Tegengestelde werelden

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 05 March 10:59

Een kankerblog beginnen

Waarom schilderen, schrijven. Waarom positief blijven? Of negatief?
Waarom de ene mens gedoemd is bijna alles alleen te moeten doen terwijl de ander keer op keer ongevraagd hulp aangeboden krijgt? Het zal voor mij een raadsel blijven. Is alles voorbestemd, is het ene kind meer waard dan het andere?
Het lot is enkel te accepteren, wellicht te bevatten met een ‘verklaring’ van gene zijde, die niet te bewijzen valt. Zelf denk ik dat mijn ziel niet voor niets een moeder uitkoos die tot vier maanden voor mijn geboorte ontkende dat ik in aantocht was. Het was net zo min voor niets dat mijn vader wel van kinderen hield en dat hij hen zonder woorden begreep, aanvoelde. 

3ad4c3db46550b9b70af5fa2db28aff0_medium.

De zin van het leven is

de zin om te leven,

Dat schreef ik ooit, net na de scheiding.

Uiteindelijk beland je met de zoektocht naar het waarom toch in iets ongrijpbaars als 'waartoe zijn wij op aarde'. Sommigen komen bij twee ouders terecht die hun nazaten lichamelijk en geestelijk mishandelen, soms zelfs totdat ze er aan sterven. Als iemand me daar een goede reden voor kan geven houd ik me aanbevolen. Vragen waarom, is zinloos, leerde ik als kind van mijn pa : "op de 'waarom-vraag' komt geen antwoord. Het enige dat je kunt doen is bekijken wat het nut is van bepaald gedrag voor de betrokkenen." Verander je die ander ermee? Nee. 

De reden

Hoe je het ook went of keert, wij zijn allemaal het resultaat van twee mensen die de natuur aan het werk zetten en in eerste instantie niet verantwoordelijk voor ons bestaan. Zodra het zaadje de eicel binnen dringt ontstaat een unieke combinatie. Dat wezen is zichzelf. Geen klomp klei die naar eigen believen te kneden is zonder het te beschadigen. Zeker als ze nog heel jong zijn dien je hen een veilige haven te bieden. Mij is dat niet gelukt. Vanaf de conceptie werd mijn kind ongewild de katalysator die het verschil tussen twee onverenigbare werelden bloot legde. Het huwelijk, dat stabiel leek, ontplofte. Vanaf dat moment was het duidelijk: mijn invulling over hoe de wereld er had uitgezien, klopte niet! Ik moest een weg zien te bewandelen tussen die beide totaal verschillende, geheel tegengestelde werelden. 

Wie bedenkt zo'n scenario? 

Als ik had geweten wie hij was, zou ik nooit kinderen met hem hebben gewild, dus wie is schuldig? Ik neem er de verantwoording voor dat ik hem naar mijn eigen instelling heb ingevuld, te lang heb vergoelijkt. Het is mij aan te rekenen dat ik hem te positief inschatte toen hij me, met de hand op zijn hart, bezwoer: "Nee, ik wil jou niet kwijt!" Overigens gesteund door anderen die er beroepsmatig verstand van hadden. Daarna leefde ik naar MIJN eer en geweten en merkte keer op keer wat machteloosheid inhield. Tegen onwil is niets te beginnen en de vraag waarom ik werd gedwarsboomd in de goede bedoelingen bleef, tot op de dag van vandaag, onbeantwoord. 

De rol

Het ontkent en ondermijnt iedere autonome persoon wanneer hij/zij een rol krijgt opgelegd die totaal niet bij deze mens past. Vermoeiend en schier gekmakend. Als het gedrag van andere volwassenen gaat kan ik me uit zo'n ongezonde situatie terugtrekken. In dit geval kon dat niet. De enige mogelijkheid was: het leven accepteren zoals het zich voltrok en ik koos ervoor tenminste trouw te blijven aan mezelf. Ik zie het nut niet van zoveel onnodige strijd en de bijkomende dictatoriale sfeer ervan, heb er ook nooit een verklaring voor gevonden, behalve wat deskundigen er over weten. Helpt dat? Nee. Het is voorbij en je verandert het verleden niet.

Tegenstellingen

In mijn wereld kun je overal over praten. Zeker als er misverstanden op moeten worden gelost is communiceren van levensbelang. Er bestaan dan ook bijna geen impertinente vragen als je elkaar wilt leren kennen, zolang het zuiver is bedoeld. Mits het (ver) oordelen niet gebeurt om te kwetsen. 

Niek zei het al: Het is als Ying en Yang2b7696958dd667eb58f560ff274d3765_medium.

Op het andere continent heerst een spreekverbod. Zelfs als iets al lang geleden is gebeurd, mag men daar niet over praten. Men gaat dat met alle middelen uit de weg. Wat is het nut, de reden, daarvan?  Waar men in mijn beleving begrip kweekt door eerlijk te zijn, blijft inzicht via hardnekkig zwijgen natuurlijk uit. Uit mijn leven blijkt mijn valkuil: ik vul de ander, een situatie of gebeurtenis, meestal te positief in. Daardoor ben ik al te vaak verrast geweest als men geheel anders, voor mij tegendraads, onrechtvaardig, reageerde en geen hoor-wederhoor toepaste.
Het voelde vooral als verraad als daardoor mijn doel of ideaal niet haalbaar was, vernietigd werd. Zolang de andere wereld het aandeel in het gezamenlijke ontkent en/of verzwijgt komt het totaalbeeld natuurlijk nooit verder dan vermoedens mijnerzijds. Mag men mij dat kwalijk nemen? Tegen me gebruiken? Jawel! Het lijkt me echter niet zinvol noch bijdragen tot een vredesmissie tussen die twee tegengestelde continenten. Aangezien ik niets voor een ander in mag vullen kan ik aannames om die reden niet als waarheid verkondigen.
Kanker is ongeveer hetzelfde. Je vraagt er niet om, je krijgt het, kunt het ontkennen of er tegen strijden. Er kwaad over worden of je er slachtoffer van voelen, maar je hebt er uiteindelijk mee te leven. Hoe je dat doet is afhankelijk van je karakter, van hoe je in het leven staat of er aan hangt. Ik heb ervoor gekozen dat proces te delen.

Een gehavend lijf

Dat merk ik amper, behalve onder de douche. De wekelijks gang naar de oedeemtherapeut is routine geworden en ik moet tussendoor oefeningen doen zodat het vocht wordt afgevoerd. Bij mijn donkere, prachtige therapeute lach ik veel en inmiddels heb ik een nieuwe tiet mogen halen. Nu loop ik dus rond met zo’n siliconen geval in een speciale beha, die handen vol geld kost, maar volgens sommigen aanvoelt als echt. Ik leg dat deel voor het slapen gaan in een speciale doos en niemand stoort zich er aan. Dat ik niet 'compleet' ben doet me hoegenaamd niets. Wel heb ik begrepen dat ik mijn grotendeels ontkende leven te boek moest gaan stellen, vóórdat ik aan de beurt ben om dat laatste stuk van mijn leven af te leggen en er dan de energie niet meer voor zou hebben.

'Versplinterde Spiegels' bestond al in diverse vormen. Ik heb altijd veel geschreven, maar vond het nooit goed genoeg omdat ik enkel mijn eigen beleving en de harde feiten er in kon gebruiken. De andere kant van het verhaal ken ik immers niet. Natuurlijk kan ik er mijn fantasie op loslaten, allerlei feiten interpreteren die zo de andere kant zouden belichten, maar dan nog blijven het mijn invullingen, blijft het onzeker of de ander wel zo heeft gedacht als ik dat van nature aanneem. Zo vond ik het vreselijk om bij Niek te moeten leren schaken om het contact te kunnen herstellen met mijn kind (van dat andere continent). Toen dat op niets uitliep heb ik ook dat los gelaten. Die tegengestelde wereld inschatten, weten wat de bewoners van het 'doofpotland' denken, voelen, willen, is een maat te groot voor mij gebleken en volwassen kinderen hebben hun eigen leven. Wat dat betreft blijf ik een gehandicapt schaakster en tegen dat andere gesloten werelddeel te pletter lopen levert enkel teleurstelling op. Plus nog meer ontkenning. Ik kan me enkel in mensen inleven die ongeveer dezelfde mores hanteren als ik.

Misschien noemt men dat in de psychologie tegenwoordig

een Achterdeur- Narcist?

Wellicht ben ik een Schuifdeur-Idioot

Niek liet zich er niet over uit

maar sinds ik kanker heb is de behoefte

om die andere wereld te doorgronden opgedroogd

ik word er niet eens gedoogd.

Kankerblog

Dit blog ben ik meteen begonnen toen de ziekte zich openbaarde, eerst bij EmjE en vlak daarna bij mij. Het is, anders dan Verspinterde Spiegels, heet van de naald geschreven. Het ligt nu even stil, maar het kan ieder moment verder gaan, omdat kanker terug kan komen. Tot dan blijf ik van het leven genieten. Het is winter, ook in mijn leven en de dood is een vast gegeven. Die staat bij iedereen een keer voor de deur. 

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
DE zin van het leven is de zin om te leven... mooie gedachte.
Ik vond die zin toen de enige goede naar de zin van het leven en dat is al heel lang geleden
en ik vind hem nog steeds wel veelzeggend
Laten we vooral hopen dat de kanker niet terugkomt. Mijn ervaring is trouwens dat je steeds je grenzen en verwachtingen bijstelt als dat nodig is. En dat het de kwaliteit van het leven ook niet eens aantast.
Ik hoop met je mee, zeker weten
Wat een krachtig artikel .. een vol levensvragen. Het zet aan tot nadenken en de manier waarop jij dit schrijft is weer super 'Á la weltevree' zoals we jou kennen!
Oemf, bloost en gaat koffie zetten, dank je wel
Zelfs al was er op het andere continent geen doofpotcultuur... dan was het nog de vraag of ze daar geen heel andere woordenboeken hanteren dan het jouwe. Goed communiceren is het moeilijkste wat er is. (hoewel: accepteren dat er helemaal niet gecommuniceerd mag worden is misschien nog wel moeilijker). Je schrijft het allemaal prachtig op.
Dank je wel. niet communiceren is hetzelfde als iemand monddood maken, althans zo voelt het voor mij
Snap ik. Dat is verschrikkelijk. Maar al communicerend kan iemand je stevig verwonden. Steeds weer opnieuw. Als je je daaruit terugtrekt is dat misschien niet helemaal hetzelfde als 'monddood gemaakt worden'.
Ik bedoel: de persoon die niet mag communiceren kan niets, maar voor communicatie zijn er meer dan één nodig (net als voor een relatie)
Sja, en als de ander niet meedoet, is er weinig keus.
Wat een worsteling zal het geweest zijn om te accepteren dat het is zoals het is en toch bleek dat het enige wat je kon doen, als ik je goed lees.
Ik moest lachen om je termen schuifdeur-idioot en achterdeur narcist.
Ach ja, met humor is alles tenminste wat luchtiger
Geweldig hoe je schrijft, mooi hoe je kracht en positieve kanten hier zo in door laat komen.
Dank je wel.
Ik ben ook kwetsbaar uiteraard. Als mijn onmacht of kracht te nadrukkelijk spreekt kan het door anderen even zo makkelijk anders worden opgevat, heb ik gemerkt. Het blijft een kwestie van perceptie
Een mooi, filosofisch artikel met vele vragen, waar je waarschijnlijk nooit antwoord op krijgt. Valt daar mee te leven? Heb je hier een keus in?

In elk jaargetijde van je leven roei je met de riemen die je hebt. En als ik dit zo lees, ben je aardig vooruitgekomen. Geen reis zonder obstakels, maar een reis die je alles heeft geleerd wat je nu weet.

En de toekomst? Die is ongewis voor ons allemaal. Genieten is in elk geval een prima basis.
Dank je wel. Ik vond dit voorlopig wel een mooie afsluiter van het kankerblog