Het beroep Koerier sterft helaas uit

Door Berna gepubliceerd op Monday 02 March 13:46

89299d5509a795736d63c6100086a413_medium.

Het is een drukte zo rond de Kerstdagen. Mijn auto ligt vol met pakketjes. Toen ik van het beginpunt vertrok werd ik erop gewezen dat er dit keer een bijzonder pakketje bij zat. De bedrijfsleider verzocht mij om allereerst naar de Peperstraat te rijden, voordat ik de andere pakketjes ging bezorgen. De Peperstraat lag in het hartje van Rotterdam en normaal kwam ik niet in dit district. Het betekende dus dat ik een gigantisch eind om moest rijden, voordat ik aan mijn ‘normale’ route kon beginnen. Daarbij kwam ook nog eens het slechte weer bij, het sneeuwde namelijk. Dit zou mijn langste dag als koerier worden en ik zuchtte maar eens uitvoerig. Het enige pluspunt zou zijn een extra bonus voor het geheime pakketje, maar ik zat liever thuis bij mijn gezin om de Kerst uitvoerig te vieren.

Mijn ruitenwissers stonden op volle toeren om de sneeuwvlokken af te weren die een poging deden om op mijn voorruit vast te plakken. Naast mij lag het beruchte pakketje wat ik af moest leveren in de Peperstraat te Rotterdam. Volgens mijn Tom Tom die keurig de route uitgestippeld had, zag ik dat deze straat midden in de stad lag. Wat een ramp, ik was echt nog nooit in Rotterdam geweest. Mijn district was Groningen en daar kon je lekker doorpuffen met je auto en was ik meestal al rond 16.00 uur helemaal klaar met het bezorgen van mijn pakketjes. Ook rond de Kerst, dat toch eigenlijk een drukke tijd was van het jaar was, presteerde ik het om op tijd klaar te zijn.

89299d5509a795736d63c6100086a413_medium.

Het ‘speciale’ pakketje had ik bewust naast mij neergelegd op de passagiersstoel. Zo kon ik het in de gaten houden. Terwijl ik de A4 opreed hoorde ik plotseling een hard tikkend geluid naast mij. Door het bruine papier zag ik een golvend lichtschijnsel die een rode kleur verspreide door de auto. Het tikken nam een steeds harder geluid in en terwijl ik Rotterdam inreed zag ik rij auto’s staan die waarschijnlijk braaf voor een stoplicht stonden te wachten. Zelf kon ik het stoplicht nog niet zien, want ik stond net in de bocht van de West Kruiskade. Een man klopte tegen het raam en wenkte of hij in mocht stappen. Hij zag er straalbezopen uit en ik trapte lichtjes het gaspedaal in om weer een meter vooruit te glijden.

Geen passagiers oppikken was de boodschap en dit vond ik moeilijk, want ik had iedere dag wel een paar lifters die ik meenam. Soms zat hier een heerlijke dame tussen die mij met een vluggetje bedankte voor mijn diensten. Ja, het moest snel gaan, zodat ik op tijd thuis was, bij haard en vrouw en kids. Ik fantaseerde hoe de vrouwen in Rotterdam zouden zijn. Ik heb zelf het idee, lekkerder dan in Groningen. Gewoon de spanning zou mij tot ongekende hoogte kunnen brengen, zo midden in een wereldstad. Ik zag wel een paar heupwiegende dames lopen, maar helaas, het kon nu even niet. Misschien op de terugweg?

De deuren had ik automatisch op slot gedaan, zodat er niet iemand in kon stappen en op het pakketje zou ploffen. Het lukte maar niet om door de West Kruiskade vaart te maken en luid toeterende auto’s deden mij opschrikken van te lang blijven staan op één plek. Ook al was mijn voorganger maar vijf meter opgeschoten, de rest die achter mij zat dacht blijkbaar dat ik kon vliegen of zo. Wat een irritante stad zeg.

89299d5509a795736d63c6100086a413_medium.

Het pakketje begon steeds harder te tikken en stond als het ware in vuur en vlam. Stel dat het een bom was? Was het niet verstandiger om het met een wijde boog mijn auto uit te gooien? Maar dan kon ik mijn ZZP schap als koerier wel op mijn buik schrijven en kwam er geen brood meer op de plank. Verder was de bonus die ik zou krijgen van de verzender niet misselijk. 100.000 euro! Maar moest ik hier mijn leven aan wagen?

De Tom Tom had er blijkbaar ook genoeg van, want hij schreeuwde luid door de auto, ‘’draai om, draai om en sla dan links af’’.  ‘’Idioot’’ mompelde ik en ik  knalde de Tom Tom dicht. Deze weg zou nog zeker 1 kilometer duren, dus aan het eind zet ik hem wel weer aan.

Een gaslucht verspreidde zich door de auto toen ik bijna de West Kruiskade uit was en de Tom Tom weer open deed. Het pakketje zag er op dit moment zeer heftig uit. Het stuiterde op de stoel  en een  walm van witblauwe rook verspreide zich door de auto. Ik deed een poging om mijn raampje open te draaien, maar dat lukte niet en ik trapte als een gek op de rem. Het pakketje vloog met een boog op mijn schoot en in een flits zag ik rechts in een zijstraat de Peperstraat prijken op het eerste huis in die straat. Met een scherpe bocht vloog ik de straat in. Nummer 13 zag ik vanuit mijn linkerooghoek en ik besloot dubbel te parkeren. Afgeven en wegwezen was mijn motto. Maar nog steeds kreeg ik mijn raampjes en zelfs de deuren van mijn auto niet open. Terwijl ik het pakketje weer naast mij neer wilde leggen, zag ik plotseling mijn lichaam in duizenden stukjes liggen terwijl ik uittrad. Het huis in de Peperstraat 13 te Rotterdam werd volledig vernietigd.

89299d5509a795736d63c6100086a413_medium.

Tik tik tik

Help ik stik

Botjes in het rond

Lig daar in mijn blote kont

In duizend stukjes welleswaar

 

De opdrachtgever lacht

De list goed bedacht

Zijn 100.000 pleuro’s

Hield hij op zak

Die koerier, haha, goed gehackt

 

Belde 0677135513

Met koeriers ‘Graag op stap’’

‘’Ik heb een opdracht voor u’’

De zoutstraat 13 Amsterdam

Een pakketje

Niet openmaken, maar afgeven

100.000 euro, voor u

 

Zo werd het druk daar boven

Stukjes koeriers bij elkaar

Het werk was ge (klaar)d

Het beroep koerier sterft helaas uit

 

 

 

 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld.
Gelezen en beoordeeld!
Een knaller :)
Haha, een knallende reactie, lol
Gelezen
Dank je wel
Een uitstervend beroep. Hahaha.
Nou, het is een heel serieus probleem hoor.
haha.. heel apart! :)
Ai, jouw verhaal loopt nóg slechter af dan het mijne. Dat uitsterven is wel erg letterlijk! Heel cru, maar ik moest wel lachen.
Goed zo, dat is de bedoeling:)