Versplinterde Spiegels (Eind)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 02 March 17:18

De TV als katalysator

Ik vraag me af of mijn dochter beseft dat haar welzijn al twintig jaar haar eigen verantwoording is, niets meer met mij te maken heeft. Ze kijkt geen TV, vertelde ooit dat vrienden haar daarom wereldvreemd noemden en ik vroeg me tevens af hoe ze, als producente, werk van klanten promootte zolang ze niet wist bij welke bekende kunstprogramma's van de tv ze dan aan moest kloppen?

dcca70f3fc811faa70c10f12da9fdc1a_medium.

Ik dacht het wel te begrijpen: via de tv kunnen er onverwachte beelden, ook spanningen, binnen komen. Dan ben je zelfs in je eigen huis de controle kwijt. Ze zou wakker kunnen schieten van iets nieuws, kennis op kunnen steken waar ze niet naar zocht, nieuwe inzichten. Wellicht zou ze emotionele overeenkomsten bij anderen tegenkomen, maar zou ze die herkennen? De voordelen die tv anderen biedt, krijgt bij haar géén kans. Aan al mijn vezels voel ik hoe eenzaam ze zou kunnen zijn en ik zou dat vreselijk vinden. Iedere moeder gunt haar kind geluk, maar ik vermoed dat ze haat en hardheid omarmt:

  • Dat ze niet kwetsbaar kan zijn en zich moedwillig groot houdt. 
  • Dat ze uitvluchten zoekt om te verbloemen dat ze nog steeds geen stevig bodem in zichzelf heeft opgebouwd.
  • Dat haar controledrang zo is vastgeroest dat ze zich nooit los kan maken van het op de kop gezette verleden.  
  • Dat ze haar toevlucht heeft gezocht op internet, bij het legertje andere eenzamen die niet met emoties uit de voeten kunnen en naar eigen believen hun persoonlijkheid aanpassen zonder dat het opvalt. Wellicht is dat spelen met je identiteit voor hen wel een vorm van zelfkoestering? Jezelf de liefde geven die anderen je onthouden?

Voor mij was het een aantal jaar geleden een methode om het hoofd boven water te houden. Portretrecht? Mij verbannen, maar je wel zonder overleg mijn persoonlijke portretfoto's toe-eigenen. De lezing die ze in Leuven hield startte met het belang van ouders. Een van de lichtbeelden die ze daarbij gebruikte was een foto van een innige omarming bij de opening van één van mijn exposities. Ze wilde in werkelijkheid helemaal niet met mij op die foto, speelde na lang zeuren uiteindelijk toch mee, lachte breed en deed intiem. Nu gebruikt ze, alweer zonder overleg, dat plaatje om de indruk te wekken dat ons contact normaal is?

Ze trok met C. de wijde wereld in. Alles vond hij geweldig aan haar en samen stonden ze sterk. Begrijpenlijk. Ze bemoederde hem, zat hem achter de broek dus in wezen stond ze er in die relatie tamelijk alleen voor. Men heeft dergelijke jeugdzonden nodig, denk ik. Daarna kwam de man met de midlife crisis, die haar vader had kunnen zijn. Hij flikte haar hetzelfde geintje dat B**** met mij uithaalde. Toen hij stierf liet hij veel vragen na en zij stond er volkomen alleen voor.

Na lang soebatten heb ik haar uiteindelijk naar mij toe weten te krijgen. Mijn verhuizing, het nieuwe, laatste, huisje was een prima aanleiding en het pakte niet ongezellig uit. Uiteraard liepen we beiden wat op eieren, maar het leek hoopvol. Ze vertelde over het dieet dat ze volgt: geen brood, pasta of aardappel. Natuurlijk kocht ik daarna vervangend meel en alle benodigdheden zodat we ooit samen die taart konden bakken. Sinds die dag weet ik dat ze graag moeder wordt (H. deed exact als B****, zei dat hij kinderen met haar wilde en trok dat later in) 

Ik heb haar daarna ook bezocht. Dat liep in eerste instantie prima en zonder noemenswaardige spanning. Ze had zalig gekookt. Tijdens het eten vertelde ik niet te begrijpen waarom Hans over zijn leeftijd gelogen had, “want de numerologie die gedaan is klopte toen uiteraard ook niet meer.”
Ze zei dat ik er helemaal niets van begreep en vond dat géén onderwerp van gesprek. Ook dat komt me bekend voor. Haar vader moest ik nooit iets persoonlijks vragen want dan sloot hij de luiken, zoals ik dat vroeger noemde. Ergens naar informeren omdat je het niet begrijpt staat voor hen kennelijk niet gelijk aan belangstelling of interesse tonen? Ik had zoveel vragen. Geen enkele ervan stelde ik daarna nog. Niet over haar overleden vriend die me schreef: “Ik ben blij dat jouw dochter mij leidt omdat ik nooit geweten heb wat van mij was.” In dat opzicht pasten ze perfect bij elkaar, zij wist ook niet wat van mij of haar was, maar hoe leid jij je grote liefde als je zelf dat onderscheid niet kent? In welk een onontwarbare kluwen raakten die twee verstrikt? Omgaan met al die uit verband gerukte verhoudingen (hij: haar werkgever, surrogaat vader, minnaar met ex plus opa) Oma spelen zonder eerst moeder te worden terwijl ze graag kinderen wilde? Ik wilde het dolgraag begrijpen, maar ze voelde zich waarschijnlijk weer aangevallen. Ze had over delen, je niet altijd aangevallen voelen, bij Niek kennelijk weinig opgestoken.

We spraken af de volgende keer iets buitenshuis te doen, een museum bezoek of iets anders dat we beiden leuk vonden. Er leek een opening te zijn ontstaan. Toen ik daarop voort borduurde schreef ze dat de frequentie van contact bij haar anders lag dan bij mij en dat was het dan weer. Mijn allerlaatste greintje goede wil loste op. Bij deze ligt mijn leven vast, de boeken van mijn jeugd en moederschap staan keurig opgetekend in de kast. Aan M**** om haar eigen boeken te schrijven.

Ik probeer me soms in haar in te leven. Daar zie ik dan filmische beelden bij hoe ze door een ondoordringbaar doolhof dwaalt omdat ze zichzelf voor de buitenwereld een sterk, zelfverzekerd imago aan heeft gemeten dat de lading niet dekt aangezien ze geen autonome bodem heeft. Het onkruid van smoesjes, uitvluchten en halve waarheden overwoekeren telkens opnieuw de paden naar de uitgang.

dd914db9c2d714d6222a2cee0822bd4a_medium.

Openheid? Dat moet voor haar helemaal voelen als een hel.
Zal zij het voelen als ik ooit? Naakt op de vrijdagmarkt gezet door de gemene lastercampagnes waar je niets aan kunt doen? Open en bloot. Zal zij ook rillen van iedereen die haar bekijkt, betasten, aanraken wil? Simpele schreeuwende kooplieden, vermoeide huisvrouwen met vol gepropte tassen, de naar vet stinkende patatboer, een oude kaasventer in zijn witte jas. De bekende haveloze zwerver die zich vergapen zal? De angstige plas ophouden zolang het kan. Tot het op laatst toch kletsend op de leistenen kasseitjes slaat. Misschien snuffelt een lief hondje en geeft hij een troostend likje over de zoute enkels.

Toekomst?

Ik ben geen psycholoog, maar zolang ze mij haar welzijn in de schoenen schuift kan ze beter wegblijven. Wat haar overkomt, bezig houdt, mag ze wel met me bespreken en ik zal zwijgend luisteren, er geen vragen over stellen.
Haar passie en twijfels kan ze met me delen.
Over de keuzes die ik heb gemaakt mag ze me streng verhoren. Indien ze er goede vragen over stelt, oprechte interesse toont, is de tijd rijp. Ze mag vertellen hoe vreselijk haar jeugd is geweest en haar gevoelens, beleving of conclusies zal ik niet wegwuiven of ongeldig verklaren. Mij verwijten wat haar vader op zijn geweten heeft is geheel uit den boze. Ik heb altijd geweten waarvoor ik verantwoording draag. Deze Condor wil de laatste jaren van het leven niet opnieuw in een onnodige depressieve put zakken omdat ik nogmaals word ‘afgemaakt’. Ik besteed mijn energie graag aan positievere dingen en sterven kan ik heel goed zonder haar. Het leven is te kort om vrijwillig voor zondebok te spelen.

Einde

Voorlaatste aflevering gemist? 

Patronen tekenen zich af.

Reacties (58) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, je kunt denk ik je energie beter gebruiken.
En mij reacties op de reacties: het is inderdaad zeer eenzijdig en we moeten je maar op je mooie bruine (blauwe) ogen geloven (wat ik doe, want ik ken je persoonlijk).
En ik kan heel voorspelbaar, want doe ik wel vaker, me achter Gildor scharen.
Dank je wel. Jullie zijn weer terug, goed gehad?
Heel goed. Praag in de zon is een schitterend plaatje.
Praag, jazeker... in de zon nog wel, hier was het echt winters, af en toe
Daar ook, vorst in de nacht en overdag warmde het op tot een graad of 4. Maar het voelde warmer aan door die zon.
Je hebt echt groot gelijk dat je afstand bewaart. Voor je kind kun je, zoals ik het zie, niets doen. Daarom is het veel beter om in die relatie geen energie meer te steken en te genieten van wat je wel hebt.
Ja, het zal niet veranderen, vrees ik, want als ik zelf niets deed, gebeurde er niets en mensen zijn zoals ze zijn
Hoe zeer ik, (zelf moeder van geliefde en liefhebbende kinderen en dochter van dito moeder) ook met je mee voel in je verdriet en jou een zelfde geluk zou toewensen:
Van deze aflevering schrik ik toch wel.
De passage over jouw dochter naakt op de markt, waar iedereen haar aangaapt en betast en hoe ze tenslotte haar "angstige plas" laat lopen, vind ik ronduit schokkend, zelfs al bedoel je het als metafoor.
Het hondje dat haar enkels likt, maakt het beeld niet minder vernederend.

Evenals Gildor, zet de reactie van Zevenblad ook mij aan het denken.
Ik had nog niet eerder iets van hem/haar gelezen en ben, nieuwsgierig geworden, direct naar zijn/haar profiel gegaan: eerlijk gezegd kon ik daar niets negatiefs in zien. Zijn/haar overige reacties kan ik vanuit het profiel niet opzoeken om na te lezen. Staan ze alleen bij artikelen van jou, of ook bij die van anderen?

De aanname van Chrisrik dat 7blad "blijkbaar geen moeder" is, vind ik wel een beetje subjectief. Ik als moeder en grootmoeder, leef intens mee met jouw verdriet om het verlies van je dochter, maar ik zou liever sterven dan zo'n vernederende passage over mijn dochter te schrijven.

De voorlaatste zin uit de reactie van Gildor:
"We weten allemaal hoe de zogenaamde Plazillafamilie omgaat met mensen met afwijkende mening immers"

Is dat echt zo?? Zo ja, dan vind ik dat zo mogelijk nog schokkender.

Ik maak veel los, merk ik.
Ik heb de vrijheid genomen in beelden te vatten, aan het slot van dit verhaal, wat Ik zelf aan openheid ervaar.
Soms sta je naakt met je eerlijkheid, voor iedereen te kijk, en iedereen, ook waarvan je dat niet wit, raakt je aan als je open bent
Het heeft dan geen zin om je in te houden, pas dan kom je aan de kern.
Ik ben schrijver. Ik heb dit beeld ook al wel eens geschilderd in een beeld van mezelf. Jammer als het schokkend is, maar het verhaal is nergens oneerlijk. Het is hoofdzakelijk MIJN verhaal en niet het hare, want als ik haar had gekend had ik het van twee kanten kunnen beschrijven. Ik stel alle reacties op prijs, doe er meestal wel het mijne mee en niet iedereen hoeft het met me eens te zijn.
Nu ik mijn reactie aan jou schrijf zie ik een andere mogelijkheid: ik had misschien beter en duidelijker kunnen schrijven?:

Openheid? Dat moet voor voelen als een hel
Zal zij het voelen als ik ooit?
Naakt op de vrijdagmarkt worden gezet? Ze zal zeker rillen van iedereen die haar bekijkt, betasten, aanraken wil wellicht.
Simpele schreeuwende kooplieden, vermoeide huisvrouwen met vol gepropte tassen, de naar vet stinkende patatboer, een oude kaasventer in zijn witte jas. De bekende haveloze zwerver die zich zeker aan je vergapen zal? De haar angstige plas ophouden zolang het kan. Tot het op laatst toch kletsend op de leistenen kasseitjes slaat. Misschien besnuffelt een lief hondje je, geeft hij een troostend likje over je zoute enkels.
Want ik geloof dat dat wel duidelijker is en de metafoor net zo beeldend
Zeker duidelijker aangegeven dat je de bewuste passage niet hebt bedoeld als wat 7blad omschrijft als ultieme wraak.
Als jij het zo hebt ervaren als je beschrijft, heb je inderdaad de hel van binnen gezien.
Ik vind het in zijn geheel nog steeds schokkend.
Het spanningsveld tussen jou en reageerder 7blad is ook voelbaar.
Reageert hij/zij alleen op artikelen van jou?
En heb jij (of iemand anders op Plazilla voor zover je weet) geschreven "dat degenen zonder profiel of ook maar enige persoonlijke info iets te verbergen moeten hebben"?
Dan ga ik die passage aanpassen want ik wil wel dat het overkomt zoals ik het heb bedoeld. De metaforen van een schrijver zijn ingegeven door zijn eigen beleving, denk ik en dat is die markt, waar je open en bloot wordt bekeken
Ik heb ooit wel een artikel geschreven over het lege profiel, meer als column, overdenking.
Sterk geschreven, keihard en aangrijpend verwoord.
En toch voel ik net zoals Neerpenner de lading in de passage over naakt zijn en plas ophouden.
Ik snap wel dat het jouw beeld is en ik begrijp ook wel waarom je denkt dat je jouw gevoel zo moet verwoorden, maar één ding: als zij dit leest, kan het niet anders dan dat het averechts gaat werken. Dit gaat haar NIET aan het denken zetten en het lijkt me grenzenloos naïef om dat van haar te verwachten (als je dat al zou doen).

Ik schrik van de vooroordelen en de aannames die uit de passage bij je laatste bullit spreken. Eigenlijk vind ik ze gewoon verbijsterend.

Ik zie twee vrouwen, de een meer beschadigd door de omstandigheden dan de ander, die elkaar niet begrijpen, een eigen invulling geven aan daden en woorden en nooit tot elkaar zullen komen. Maar toch tot elkaar 'veroordeeld' blijven, ook al zit er een fysieke en emotionele afstand tussen hen. Beiden zouden jullie het anders willen, maar beiden zijn jullie onmachtig om de dans te doorbreken. Waaraan of aan wie het ligt doet even niet terzake.

In het beschadigde van je dochter herken ik ook een aantal van mijn karaktereigenschappen en die van mijn eigen moeder. Maar ook een aantal voor mij totaal wezensvreemde. Dat zij bij die film 'partij' kon kiezen voor de vader, bij mij roept dat associaties op met het Stockholm-syndroom. Wat ze in de vorige aflevering tegen jou zegt, ik zei al dat ik dat van mijn kind nooit zou pikken. Echt, als zoiets gebeurt, dan mep ik eerst en ga ik daarna wel praten. Over sommige grenzen valt niet te onderhandelen, noch mag de suggestie gewekt worden dat er onderhandelingsruimte bestaat.

Ik denk niet dat ik het volledig eens ben met wat Zevenblad hier en elders zegt, maar een aantal opmerkingen van haar/hem zetten me wel aan het denken. Sowieso vind ik het mooi en moedig dat er hier tenminste nog iemand is die het aandurft om de rol van Advocaat van de Duivel op zich te nemen. We weten allemaal hoe de zogenaamde Plazillafamilie omgaat met mensen met afwijkende mening immers. L'Histoire se répète, tous les temps!
Ik kan enkel zeggen dat ik integer heb beschreven wat ik denk, voel en soms voor me zie. Ik heb niet met feiten gesjoemeld. Natuurlijk stel ik me kwetsbaar op daarmee
Dat roept uiteraard heel diverse reacties op.
Je hebt voor het grootste deel gelijk en ik denk ook dat het verfrissende van Zevenblad tenminste inspirerend is,
maar dat verandert zo weinig aan de feiten die beschreven zijn.
Het is een eenmalig ( vreselijk zwaar) verhaal, zoals van zovelen.
Dat vergelijken levert veel op, maar geen oplossing, zolang er niet gecommuniceerd kan worden
Er is een verschil tussen een 'verfrissende eigen vizie' en 'agressief reageren'. Dit is echter een discussie zonder einde. Wat jij en ik als agressief zien, ziet een ander dan weer anders.

Zevenblad is een schrijfster die anoniem wenst te blijven en ook geen eigen artikelen schrijft, maar wel leest en reageert. Dat dit dan op zo'n manier gebeurt bij jouw schrijnende en openhartig verhaal, vind ik persoonlijk een beetje (heel erg) triest.

De feiten zijn de feiten....
Jouw laatste stukje zegt het allemaal, het is een keer genoeg.
Ja, ik doe niets anoniem, heb ik nooit gedaan ook en ik vind het hier geen klef gedoe, maar je hebt gelijk... wat ik verfrissend of agressief vind kan een ander heel ander interpreteren, maar dat zet wel aan het denken
Ik twijfel niet aan je integriteit en vertrouw er 100 % op dat jij niet met feiten sjoemelt. Zo ken ik je ook en dat beeld zal niet veranderen.

Communicatie kan alles oplossen, zolang je een beetje op elkaars golflengte zit. Ik vermoed dat dit blijvend onmogelijk is tussen jullie, in elk geval de eerstkomende jaren. Als ik terugkijk, zou ik bij God niet weten wat je anders had kunnen doen. Mijn eerste reactie zou zijn: veel strenger optreden bij overschrijden van jouw grenzen, maar de 'remedie' zou misschien wel erger kunnen uitpakken dan de 'kwaal'.

Feiten moeten worden geïnterpreteerd. En zoals elk mens vermoed ik dat je de plank wel eens mis slaat, met name als je emotioneel betrokken bent. Zelfs bij iemand die zichzelf zo goed kent als jij. Zo werkt het in elk geval bij mij en ik beschouw mezelf dan wel als gek en vaak emotioneel gemankeerd, maar niet op elk gebied. Ik denk dat dit gewoon menselijk is.

Door mijn eigen verleden is het voor mij ook veel te moeilijk om jouw verhaal écht objectief te lezen. Ik heb er de tools niet voor.

Daarom vind ik een 'dissenting opinion' niet alleen verfrissend, maar bij emotionele onderwerpen vaak ook noodzakelijk. Dat er mensen zijn die het verschil niet willen zien tussen 'confrontatie' en 'agressie', ach, ook dat is niet nieuw.

Fraaie laatste zin: "Het leven is te kort om vrijwillig voor zondebok te spelen." Daarmee ben ik het grondig eens.



Dank je wel
Gedurende het meelez/ven ben ik een boel gaan begrijpen, maar ook bij mij blijven er vraagtekens staan. Een situatie met alleen verliezers.

Wellicht komt er ooit een positief vervolg, dat gun ik jou en jouw dochter met heel mijn hart.

Heel mooi en openhartig geschreven!
Dank je wel.
Ik ben het met Neerpenner eens. Ik schrik er alleen niet van, maar zie het als een bevestiging van de indruk die ik, al meelezende, steeds weer opnieuw gekregen heb.
Het is de ultieme (gedroomde) wraak van een afgewezen ouder die het niet verkroppen kan dat dit hooghartige schepsel maar niet in het stof wil bijten door zich aan de 'goede bedoelingen' te onderwerpen. Heel verhelderend, al zal het wel niet zo bedoeld zijn.
Je moet maar zo'n 'Gutmensch' als moeder hebben: zo overtuigd van het eigen morele gelijk dat zij het getergde en getraumatiseerde kind de escape en de afstand tot het verleden niet gunt. Er zijn immers nog zoveel onvereffende rekeningen, en er is zoveel gram om te halen!
Een veelzeggende openbaring, voor wie ook tussen de regels kan lezen en niet op voorhand partij kiest.

De drie 'bolletjes' in deze slotaflevering spreken eveneens boekdelen. Die doen mij onmiddelijk denken aan de splinter en de balk. Misschien is ook dat een (onbewust gespiegelde) openbaring van eigen gevoelens?
Ik dacht al, waar blijf je met je lekker agressieve commentaar.
Je was een echte inspiratie, dank je wel
blijkbaar ben jij geen MOEDER en kan je niet inbeelden hoe een MOEDERHART kan pijn gedaan worden!
Hopelijk ben jij niet zoals dat 'hooghartige schepsel' (zoals jij het zegt) want dan zou ik jouw omgeving, familie en vrienden beklagen

je reacties hier waren 1ste klasse en ERG VERRIJKEND :-((
Misschien belicht Zevenblad de andere kant? Die kan ik in dit verhaal helaas niet plaatsen, zoals je weet, omdat ik niets van mijn dochters gedachtengangen heb mogen vernemen :(((
laat ons vragen of Zevenblad een reeks, geschreven vanuit de andere kant, kan plaatsen?
Dan kan iedereen onbevooroordeeld en nuchter reageren. En dan is alles compleet.
Lijkt me erg interessant !!