Groeien aan waardevolle reacties

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 06 March 14:41

Hoe leerzaam en verrijkend wordt het leven als we door bepaalde toonzettingen heen kunnen kijken?

Al jong heb ik gemerkt dat ik bij anderen de meest uiteenlopende gevoelens oproep. Ook als ik enkel aanwezig ben, niets zeg of doe. Zelfs al zit er in mijn hoofd niets kwalijks, dan nog kan men mij aanvallen over mijn zogenaamde valse bedoelingen. Dat vond ik als jongvolwassene onbegrijpelijk, kwetsend, maar daardoor ontdekte ik wel dat ik enkel opriep wat bij die ander reeds aanwezig was.
 

Ben ik dan automatisch schuldig aan wat ik bij die ander wakker roep?
Of ben ik juist onvrijwillig tot spiegel gebombardeerd?

d7abde834dffe7c9adcf0e754a9b106c_medium.

Hints

Kennelijk is het een sociale vaardigheid om hints te snappen en vroeger vulde ik dan als vanzelf positieve gedachten, begrip en vergoelijking in. Die methode is vaker verkeerd dan goed uitgepakt en na mijn scheiding ben ik daarmee opgehouden. Sindsdien negeer ik bewust hints, ga er niet meer vanuit dat ik ze juist begrijp, vraag veel na zodat het duidelijk is wat men bedoelt. Ik lees om diezelfde reden ook liever niet tussen de regels. Dat is wel zo rustig, voorkomt misverstanden en behoedt mij voor foute aannames. Ik heb me dan ook bekwaamd in op de regels te schrijven.

In de laatste versie van Versplinterde Spiegels heb ik extra moeite gedaan gebeurtenissen precies zo weer te geven dat er géén misverstanden over kunnen ontstaan. Metaforen die niet goed over kwamen heb ik, aan de hand van reacties, aangepast. Dat is het grote nut van reacties en zo zijn alle meningen de moeite waard. We zijn een democratie, hebben het recht op vrije meningsuiting. Ook ik.

Ik weet, zodra ik iets openbaar maak, ligt dat klaar voor reacties, al dan niet vleiend. Iedereen mag er zijn mening over geven en deze op eigen wijze ventileren. Alle pro’s en contra’s blijven voor mij namelijk even waardevol. Het is echter onzinnig te veronderstellen dat kunstenaars van staal zijn, geen hart hebben.
Zodra iemand met de botte bijl op mijn kwetsbaarheid in hakt is het even slikken. Gelukkig ben ik er wel aan gewend geraakt. Dan voel ik eerst automatisch verweer, doch dat maak ik niet onmiddellijk openbaar. In kunstenaarskringen wordt dat niet als professioneel gezien. Ik laat feedback derhalve bezinken, herkauw het om er iets van op te steken, er het mijne uit te halen. Ik dank hem/haar, want wie de moeite neemt een tekst met de lengte van een artikel als reactie te plaatsen getuigt zondermeer van inzet en er vanuit onderbuikgevoelens weerwoord op geven, in de verdediging gaan, is wat mij betreft niet zo verstandig en géén verplichting.

Afwijkende mening

Een controversiële reactie werkt op mij meestal zelfs wel inspirerend. Het schokt mijn eigen wijze van denken. Wie weet verwoordt die ander de andere kant van het verhaal? Ik heb namelijk altijd de keerzijde van elke medailles willen weten, deed er alles aan om er achter te komen of ik iets over het hoofd zag en onthield me tot die tijd van een oordeel of conclusie.
Resultaat: uitvluchten, leugens, halve waarheden en strijd, tot aan karaktermoord toe. Moederlijke hoop heeft me nieuwsgierig gehouden, wat bezielde die anderen? Die koek is nu op. Zelfkastijding is nooit mijn hobby geworden, ook niet na een half leven tegen blinde muren te pletter te lopen. Wie zijn/haar aandeel in de doofpot stopt maakt die keuze welbewust, maar waarom zou ik langer moeten zwijgen?

Anderen beschermen

We hebben allemaal zo onze zwakke plekken, denk ik. Voordat ik ten onder ga mag ik over mijn leven vertellen, vooral omdat de medespelers het toch niet willen lezen. Aangezien ik altijd heb geprobeerd de reden van hun onzinnige strijd te doorgronden lijkt het me zinvol om die slijtageslag en onnodige weerstand via de waar gebeurde feiten vast te leggen. Voor mij is het totaal nieuw om géén rekening metde andere betrokkenen te houden, maar hen houd ik niet langer de hand boven hun hoofd. Ik kies er in dit geval voor om eindelijk, bij gebrek aan aanvullende informatie, enkel mijn waarheid op te tekenen. 

Medeleven

Meelevend commentaar doet goed, maar wat mij zo frappeerde was de toon van de uitgebreide (m.i. nogal eenzijdige en agressieve) reacties die er ineens onder mijn verhaal verschenen. Intrigerend: De nieuwe insteek over dertigers, die ons als wazige luchtfietsers schijnen te beoordelen, paste wel bijzonder goed bij het denigrerende commentaar dat ik vroeger van mijn dochter kreeg. Kon het zijn dat M****, als kind van deze tijd, de schurft had aan de flower power generatie? Nou heb ik daar zelf nooit aan meegedaan. Wegens tijdgebrek. Ik was te druk met studeren, maar dat heeft zij nooit geweten. Toevallig kwam bij de psycholoog de puberteit óók ter sprake en het generatieconflict tussen M**** en mij zag ik net zo min over het hoofd. Daarmee sloeg de kritische Plazilliaan dus een beetje de plank mis, maar toch boden de overeenkomsten onverwachte mogelijkheden. Deze Plazilliaan gaf een blik in het gebied waarover ik in het duister tast en ik liet me er zelfs door inspireren in de volgende afleveringen. Het zou toch een wonder zijn als dit mijn dochter is… dacht ik stiekem. Natuurlijk heb ik een kijkje genomen op diens profiel. Die sfeer ervan kwam me erg bekend voor. Daar las ik dat hij/zij niet voor niets een alias gebruikt, niet op zoek is naar familie, (zoals ik duidelijk wel doe) en Plazilla is naar diens mening nogal klef… Er moet voor deze persoon dus een gegronde reden zijn om lid van ons te worden.
Zoiets valt op een gegeven moment niet alleen mij op, dacht ik en wachtte geduldig af. Er kwamen wat suggesties over wie dit zou kunnen zijn, maar die namen zeiden mij weer niets. Na die paar felle reacties liet hij/zij zich niet meer zien. Ik vond het bijna jammer.

Wie op Plazilla géén artikelen schrijft, kan naar mijn mening toch wel belangrijke bijdragen leveren door kritisch te reageren. Er zijn er wel die juist om die reden lid zijn geworden, maar als iemand zo ongeveer enkel mij weet te vinden, roept dat op zijn minst speculaties op. 

Onder het einde van Verspinterde Spiegels kwam de kritische Plazilliaan ineens weer terug. Dat leverde deze keer veel reacties op. Het ging zelfs zover dat ook bij anderen de gedachten rees dat dit mijn dochter kon zijn, mede omdat zij/hij dat eerder zelf al schreef en daarbij vermelde dat de afwijzing wederzijds was. Natuurlijk zullen veel Plazillianen het profiel van deze persoon hebben opgezocht. Naar mijn mening is dat het tegenovergestelde van een leeg profiel, waar ik ooit een artikel over schreef.
Commentaar gaat wel eens zijn eigen weg bewandelen. Iemand vroeg of hij/zij de andere kant van mijn verhaal wilde belichten omdat dit verhelderend zou zijn voor alle partijen. De discussie over profielen was inmiddels ook aangezwengeld. Zelf zag ik die reacties veel later, want ik krijg geen bericht als men onder mijn artikel op elkaar reageert. Had ik wellicht via mijn artikel over lege profielen de felle commentaren van die ene kritische lezer uitgelokt?

Pro en contra

Zo riep al die afzonderlijke feedback vóór en tegenstanders op. Loyale, authentieke, meedenkende, autonome commentaren waarin men zichzelf liet zien. Verhelderend vond ik, want duidelijk bleek hoe verschillend wij allemaal reageren, denken en voelen. Geen enkele reactie daarvan is mij minder lief, dus bij deze: iedereen bedankt.

Niek zou het een 'weeffoutje' in de gedachtekrochten van mijn positieve hoopvolle persoonlijkheid noemen, hihi, als ik zei hoe bijzonder het zou zijn als de onbekende mysterieuze Plazilliaan een tipje van de sluier op kan lichten. Is hier sprake van een wondertje wellicht? Ik zou daardoor eindelijk wel de ware toedracht kennen en wij allen kunnen dan eventuele ‘foute’ invullingen en conclusies in de wilgen hangen. Prachtig, een verrijking voor het boek, dat kan worden aangevuld met keerzijde van de medaille. Het wordt dan niet alleen twee keer zo dik, maar ook twee keer zo waardevol als document, lijkt mij. 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik val weer ergens midden in door afwezigheid maar vind dit een zeer intrigerend stuk. Die andere kant van de medaille weten is zo leerzaam... Het ontbreken van het gesprek is wat de vragen wakker houdt....... wat gedachten, waarheden op hun plek houdt.
Ja, en die andere kant laat zich wel zien, geloof ik... geloof ik....
ik ben erg benieuwd naar die andere kant van de medaille.het zou erg verrijkend zijn voor jou en voor de lezers!
We wachten het maar eens af. toch?
Het lijkt me logisch dat je van tegengestelde meningen veel kan leren. immers, ze verkennen wegen die je nog niet hebt bewandeld. Ik herken wel dat je zegt dat harde feedback de tijd heeft om te laten bezinken. Zeker als het over zoiets persoonlijks als je leven gaat.

Ik heb geen flauw idee of die kritische plazilliaan je dochter is, maar volgens mij kunnen jullie inderdaad veel van elkaar leren.
Prima reactie, Neerpenner, dank je wel
Dit heb je mooi neergezet. Ik hou het daar maar bij want mijn mening en gedachtengang lijkt niet goed verteerbaar voor sommigen.
Daar gaat dit artikel over.
We mogen elkaar vertellen wat we vinden en we mogen het ook oneens zijn met elkaar, toch? Ik heb altijd het meest geleerd van hen die het oneens met me waren, maar ben inmiddels middelbaar en wel graag onder mensen die ongeveer denken zoals ik. Geen zin meer in strijd en zo
Als ik uit wat de kritische Plaziliaan schrijft nog inspiratie haal, vind ik mezelf eigenlijk best een evenwichtig en flexibel mens, kan wel tegen een stootje
Mbt het generatieconflict (onder de kop "Medeleven):
Niet in de eerste plaats dertigers (zoals jouw dochter? is die niet achter in de 30?) zien de flower power hippies zoals omschreven door 7blad (ik neem aan dat je op zijn/haar reacties doelt; corrigeer me svp als die aanname verkeerd is), m.i. juist meer 40 ers,
Ik baseer dat op de meningen van mijn kinderen+ schoonkinderen (leeftijden van 39 tot 50 jaar) en hun vrienden.
Ook een niet te verwaarlozen deel van jouw en mijn generatie keek en kijkt nog steeds met verbijstering naar onze psychedelic-in-hogere-sferen verblijvende leeftijdgenoten.
Dat jij geen tijd had om te gaan zitten navelstaren, omdat je druk was met studeren en daarna werken, vind ik positief. Kan het zijn dat jouw dochter ten tijde van de ontmoeting bij de psycholoog door jouw outfit de indruk kreeg dat je wat dat betreft een inhaalslag aan het maken was? (de door jou beschreven passage, dat zij een van de paarse vlechten uit jouw kapsel plukte)
Volgens mij is dàt hetgeen 7blad belicht (ik heb de bewuste reactie nog even nagelezen), maar ik kan me natuurlijk vergissen.
Wbt het profiel van de "kritische Plaziliaan":
Ik gebruik ook een alias (en m.i. vele anderen ook), zoek hier ook geen familie en/of vrienden (heb ik n.l. irl al), heb pas 1 artikel geschreven, vertel ook niet meer over mijn privé-leven dan ik zelf relevant vind en reageer ook niet op erg veel artikelen, alleen op wat ik interessant vind (zoals die van jou).
Mijn vraag aan een van jouw reageerders, of ze mij dan ook "verdacht" vindt, werd beantwoord met "ik vind niemand verdacht, ik gaf alleen mijn mening". (!)




Ik heb jouw artikel gelezen, vond het erg de moeite waard. Ik gebruik zelf ook een alias, maar de foto die erbij staat ben ik wel zelf. Ik ben er duidelijk over dat Plazilla mijn vervangende familie is, We hebben ook enige mensen in het echie ontmoet en dat vond ik heel fijn. Ik vind het niet noodzakelijk dat iedereen hetzelfde doet. Vrijheid, blijheid.
Ach ja, mijn outfit
Als die aanleiding is om zo vies te kijken en zo overdreven afwerend te doen is de precaire situatie ( je ziet elkaar voor het eerst in vijf jaar na heel veel omtrekkende bewegingen van haar kant) binnen een paar seconden natuurlijk 'getekend'en
-Ik baseer dat op de meningen van mijn kinderen+ schoonkinderen (leeftijden van 39 tot 50 jaar) en hun vrienden- Dat is dan weer nieuwe informatie die ik nog niet wist
1.Dank je wel voor je compliment over mijn artikel.
2.Uiteraard is het jouw goed recht om je foto er bij te zetten.
Zelf zal ik dat nooit doen, ik hecht daarvoor te veel aan mijn privacy.
Maar idd: vrijheid, blijheid.
3. Ik kan me er iets bij voorstellen dat Plazilla jouw vervangende familie is en dat je het fijn vindt om hen ook te ontmoeten, dat vind ik mbt míjn familie (bloed- en aanverwanten) ook altijd fijn.
4. Het is natuurlijk triest als bij een ontmoeting na zo lange tijd, tussen moeder en dochter jouw outfit zo'n schrik veroorzaakt, dat zij dat als een "provocatie" van jou kant zou zien.
5. Ik kan mijn kinderen niet helemáál ongelijk geven, dat zij de navelstaarders onder onze leeftijdgenoten in de 1e plaats zien als de hoofdschuldigen van het feit dat zij zo veel langer moeten doorwerken voor minder pensioen. Zij waarderen het dan ook bijzonder, dat mijn echtgenoot en ik een fonds hebben gestart, waarin wij maandelijks een deel van onze (prima) pensioenen storten, om ook hen de gelegenheid te bieden, ergens tussen hun 60e en 65e te stoppen met werken. Maar dat is weer off-topic.
Wat een prima idee om een deel van je pensioen te delen. Geweldig. Zou ik ook doen, denk ik, als ik in die situatie verkeerde. Gelukkig staarde ik wel navel, maar enkel als ik vrij was ( bijna niet) om de dingen te begrijpen die er gebeurden terwijl ik ons eigen brood op de plank bracht. Daar is weinig pensioen van, zoals je zult vermoeden want een kleine zelfstandige kon daar geen geld voor opzij leggen
In je schaarse vrije tijd nadenken over problemen in en buiten je gezinnetje, zou ik geen "navelstaren" noemen.
Inderdaad: een kleine zelfstandige, bovendien alleenstaande moeder kon/kan niet tot nauwelijks een pensioen voor zichzelf opbouwen, laat staan dat er iets te delen valt. Wij zijn met ons 2en en allebei ambtenaar geweest, dan ligt het anders.
Gelezen, geen commentaar.