Een dagje Christiaan

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Sunday 15 March 15:39

Klokslag kwart over acht sta ik bij de school van Nikita. Mama brengt haar naar binnen terwijl ik Christiaan  overneem. Het eerste wat hij zegt is: ‘omahuis toe!’ Dat klinkt min of meer als een bevel en is gelukkig ook precies wat ik van plan ben. Zodra ik onze straat in rij hoor ik een heel tevreden: ‘ja, omahuis’ dus hij weet dat we er zijn.

Vervolgens hebben we zo langzamerhand een vast ritueel: jasje uit, op de kapstok hangen en dan holt Christiaan naar de keuken terwijl hij roept: ’jij drinken maken oma?’  en hij graait z’n drinkbeker uit het keukenkastje. Ik maak braaf wat drinken voor hem en dan moeten we ‘spelletjespelen’ …….

 ‘Welk spelletje zullen we doen?’ vraag ik.

‘Eh…. de schoentjes’ bedenkt hij. Dat is het memoryspel dat ik nog heb uit de tijd dat zijn mama klein was. Een memory met schattige plaatjes en Christiaan is gek op het plaatje met de schoentjes, vandaar dat hij deze naam bedacht heeft. En zo zit ik om 8u37 aan de keukentafel memory te spelen. We doen ook nog het Donald Duckmemory en domino en dan heeft hij geen zitvlees meer.

Hij kijkt in het rond en roept enthousiast: ‘paardje toe oma?’ en wijst naar buiten. In het weiland naast ons huis staat een paardje, altijd alleen.  Aangezien een paard een kuddedier is vinden wij hem eigenlijk zielig. In m’n hart denk ik er over de dierenbescherming erbij te halen.  Het beestje is erg schuw maar als ik met een boterham aan kom, komt hij al aanhollen en mag ik heel voorzichtig over de neus aaien. Als  Christiaan zijn jasje aan heeft loopt hij parmantig met de boterham naar buiten, maar zodra we bij het hek zijn roept hij: ‘jij geven oma!’ en krijg ik de boterham terug. Terwijl ik  het paardje voer staat Christiaan half achter mijn benen en zodra de boterham op is roept hij stoer: ‘dag paardje’ en holt weer weg. Z’n hele bewegen drukt uit hoe eng het allemaal was, maar iedere keer dat hij hier is wil hij weer!

Daarna moeten we de vogeltjes eten geven, Christiaan pakt de ton met mezenbolletjes en geeft ze aan terwijl hij wijst waar ik ze moet hangen. Dan gaan we weer naar binnen en wil hij Tiktak kijken. Ik zet de dvd aan en als hij op de bank gaat zitten kijkt hij in het rond. ‘drinken oma? En  barijntje?’

‘Ja hoor, ik zal het pakken’ zeg ik, vul zijn bekertje weer en pel een mandarijn voor hem.

‘Kita school’ zegt hij met z’n mond voor mandarijn ‘Kita niet omahuis, hè oma?’

‘Ja Nikita is op school’ beaam ik ‘jij niet hè, jij bent bij oma.’

‘Ja, opa werken hè oma, mama werken, papa werken, Krissiaa omahuis hè oma?’

‘Ja gezellig hè?’

Hij knikt en z’n aandacht is weer voor Tiktak maar dat gaat tegenwoordig gauw vervelen, hij pakt de legoton en gaat op z’n gemak raampjes en poppetjes zoeken. Ik zet de dvd  en de tv uit en pak de krant, want ik weet inmiddels dat dit spel even gaat duren. Christiaan kletst in zichzelf: ‘poppetje slapen, raampje dicht’ . Alle poppetjes moeten namelijk in een raampje liggen ‘slapen’ en komen naast elkaar op de tafel te staan. Er komen stoeltjes en tafeltjes naast en zelfs een paar bloemetjes. En dan ineens:

‘Omaaaa, kukelu weg!’

‘Heb je goed gekeken?’ vraag ik.

‘Oma, jij zoeken kukelu?’

En zo moet ik een kukelu opduikelen uit de ton, want op ieder raampje moet een kip of een haan staan. Als die klus geklaard is  is Christiaan tevreden.

‘Opruimen…….’kletst hij weer in zichzelf en alles verdwijnt weer in de ton.

‘Pannenkoek oma?’ zegt hij dan.

Dus zitten we om een uur of twaalf aan de pannenkoek. Een ‘omapannenkoek’ is het want ik houd zelf niet van pannenkoeken en heb bedacht dat een hartige met ham en kaas door het beslag wel lekker kan zijn. En dat is het ook, want Christiaan eet meestal meer dan één pannenkoek. En dat terwijl hij geen goeie eter is.

Als alles opgeruimd is gaan we buiten even fietsen en eenmaal weer binnen  boekje lezen.

‘Omi toe?’ vraagt hij na verloop van tijd.

‘Ja strakjes, eerst nog even spelen’ zeg ik, want het is nog te vroeg.

‘Spelletjespelen?’

En ja hoor: weer de schoentjes en domino komen op tafel. Tussendoor vraagt hij steeds hetzelfde: ‘omi toe?’ , ‘oma omihuis?’ ‘ oma omi halen?’  Zelfs als ik eens een keer naar omi gaan over zou willen slaan zou ik de kans niet krijgen.

Eindelijk is het zover, we gaan in de auto en rijden naar ‘omihuis’ . Helaas valt Christiaan halverwege in slaap, ondanks dat ik hem wakker probeer te houden met kletsen en muziek. Diep in slaap draag ik hem bij omi binnen, die me verbijsterd aan kijkt: ‘wat doet-ie, is hij ziek?’

‘Nee joh, hij slaapt, ga maar lekker zitten in je stoel’ zeg ik  en als omi gezeten is leg ik mijn zware vrachtje op haar schoot. Zo krijgt ze eindelijk de kans hem eens lekker vast te houden want als hij wakker is zit hij nooit lang op schoot.

Na een half uurtje maak ik hem wakker en breng hem bij zijn ouders, het was weer een fijne  weliswaar wat lange dag. Vanavond maar vroeg naar bed!

 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.