Om te bescheuren

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 27 February 11:57

Het huisje is knus. Staat in een rustig bungalowpark en het is laagseizoen. We worden niet overspoeld door lawaaierige toeristen die in hun vrije tijd ineens loskomen. De laptop is mee, dus ik verveel me ook ’s avonds niet. 

b920fd6918cb7b9603ec6dc203f83d80_medium.We lunchen zondag luxe in de stoomtrein naar Valkenburg die daarna ook weer terug boemelt naar Simpelveld. In Maastricht zitten we de volgende dag heerlijk mensen te kijken op het Vrijthof. We wandelen genietend door de stad langs interessante etalages en nemen het electro-treintje om alle uithoeken van de oude nederzetting ook te kunnen zien. We crossen met EmjE’s zilvergrijze koekblikje door de heuvelachtige omgeving. De Mergelroute rijden we, naar later pas blijkt, achterstevoren en lachen ons tranen door de broek als we eindelijk snappen waarom we bijna alle bordjes hebben gemist. We doen een andere keer het Bonnefanten museum, kiezen voor een dagje Aken, dat op een steenworp afstand ligt. Het weer is perfect. Dat weekje heerlijk ontspannen is bijna voorbij voor we er erg in hebben. Ik erger me wel dood aan mezelf dat ik me drie keer realiseer dat er niet gebeld is. We rekenen nergens meer op tot die laatste avond mijn mobiel gaat. Ik kan niet eens zeggen dat mevrouw W. aan de lijn is want M**** komt met een feestelijke prijsknaller binnenvallen. “Zeg, ben jij gek of zo?” 

“Ook hallo M****. Gek? Hoezo? Nee, volgens mij ben ik nog steeds niet mesjokke.” EmjE gunt me wat privacy, gaat discreet buiten op het terras een sigaretje roken.
“Bel ik jou, hoor ik de stem van EmjE!”
Even vat ik het niet tot zij spuugt dat het te zot voor woorden is want, ”wie laat zijn antwoordapparaat nou in Godsnaam door een ander inspreken? Nou ja zeg, ik ben me rot geschrokken.”Dat kan ik me voorstellen want EmjE durf je al helemaal niet meer onder de ogen komen.
“Oh, dat? Ja, zij heeft een betere stem als ik, vandaar en ik had je verteld dat we in Simpelv-.”
“Nou, ik vind het anders wel te achterlijk voor woorden om háár aan de lijn te krijgen als ik jou bel.” Dat ‘haar’ klinkt alsof EmjE de grootste crimineel is die in Nederland op vrije voeten rondloopt.
“Jammer M****, ik vind het niet erg dat zij vertelt dat ik niet aan de telefoon kan komen. Ik zei je twee weken geleden niet voor niets dat je me mobiel moest bellen omdat we een weekje in Simpelveld zitten… maar vertel.”
“Wat?”
“Hoe het nu met je gaat.”
“Goed.” Ik verwacht dat ze zal vertellen dat de BTW-aangifte de deur uit is en dat ze overdreven vrolijk op zal scheppen over die heerlijke vier maanden. Over Hans misschien? Ze heeft echter niets te zeggen, zucht ze.
“Hoe was je reis?”
“Ja, zoals ik al zei, zodra je weer terug bent is die beleving meteen weg.”
“Oh. En de rest?”
“Welke rest?” 
“Nou, eh... ik begrijp dat je weer alleen bent?”
“Ja, nou en?”
“M****, dit schiet zo niet erg op, vind je wel? Ik moet je de woorden uit de mond trekken. We zullen toch ooit over het één en ander moeten kunnen praten?” Ik blijf expres heel rustig, maar het valt ondanks dat verkeerd. Ze windt zich hoorbaar op en ik zet mijn oren extra ver open.

“Hoor jij eigenlijk zelf wel hoe je tegen mij spreekt?” wordt ze vlijmscherp.
“Jawel hoor. Ik praat tegen jou zoals ik dat tegen anderen doe. Zij hebben daar geen moeite mee. Ik krijg er tenminste geen klachten over. Wat is er mis mee?”
“En die lui pikken dat allemaal van jou?” Het is duidelijk dat het jou niet aanstaat, maar ik kan het niet helpen dat jij jezelf eerst de hele week loopt op te draaien omdat je me bellen moet en dat jij je dan van EmjE het apezuur schrikt.
“Ja, waarom zouden ze het niet pikken? We zijn toch allemaal gelijk?”
Ze is duidelijk aangeslagen.
“Nu ja zeg, hebben die mensen dan geen enkel zelfrespect?”
“Oh zo, zit het zo?” vraag ik en rek dat laatste "zo" lekker lang op.

“Ja, zo zit het. Jij bent net een aasgier, die er op uit is om haar eigen jong aan stukken te scheuren.” Even heb ik daar niet van terug en zucht. Buiten zit EmjE zich te goed te doen aan de rust en binnen wordt ik met de grond gelijk gemaakt. Dit is te bloederig surealistisch om van de muur te schrapen. Te absurd om serieus te nemen, maar de mate van haar angst ligt nu wel voor het oprapen.

“Een aasgier, toe maar. Ja, dat zijn lelijke beesten. Ik heb ze in Ethiopië gezien.” Kennelijk scoort ze niet zoals ze zou willen want er klinkt een getergd “Nou ja!” over de lijn en ik probeer heftig te voorkomen om te gillen.af2257db6c6a4fc1fff1367c1a0b4612_medium.
“Weet je wat meid. Als jij mij zo ervaart snap ik wel dat je niets met me te maken wilt hebben. Indien ik zo tegen mijn moeder aan had gekeken, had ik haar ook links laten liggen, want dat was echt een potentaat. Ik was echter niet bang voor haar. Mijn vader heeft haar nooit zwart gemaakt, zie je. Dat zal het wel zijn.”
De stilte vul ik niet meer in als zou zij de tijd nemen om iets te laten bezinken van wat is gezegd. Ze is klaar, heeft haar gram gespuugd, is het hete ei kwijt en zal nergens meer  voor open staan.

“Fijn dat je gebeld hebt. Ik denk dat we elkaar dus niets meer te zeg-"
“Nee, wacht nou even.” Ik zwijg. Geduldig…maar er komt niets.

“Ik ben gewoon bang voor jou, ” klaagt ze nu met een kinderlijk stemmetje.
“Dat is duidelijk, ja. Heb je ook enig idee hoe dat komt?”
“Nee.”
“Dan zou ik dáár de oorzaak maar eens van opsporen. Ik wens jou toe dat je daarna uitgroeit tot een grote stevige vogel, zoals ik. Vrij in gedachten, woord en daad. Met prachtige gekleurde veren zodat niemand je meer ontkennen kan en jij niet meer bang hoeft te zijn voor je eigen moeder. Zullen we het daar voorlopig bij laten?”

Ze stemt aarzelend toe en later, als EmjE binnen komt, kan ik niet eens meer in een heerlijke opluchtende huilbui uitbarsten. Wel ben ik trots op mezelf: er is geen ordinaire ruzie van gemaakt. Het is te triest en wij kunnen er de juiste woorden niet voor vinden, dat ze in al die jaren nog geen steek opgeschoten is. 

Wordt vervolgd: Dankbaar moet je zijn, nederig en klein

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind het al heel wat dat ze haar angst voor jou toegaf! Natuurlijk, ze gedraagt zich nog steeds agressief. Maar toch proef ik ergens vooruitgang. Want je angsten toegeven, is je kwetsbaar opstellen. En dat is de eerste keer in heel die serie, voor zover ik mij kan herinneren tenminste, dat ze dat doet.
Misschien kan het toch nog...

Ja wie weet. Je leest heel goed, haalt er precies uit wat ik er ook bij voelde. Aasgier is een vieze scheldnaam maar hij zegt voldoende over haar angst.
Ieder leest je verhaal op zijn manier, en gebruikt daarbij de lessen die die hij tijdens het leven opgelopen heeft. En geloof me, je verhaal roept ongetwijfeld bij veel mensen allerlei emoties op. Want je verhaal raakt twee universele onderwerpen aan: de relatie met de ouders plus het gedrag van je dochter die herkenbaar beschreven is voor degenen die dezelfde problemen hebben als zij.

Zo herken ik de angst om zich bloot te geven bij je dochter, al is dat gelukkig grotendeels verdwenen bij mij...
Ik zit eigenlijk heel de tijd haar aan te moedigen van: 'Kom op! Geef het gewoon toe, en dan zal je je zelf heel wat beter voelen!'

Misschien moet ik eens een artikel schrijven over kwetsbaarheid en hoe belangrijk dat is.
Ik denk dat het bij jouw leeftijd heel goed past om met deze dingen te worstelen en ze in haar te herkennen, Ik ben zelf ook ooit jong geweest en ben wel één en ander tegen gekomen in die richting
Maar bij iemand van haar leeftijd mag je inmiddels wel enige groei verwachten, denk ik toch (anders blijft zo iemand voor de rest van het leven vastzitten in de eigen gevangenis)
Iedereen ontwikkelt zich nu eenmaal op een eigen tempo. Het is perfect normaal om te verwachten dat ze toch al wat gegroeid zou zijn op die leeftijd, maar blijkbaar is haar tempo wat emoties betreft flink trager, zeker vergeleken bij jou.
"“Ik ben gewoon bang voor jou, ” klaagt ze nu met een kinderlijk stemmetje."

Ja, dat was al mijn beeld van haar. Soms houdt ze zich schuil voor jou. En soms valt ze jou uit angst aan.

Zij weet geen raad met de manier waarop jij haar gedrag beleeft en misschien ook wel over het feit dat jij schrijft over gevoelige momenten uit haar leven en daarbij haar gedrag veroordeelt, bovendien zodanig dat zij voor de hele wereld herkenbaar wordt.

En jij weet geen raad met een dochter die jou op grote afstand houdt, maar toch de relatie niet helemaal wil verbreken.

Deze situatie vind ik zo intens jammer, voor jullie allebei.

En ik begrijp dat jouw beleving van de situatie een andere is.
Zij weet daar, op dat moment bedoel ik, toch helemaal niet dat ik schrijf of waarover ik schrijf?
Ik heb haar nooit veroordeeld toen ze jong was, maar ze heeft altijd wel gedacht dat ik dat deed (gezien haar onterechte vergezochte conclusies, die precies weerspiegelden wat haar vader geroepen had)
Het zijn haar eigen gedachten die ze aan mij toeschrijft.

Als ik al die opmerkingen van haar (toen ze nog klein was en in de puberteit) daarover niet had gehoord, had ik er helemaal niets van begrepen, terwijl zij niet door heeft gehad dat ik het allemaal in me op nam.
bang?!
Heel goed antwoord van je- dat ze maar eens denkt WAAROM ze bang is en dat van het uitgroeien tot een grote stevig vogel is een prachtig antwoord!!!

nog dit : ik kan me jullie voorstellen 'achterstevoren de mergelroute en uiteraard geen bordjes gezien' hihi
Ja, EmjE en ik,
Wij kunnen wel om onszelf lachen, hahaha, want is het niet hilarisch? Dat hadden wij weer enal die tijd maar verbaasd zijn dat die bekende route zo slecht was aangegeven, hahahahaha.
ik zag het zo voor me ... twee lachende giechelende vrouwen, zoals ik jullie ken!!!
Klopt. Maar goed dat we elkaar daarin aanvoelen
Hierkan je niks meer mee. Je hebt alles gedaan wat redelijkerwijs mogelijk is.
Te bizar voor woorden, die angst van haar. Ze zal voelen dat ze jou verbaal niet aan kan en ook niet op jouw reacties kan anticiperen. Dan maar verbaal meppen om je op afstand te houden.
Ik geniet overigens van de interactie tussen jou en Soberana.
Ja, ik vind de communicatie met Soberana ook erg waardevol
Dus dat is het? Je hebt nu echt de handdoek in de ring gegooid? Vind ik wel logisch, laat de bal maar bij haar, misschien ziet ze het licht nog wel eens.
Trouwens voor wat het waard is, ik vind je een behoorlijk normaal mens. Lang niet zo knettergek als bijvoorbeeld ikke.
Ja, voorlopig kookt ze maar in haar kinderlijk sop gaar. Ze zal toch eens volwassen moeten worden en daar kan ik haar niet bij helpen, want aasgieren plukken hun eigen kind aan flarden, immers
Ik vind jou ook helemaal niet zo raar, hihi
Heftig!
Ik sluit me aan bij Karazmin: Alleen vanuit een alternatief universum kan iemand zo reageren.
Bang voor je eigen moeder?? Het feit dat ze dat met een kinderlijk stemmetje zegt, spreekt voor zichzelf!
Jouw wens naar haar toe (er achter komen waarom ze bang is voor jou, dus therapie en "uitgroeien tot een grote stevige vogel" ,dus emotioneel volwassen worden) is in dit stadium het allerbeste wat je haar kon meegeven. Ik hoop van harte dat zij daar iets mee doet.

Haar afkeer van EmJe vind ik, (zeker na een recent gesprek met mijn nicht, die zoals ik eerder vertelde, gelijkenis vertoont met jouw dochter) nog verklaarbaar:
De dames zien de "2e moeder" kennelijk als een "medeplichtige" aan hun eigen ellende.
Mijn nicht heeft inmiddels haar "2e moeder" (MIJN moeder) aangewezen als de "hoofddader/opdrachtgever". ("Als die bemoeizieke moeder van jou zich erbuiten had gehouden, had ik misschien wel bijna net zo'n leuke jeugd gehad als jij").
Mocht in de toekomst, het contact tussen jou en je dochter zich min of meer "normaliseren", hou er dan rekening mee dat ze dan mogelijk nog steeds niets met EmJe te maken wil hebben.

Veel sterkte!
Dit soort mensen, die niet weten wat van hen is, leggen de schuld altijd bij een ander in de schoot. Dat is makkelijker dan zichzelf eens onder de loep te legen. Of ze dichten de mensen die het niet met hen eens zijn een persoonlijkheidsstoornis toe, want dan snappen ze waarom ze zo extreem bang voor hen zijn.
Maar geen nood, wij ( EmjE en ik) zijn daar niet zo gevoelig voor.
Gelukkig begrijpt EmjE dat ze in mijn kamp is neergezet zonder dat wij dat willen. Ze neemt het niet persoonlijk. EmjE wil niet eens iets met haar aanvangen voordat er een 'normaal'( lees volwassen) gesprek met haar mogelijk is, dus...
dat zal de eerste tijd echt niet zo'n vaart lopen.
Fijn dat EmJe zo begripvol is: een gouden vriendin!
Mensen als jouw dochter en mijn nicht zien in genegenheid tussen hartsvriendinnen (zoals bij jullie) of zussen (zoals mijn moeder en tante) niet het positieve dat wij er in zien, maar blijkbaar iets dat hen "bedreigt".
Kan het zijn dat zij, wanneer jij m.b.t. EmJe in de wij-vorm spreekt (wij zijn op vakantie etc.) daarin de bevestiging van haar vermeende "gelijk" ziet?
Mijn nicht reageerde tenminste behoorlijk giftig, toen ik de "fout" maakte om te zeggen dat onze moeders hopelijk in de nabije toekomst een aanleunwoning gaan delen (iets wat ik toejuich en aanmoedig).
Ik vond het gesprek met mijn nicht al behoorlijk slopend, zoets met je eigen kind zal 1000x erger zijn.
Aangezien jouw ex duidelijk de hoofdschuldige in dit drama is, vraag ik me af: heeft niemand die man daar recentelijk op aangesproken?

Ik heb uit jouw artikelen dat jij (en uiteindelijk ook Jeugdzorg en de rechtbank) daar destijds alles aan gedaan hebt, wat menselijkerwijs maar mogelijk was. Maar stel die man inmiddels een beetje volwassen en wat evenwichtiger is geworden (bij voorbeeld door therapie) dan zou hij mogelijk de enige zijn, naar wie ze wèl luistert.
Of zie ik dat te rooskleurig?

soms vraag ik me af in wat voor alternatief universum je dochter terecht is gekomen.
Ze leeft in haar eigen beschermde wereldje, zeker weten en alles dat met mij te maken heeft betekent geVAAR