Superslank!

Door Berna gepubliceerd op Sunday 15 March 15:07

                                              77f55b090a63163b61e61d268a8f7224_medium.

Met mijn maatje 34 pareer ik door het leven. Gelukkig, ik ben één van de weinigen die niet bij de diëtist loopt, dus van mij zal zij niet rijk worden. Terwijl ik mijn smootie opdrink denk ik aan de heerlijke tijden van patat en gebak. Ik mis het, maar ik moet er toch iets voor over hebben om slank als een den door het leven te gaan?

Hoe krijg ik dit voor elkaar zult u denken? Heel gewoon discipline, ijzeren discipline zelfs. ''Koekje mevrouw''? en mijn slanke vinger gaat op en neer en ik mompel, ‘’Nee, dank u wel’’. Eén gestolen koekje betekent twee dagen af vallen en dat wil ik pertinent niet! Ik wil het goede voorbeeld zijn voor mijn zelf ontworpen groepje Superslank, waar precies één persoon in zit en dat ben ik. Gruwelijk mooi, terwijl ik in de spiegel kijk. Ik probeer een glimlach tevoorschijn te toveren en met veel fantasie lukt dit warempel. Wat ben ik superknap, ongekend gewoon.

Op mijn werk voel ik mij als een veertje. Ik beweeg mij van de kamer van de directeur naar mijn eigen ‘’standplaats’’, waar ik het één en ander uitwerk. Allemaal onbelangrijke dingen, maar ja, ik heb in ieder geval werk. Ik weet zeker als ik maatje 36 zou hebben, dat ik afgewezen zou zijn voor deze job. Zo’n prestatie, ongelofelijk en ik geef mezelf een schouderklopje terwijl ik een dieet reep wegwerk in plaats van een broodje bal.

Ik ga bewust niet naar de kantine, waar een ieder onbehoorlijke hoeveelheden weg zit te werken. De tafeltjes zijn gevuld met vrolijke mensen, maar sommigen hebben twee stoelen nodig. Onvoorstelbaar. Met een glimlach ontloop ik de ‘’vrolijke’’ kantine en ik werk gestaag aan mijn gezondheid terwijl ik mijn dagelijkse rondje rond het gebouw afwerk. Niet op een gewoon looptempo, nee, het zal lijken of ik haast heb en ja, dat heb ik ook. Haast om het ene verboden pepermuntje eraf te lopen! Ietwat kortademig ren ik de trap op, met mijn gehakte voetjes. Je moet er toch iets voor over hebben he? Ik voel mij op mijn manier super gelukkig.

Mijn opgezette en vette collega’s nemen ook weer plaats nadat ze een sigaret weggewerkt hebben na hun vette hap. Eentje zit ongegeneerd te gapen. Dat komt ervan als je zo copieus gegeten hebt. Eigen schuld, dikke bult. En kwak geld kosten die mensen terwijl ik in mijn spiegeltje kijk en mijn ogen zie stralen van trots. Ik kost de maatschappij niets, wat extra zorgkosten betreft. Ik ben een modelburger die leeft volgens de normen der Super gezond, dus superslank.

Superslank

Ja dat ben ik

 

Ik vlij mij neer

Het doet zo zeer

Om anders te zijn

Wat hou ik mij klein

 

Toch ik voel mij trots

In de branding als een rots

Een modelburger

Nee, geen hamburgers

 

Doe mij nog maar een wortel

Gezond voor mijn ogen

Geen mededogen

Ik doe het immers zelf

 

Mijn buurmeisje van elf

Is volslanker dan ik

Terwijl ik nog één wortel doorslik

77f55b090a63163b61e61d268a8f7224_medium.

 

Het eind van de werkdag eindigt over een kwartiertje. Dadelijk boodschappen doen. Wat staat er op het eetprogramma? Een vervangende maaltijd waarbij ik fantaseer dat het spaghetti Bolognese is. Maar de kleur is ietwat anders, worteltjes lijken immers helemaal niet op spaghetti? De vorm van de draden misschien wel, als ze nog ongekookt zijn, maar voor de rest is het pure fantasie. Ja, om superslank te zijn moet je je fantasie aanspreken en hier ben ik een kei in. Zo houd je het immers het langste vol, toch?

Met een tas vol gezond voedsel kom ik geradbraakt mijn huis in. Ik heb het weer gefikst fluistert er een stemmetje in mij. Geen onsje aangekomen, wat zal de wereld om mij heen een bewondering voor mij hebben. En dat is de bedoeling. Kosten besparen voor de gezondheidszorg, mijn uitstraling als model burger, mijn voorbeeld als Superslank burger laat zien dat het gewoon mogelijk is! Geen gewauwel over, ik kom te veel aan, ik hou mijn dieet niet vol, ik bevind mij momenteel in een jojo effect. Ha, dat heb ik allemaal niet. Met mijn manier van leven zal ik honderd kunnen worden, maar is dat het eigenlijk wat ik wil? Niet over nadenken, ga zo door ( met een klopje op mijn schouder) Met een trots die mij overvalt, van goh, wat ben ik een sterk persoon. Ik laat mij niet verleiden door al het lekkers wat in de winkels uitgestald ligt. Ik overdenk al mijn goede daden, terwijl ik op een wortel kauw. Mmmmm, wat smaakt de spaghetti lekker en ik zet de verwarming hoger, want ik heb het koud, ijskoud. Ook maar even een warm vest aantrekken. Een glimp in de spiegel maken de botjes in mijn hals zichtbaar.

                                               77f55b090a63163b61e61d268a8f7224_medium.

Zal ik anders nog een rondje hard gaan lopen? Die extra wortel eraf lopen. Ja, ik heb er stiekem twee genomen. Gelukkig dat er niemand in de buurt was. Zoiets zou ik op mijn werk nooit doen. Nee, echt niet. Dan zou ik van mijn voetstuk vallen. Het superslanke beeld zou te pletter vallen in de borden patat en broodjes bal. Ze zouden mij uitlachen en met hun vingers zullen ze mij nawijzen. Haha, ze kan het lekker niet volhouden. Hoe zal ze in bed zijn? Het met een geraamte doen is toch niet lekker? Een man houdt immers van een ietwat mollige vrouw? Bij haar moet je oppassen dat ze niet platgedrukt wordt, terwijl je bovenop haar ligt. Arme man, die echtgenoot van haar.

Ja, natuurlijk weet ik dat ze over mij lullen. Terwijl ik zo onmense prestatie lever? Ik begrijp het niet. Ik ben een modelburger, met altijd een eeuwige discipline. De maatschappij is hard.

Ik hoor de sleutel in het sleutelgat. Manlief komt thuis en ziet mij al bevend op de bank zitten. ‘’Hoi, Connie, staat de spaghetti al klaar, ik heb een berehonger’’. Terwijl ik te snel overeind kom, voel ik een reuze duizeling door mij heen trekken en ik knal met mijn kop tegen de punt van de tafel aan. Ik hoor in de verte tuut tuut tuut tuut en een kwartiertje later hoor ik de bekende stem van de arts zeggen. ‘’Zo mevrouw Superslank, bent u daar weer’’. In zijn stem hoor ik een ondertoon van, dat mens kost de maatschappij een vermogen. Ze ligt vaker in het ziekenhuis dat de gemiddelde Nederlander. Ik laat de stem van mij weggelijden en ik vraag er nog een deken bij.

Goh, wat heb ik het koud.

 

 

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Het mooie van jouw verhaal, het voelt in het begin helemaal niet als satire. Veel meer een 'overdreven' verhaal.
Maar dan komt die laatste alinea en valt alles op zijn plek. Heel fijn opgebouwd!
Een mooi compliment, dank je wel
Gelezen
Gelezen en beoordeeld!
Goed verhaal!
Dank je wel
Heerlijk kunnen lachen, wat weer extra aanmaak van vitamines betekend. Dus dat scheelt mij weer een tripje naar de groenteboer.
Trouwens met die lange tanden van mij is geen wortel fatsoenlijk te eten.
Haha, konijnen hebben toch ook lange tanden:) en die werken een wortel toch met een groots gemak weg:)
Vindt hem super geschreven
Dank je wel Gymbo