De mysterieuze verdwijning

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 27 February 09:47

3a29a25237ddca60a4e2b70b68ca3714_medium.

Het was een van die zeldzame regenachtige dagen in Parijs. Op het hoofdkwartier van Interpol stond inspecteur Dupont voor het hoge raam van zijn kantoor en keek mistroostig naar het hemelwater, dat in vrijwel rechte strepen roemloos de Seine in dook. Hij schrok op uit zijn gedachten toen hij zich opeens bewust werd van een donkere gestalte in de deuropening, een vrouw in een stijlvolle regenjas met een hoed die een diepe schaduw over haar ogen wierp. De zweem van ongenaakbaarheid werd enigszins teniet gedaan door de plasjes water die zich rond haar elegante schoenen hadden gevormd.
‘Inspecteur Dupont?’ Hij knikte terwijl hij op haar toe liep.
‘Helena van de Wetering’, introduceerde ze zichzelf kort, waarna ze zich met één snelle beweging van haar jas en hoed ontdeed en met een afgemeten ‘Dank u’ aan hem overhandigde. Dupont nam de spullen in ontvangst en hing ze aan de kapstok in de hoek. Voordat hij plaats nam achter zijn grote notenhouten bureau gleed zijn blik taxerend en niet zonder waardering over het figuurtje in de rode jurk, die inmiddels voortvarend had plaatsgenomen op de stoel voor zijn bureau. Snel slikte hij zijn hoffelijke uitnodiging ‘Neemt u plaats’ in en ging zitten aan de andere kant van de tafel.

ce9e0b375521315e43aa60e69249c886_medium.

‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’
‘Ik kom een mysterieuze verdwijning aangeven.’
De inspecteur trok slechts één wenkbrauw omhoog, waarna Helena zonder verdere aanmoediging haar verhaal deed.
‘We hebben elkaar gisteren ontmoet in een dancing aan de Rue de Champion en raakten aan de praat. Zijn naam is Hans. Al snel raakten we aan het dansen en daarna raakten we aan…elkaar.’ Dupont keek even op van de ouderwetse typemachine, waar zijn vingers in een rap tempo overheen waren geraasd. Het was de eerste keer dat hij iets van een glimlach van haar opving. Het maakte haar klassiek knappe voorkomen wat zachter.
‘Het klikte’, ging ze verder. ‘Zo goed zelfs dat ik na afloop besloot om met hem mee te gaan naar zijn appartement aan de Place du Commerce, iets waar ik eigenlijk geen gewoonte van maak.’ Iets in haar stem maakte dat de kleine man weer opkeek van zijn bezige vingers en hij zag het barstje in haar pantser, waar een straaltje onzekerheid door naar buiten sijpelde. Zijn sympathiserende blik stelde haar kennelijk gerust en hij zag hoe ze zich weer vliegensvlug herpakte, alsof hij zich het moment van kwetsbaarheid slechts had ingebeeld.

da3f6c909cec99bff0b76f2197cc2a81_medium.


‘Het moet rond een uur of drie ’s nachts zijn geweest toen er werd aangebeld. Tot mijn stomme verbazing stond Hans gewoon op om open te doen, waarbij hij de slaapkamerdeur op een kier liet staan. Ik hoorde Hans de naam James zeggen en een andere stem ‘Oh, heb je bezoek?’ Daarna volgde een sissend gefluister met uithalen alsof Hans ruzie aan het maken was met de nachtelijke bezoeker, maar dat was niet meer zo goed te volgen, want iemand had de slaapkamerdeur dichtgetrokken.

6af48ee1993c490d48a553139fb09e70_medium.

a9fee35ba4aa5179d6c32775f9dba75b_medium.

Ondertussen had ik een sigaretje opgestoken en wachtte geduldig tot Hans weer zou terugkeren naar bed. Drie sigaretjes later besloot ik me aan te kleden en een kijkje te nemen. Het appartement was helemaal verlaten en de voordeur stond wagenwijd open. Geen Hans of James te bekennen. Spoorloos.’
‘Typisch!’ mompelde de inspecteur vanonder zijn snor.
‘Ik begrijp een hint, dus ik ben gegaan en heb de voordeur achter me dichtgetrokken.’
Dupont schraapte zijn keel.
‘En waarom denkt u nu dat Hans verdwenen is? Het kan toch zijn dat hij even een pakje sigaretten is gaan halen?’ De sardonische grimas op het gezicht van Dupont ontging haar niet. ‘Het is toch niet aannemelijk dat de man in rook is opgegaan.’
Een bliksemflits zette het kantoor voor één moment in een vreemd groenachtig licht, waarna Helena grote ogen opzette en begon te wijzen naar het raam.
‘Daar…daar is hij.’ Door haar gealarmeerde stem draaide de inspecteur zich met een ruk om en zag niemand minder dan Hans Klok in zijn kamer staan met wapperend blond, goed geföhnd haar. Helena was ondertussen opgestaan en stond in vijf passen voor hem.
‘Schoft!’ Haar rechterarm schoot uit en met haar vlakke hand raakte ze zijn wang.

‘Cut! Dank jullie wel, allemaal. Dat staat er goed op.’
Carice en Hans liepen gezamenlijk naar de tafel met koffie, blij dat de opname zo snel gelukt was.
‘Het spotje is nu bijna klaar. Nu is montage aan de beurt. Zie je het voor je?’ De regisseur maakte een L met zijn linkerhand en het spiegelbeeld met de duim en wijsvinger van zijn rechterhand. ‘We ronden af met een shot met de tekst ‘Neem geen genoegen met een tweede Hans Klok!’ Hij grinnikte.

9b2ba70502059a3ebcec02f34c65b14a_medium.


‘Daarna de uitsmijter: ‘Newtime klokken, de beste klokken om bij de tijd te blijven.’ Een waanzinnige commercial, wat ik je brom, waaaaaanzinnig!’

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig Nonnie!
Dank je wel, Karina.
Super bedacht (incl. het sigaretje na...), heerlijk geschreven en met veel genoegen gelezen.
Dank je wel, Willemijntje.
Heerlijk verhaal. Lekker flitsend geschreven ook.
Dank je wel, Smurf.
Leuk
Dank je.
Kijk, dit is dus schrijven om de lezer te onderhouden en te laten smullen van heerlijke zinnen in een goed plot. Winner, denk ik wel
Dank je wel. Dat doet me goed.
Ik was toch een beetje bevreesd dat mijn striptaal onderontwikkeld zou blijken te zijn.
Het mijne stond in de startblokken, ik had de tekstballonnen al uitgegumd via Paint, maar halverwege liep de wereldreis van Jim en Julleke hopeloos vast
Zonde van al je werk. Niet meer los te trekken?
Gelezen
Dank je wel.
Weer heel sterk geschreven, prachtig hoe bedenk je het. Graag gelezen bijzonder verhaal.
Thanks, Yneke.