en actueel. Bravo!
Leuk verhaal en lekker geschreven bovendien.
Dank je!
Een partijtje schoonwassen ;) Leuk verhaal!
Dank!
Ik wil het adres hebben graag!

Heel leuk, graag gelezen.
Ze hebben het momenteel errrug druk, heb ik begrepen
Ach, jammer!
Zal geen krimpvrij wasmiddel zijn:)

Geniaal bureau!
Leuk verhaal!!
Het enige wasmiddel waar gegarandeerd krimpen niet aan de orde is...