Neerpenner recenseert: The Sandman

Door Neerpenner gepubliceerd op Monday 02 March 11:48

Inleiding:
Wat is The Sandman? Een simpel antwoord daarop: een Amerikaanse stripreeks dat geschreven werd door Neil Gaiman.
Dat is correct, maar niet het juiste antwoord.
Ik noem de zon een brandende gasbol en ik heb gelijk. Maar daarmee schiet ik voorbij aan wat zij voor ons betekent, dat zij de bron van al het leven op deze aarde is, dat zij voor ons het licht in onze dagen symboliseert.
Zo is het ook met The Sandman.

Laat ik de vraag opnieuw stellen: wat is The Sandman? En dit keer geef ik het moeilijke, maar het juiste antwoord.

Het verhaal:
The Sandman is in zijn essentie een verhaal dat over de kracht van verhalen en dromen gaan. Het is dan ook niet te verwonderen dat het hoofdpersonage de antropomorfe personificatie van dromen is, Morpheus.
Maar dat is natuurlijk niet zijn enige naam. Noem hem Dream van The Endless, noem hem Oneiros, noem hem Prince of Stories, het maakt niet uit welke naam je kiest, hij luistert naar al zijn honderden namen.
5392f0775df2054df852e532b48d7743_medium.
Het verhaal begint wanneer een groepje magiërs in hun dorst naar de onsterfelijkheid de dood willen gevangen nemen. Helaas begaan ze een fout. In plaats van de dood, wordt Morpheus in hun val verstrikt. Ze sluiten hem op en nemen hem zijn werktuigen af.
Door de afwezigheid van de dromenheer, takelt zijn domein zienderogen af. Steeds meer mensen kunnen niet meer ontwaken, net als droomroosje zitten ze gevangen in een jarenlange slaap.
Wanneer Morpheus na zeventig jaren zich eindelijk weet te bevrijden, beseft hij dat naast dat hij veel van zijn vroegere macht kwijt is, zijn werktuigen tijdens de jaren verspreid zijn geraakt. Hij begint dan aan zijn queeste naar zijn verloren gereedschap.
Hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, die queeste is niet meer dan een fragment van The Sandman. Het epos is veel meer. We reizen mee door verschillende millennia, passeren vele rijken, waaronder de Hel. We ontmoeten een ontelbaar aantal personen: goden, demonen, antropomorfe personificaties, mensen, nachtmerries en een raaf.
Maar ondanks die enorme omvang, is en blijft The Sandman het verhaal van Morpheus. En hijzelf zou niet tolereren dat een verhaal zijn rode draad verliest.
De stripreeks is eigenlijk een relaas van hoe de dromenkoning getroffen wordt door de gevolgen van zijn daden en hoe hij daardoor verandert.

Morpheus
‘He is a dark one,’ beschrijft iemand in de strip het hoofdpersonage. Het is een rake omschrijving, Want Morpheus is op zijn minst een duistere protagonist.
Er waart een aura van kille trots rond hem. Hij ziet zichzelf als het centrum van zijn eigen wereld. Zijn gebrek aan empathie is bij tijden zelfs ontstellend. Zijn stoïcijnse aard en het onvermogen rekening te houden met anderen kwetst velen. En hij geeft zich daarvan geen rekenschap. Maar wee degene die hem kwetst, zijn trots pijn doet, want dan toont de verhalenprins zich op zijn wreedst.
Morpheus is waarschijnlijk de meest egocentrische persoon in het universum van The Sandman. Soms heb ik mijzelf afgevraagd of hij ook niet een personificatie van trots is.
En toch, en daarin ligt het sublieme van het verhaal, heeft hij een plek veroverd in mijn hart. Want iedereen is een edelsteen samengesteld uit vele verschillende facetten. En zo is het ook met Morpheus.
Want hij geeft wel degelijk om anderen. Maar zijn drama, zijn fatale gebreken, is dat hij niet kan omgaan met emoties. Dat hij zich maar moeilijk kan inleven in anderen, hoe graag hij het ook zou willen. Zijn koppige weigering om te veranderen. Hijzelf is ook het slachtoffer van zijn trotse aard.
2bfa11726d10acd2f93e4054ee97bf5c_medium.
Maar nogmaals, hij is meer dan dat. En dat toont het verhaal ook zeer goed.
Hij heeft momenten van verbazende wijsheid, momenten waarin hij vergeeft, momenten waarin hij zich kwetsbaar toont.
Gedurende het epos zien we hoe door de gebeurtenissen er barsten komen in zijn stoïcijnse masker en dat hij zijn fouten inziet. En hij probeert ze ongedaan te maken. Of dat lukt is iets anders. Een ding staat vast, The Sandman betaalt de prijs voor zijn daden.
Heel het verhaal is een pelgrimage van Morpheus. We zien hoe hij is aan het begin, en we zien hoe hij veranderd is aan het eind. Het is een, soms triest, verhaal over nederigheid, over een tovenaar die zijn isolerende eiland verlaat, zijn staf breekt en zijn boeken in de zee werpt.
Maar het gaat ook over familie, sterven en wedergeboorte, en, ik herhaal mezelf, wat voor macht dromen en verhalen over ons hebben.
En tot slot, alles verandert en niets is ooit werkelijk verloren.

Persoonlijke opmerkingen van de recensent:

-Het eerste deel, de reeks is tiendelig, is middelmatig vergeleken met de andere delen. Gaiman zocht in dat deel nog naar de juiste toon en hij heeft dat gevonden aan het eind ervan. Ik schrijf dit om te voorkomen dat de lezer in zijn teleurstelling het eerste deel dichtklapt en de schitterende juweeltjes mist die nog moeten komen.
-Lees de Engelse versie, de vertaling is niet echt denderend.
-Het is ondoenlijk om een volledige recensie te geven over deze reeks zonder een aantal belangrijke dingen te verklappen. Ik heb ervoor gekozen om veel, heel veel, cruciale dingen bedekt te laten. The Sandman is een ontdekkingsreis, en ik wil die unieke verassing wanneer je iets voor de eerste keer leest niet bederven. Een recensie moet slechts de lezer nieuwsgierig maken, ja, hongerig zelfs voor het verhaal. Ik hoop dat dit mij gelukt is.
-Lees de introducties pas nadat je het deel gelezen hebt. Ze zijn meestal uitstekend, maar verklappen ook heel veel.
- Ik ben misschien bevooroordeeld in mijn liefde voor Morpheus. Want ik herken mijzelf sterk in hem. Natuurlijk niet volledig, Neil Gaiman heeft een volstrekt uniek persoon geschapen, maar we delen een aantal belangrijke aspecten. Net zoals de dromenheer, worstel ik met het inleven van anderen, kwets ik onbedoeld mensen met mijn scherpe woorden en egocentrische aard, en gedraag ik mij met veel gevoel voor drama.
Maar vooral herken ik de eenzaamheid die hem omringt en die mij bij momenten bespringt. Het gevoel dat je hen niet kan begrijpen en dat zij jou niet kunnen begrijpen.
Daarom voel ik een sterke genegenheid voor de strip, het is niet vaak dat een personage met dezelfde problemen als ik kamp.

Rest mij nog u veel leesplezier te wensen.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ken Neil Gaiman natuurlijk, hij heeft immers samen met Terry Prattchet "Hoge Omens" geschreven en nog een paar boeken die ik goed vond. Behalve Ster (Stardust) die vond ik maar matigjes.

In elk geval moet ik eens op zoek naar deze stripreeks
Mooie recensie.
Ik hou de reeks zeker in gedachten.
Bedankt, Natuursmurf, ik beveel het je van harte aan.
Heb je toevallig ook de stripversie van de Donkere Toren al gelezen?
Ja, althans, de Nederlandstalige vertaling ervan. En dat loopt wat achter op de Engelse serie.
Ik vind het goed, toont de rauwe westernsfeer uit het boek. Vooral de scène in de bar waar de scherpschutters en de bandieten, eentje heette Jonas als ik mij niet vergis, in de bar achtereenvolgens elkaar bedreigen. Knap gedaan.
Dat weet ik nog goed. Een memorabele scene.
Ja ik heb ook de jonge jonge jaren van de scherpschutter in mijn bezit. Ik heb het boek en met name de relatie tussen Roland en Susan als inspiratie genomen bij de schrijfopdracht van vorige week.
Prima recensie, Neerpennert! ☺
Ik ken Gaiman alleen van naam en reputatie; wat jij schrijft wekt zeker mijn interesse. Ook al lees ik de laatste vijf jaren heel weinig strips (vorige week heb ik er nog een aantal doorgeplozen om inspiratie voor Doortjes schrijfopdracht te krijgen).

Tegen Weltevree zeg je 'ik denk dat het goed is voor een recensie als een recensent zich ook af en toe durft te tonen in zijn tekst. Als ik verwoord waarom het verhaal mij zo raakt, kan ik het verhaal beter overbrengen bij de lezer.'
Voor mij is dat júist essentieel in een goede recensie. Missie geslaagd, dus. ☺
Ik denk nog altijd dat het een stripreeks is die op jou ligt te wachten. Het is zo bizar, zo mythologisch, zo tragisch dat ik bijna zeker ben dat je er dol op zal zijn.

Als je het ooit gaat lezen, laat je me dan weten wat je ervan vond? Altijd leuk om iemand anders te horen over een favoriete verhaal.

Dank je! Ik heb weinig met de meeste recensies omdat ze zo technisch zijn, en vaak slechts zout leggen op slakken, terwijl ze zwijgen over de thema's, het grotere en aangrijpende geheel, dus ik probeer er emotie in te leggen. Want dat is nu eenmaal wat een verhaal nodig heeft om tot leven te komen, en zo is dat ook met recensies.
Uitstekende recensie. Kende het boek absoluut niet, maar je hebt me wel heel nieuwsgierig gemaakt.
Dank je, Candice. En dat was wat ik bereiken wou.
Heerlijk Neerpenner Een geweldig artikel met de jouw bekende persoonlijke stijl.
Zal ik je eens iets verklappen? Dat stripboek wil ik wel eens inzien want deze Morpheus lijkt erg op iemand die ik ken
Dank je wel, Weltevree, ik denk dat het goed is voor een recensie als een recensent zich ook af en toe durft te tonen in zijn tekst. Als ik verwoord waarom het verhaal mij zo raakt, kan ik het verhaal beter overbrengen bij de lezer.

Ik denk te weten over wie je het hebt, en ja, ze hebben ook wel wat gemeen. Niet alles, natuurlijk.