Snoephartjes en vruchtentoffees

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 25 February 14:28

Ik doe nog eens een greep in de leuke draaimolentrommel met vakantiesnoepjes. Die met het donkerblauwe papiertje smaakt naar bosbessen en ik zie opnieuw de rokkenjager in de lange smalle keuken van het oude huis tegen de muur hangen. Hij had geen onaardige kop. Ik snapte dat hij jonge meiden makkelijk om de vinger wond met die leuke, slimme ogen. Te verwachten dat ik er in zou trappen was te dom geredeneerd. Op mijn leeftijd? Met al die ervaring?

cdf8c198fbbc1c04398d99d73c9425cc_medium.

Jouw puberale, in het verleden vastgedraaide maniertjes, zullen waarschijnlijk niet lang stand houden, denk ik die middag al.

De gemaakt nonchalante houding, het overdreven ontspannen tegen de keukentegels hangen. Net doen alsof mijn huis, waar hij nooit eerder kwam, het zijne is. Dat alles zegt mij in die specifieke bijzondere situatie juist het tegendeel van relaxt jezelf zijn.

Hij reageert dan ook potsierlijk, schiet als door een bij gestoken rechtop.
“Oh ja? Wat is er verkeerd aan dat ik meteen naar je dochter toe ben gegaan toen ik mijn huwelijk op zei?” Bewijst dit juist hoeveel jij van haar houdt, vraag ik me af en haal mijn schouders op. Hier botsen twee werelden, weet ik, maar hij dringt aan en zuchtend geef ik mee. “Ik zou het nooit doen, maar jij bent jij en ieder zijn heug en meug, Hans.” Zijn ogen puilen bijna uit de kassen, hij produceert een zenuwachtig giebeltje en kijkt vragend naar M****, die kennelijk al wel weet wat ik zeggen wil.

“Hoe zou jij het doen dan?” wordt hij uitdagend.
“Ik maak het niet uit met de één en sta diezelfde dag bij de volgende voor de deur.”
”Wat is daar mis mee?” Heeft nog niemand het lef gehad tegen jou in te gaan?
”Ieder maakt zijn eigen keuzes, Hans. Daar hoef ik het niet mee eens te zijn, of wel?” Hij geeft het op, bonkt van pure overrompelde ontzetting zo hard met zijn schouder terug tegen de muur dat het zichtbaar zeer doet. Oempfff.
“Ik heb het altijd vreemd gevonden als iemand van het ene bed het andere in duikt. Ook omdat ik aan den lijve heb ondervonden, hoe funest dat uit kan pakken.” zeg ik zelfverzekerd en nu heb ik het pas goed verbruid. Hij kan me wel villen, lijkt het.

“Ik denk dat je na een lange relatie eerst tot rust moet komen, jezelf terug vinden. Je bent immers in al die jaren met elkaar vergroeid. Daarom denk ik dat je de tijd moet nemen om uit te zoeken wat er mis ging. Zodat men zijn volgende lief niet opscheept met de nasleep van die vorige relatie. Dat noemt men in de volksmond 'relations in the rebounce', geloof ik, maar ach Hans, wat doet mijn mening er toe? Kom op jongens, we gaan een luchtje scheppen, kunnen jullie overleggen wat je straks wilt. Klankschaal, kaarten, numerologie, niets of gewoon alles.” Ik loop naar de voordeur zonder op hen te wachten en laat hen bij het park, in elkaar verstrengeld en druk kletsend, aan hun lot over. Ik ben er echt aan toe om mijn eigen frisse lucht binnen te harken.

De surprisetrommel op de salontafel is goed gevuld, enkel zoete versnaperingen om die laatste zeven jaar smakkend en smikkelend op te snoepen. Het goodbye hartje is toepasselijk bij de turkooisen bank waarop ik in het opgedoekte atelier sliep, nadat we het spirituele team ontbonden. Het deed me géén zeer. Die bank stond voor een kleurrijke episode, was echter al snel kaal op de zitkussens en belandde uiteindelijk bij het grove vuil. Ik leef echter nog steeds met volle teugen. Welliswaar met één borst minder, want kanker moet je rigoureus aanpakken. Mijn blog erover zal wellicht anderen een hart onder de riem steken?
In mijn nieuwe gelijkvloerse onderdak, heerlijk bos bijna in de achtertuin, blijf ik met de hond gezond en slaap weer prima. Het extra brede nieuwe bed ligt heerlijk luxe en het geld dat bij de verkoop van het ongelukshuis met zijn pijnlijke herinneringen vrij kwam, maak ik op. De erfenis is enkel nog een levensverhaal. Ik laat een zeer nauwgezet relaas na, gebaseerd op feiten. Tevens is het helaas een voorbeeldcase over het kwalijke gevolg van kindermishandeling.

Mijn leven 

ab52076dd816dde999bc3548da3572b7_medium.Het was van het begin tot aan nu een aanéénschakeling van intens beleven. Een opstapeling van gemiste kanzen op liefde en harde botsingen tussen volkomen tegengestelde werelden. Daar werd die gedenkwaardige Hans en Jans Kevertjesdag een veelzeggend onderdeel van.

Na de wandeling door het park blijkt onze ontmoeting een reeks van oplettende waarnemingen. Omdat Hans niets meer te melden heeft maak ik M**** een compliment:
”Wel meid, goed van jou. Ik ben trots op je. Ik vind het bewonderenswaardig dat jij rustig hebt afgewacht tot Hans er aan toe was.” Ze lacht blij. Mijn goedkeuring doet haar duidelijk goed.
“Ik ken vrouwen die alle heksenstreken uithalen om een wanhopige ongelukkige man te strikken.” Ik schrik van haar ogen, die uitdrukking, het is alarmerend hoe haar houding verandert, maar dat weerhoud me er niet van om haar alle veren in de reet te blijven steken die ik vinden kan.

“Mijn petje af hoor, dat je niets hebt ondernomen om hem in de wacht te slepen, hem netjes de kans hebt gegeven eerst zijn leven op orde te krijgen. Dat is heel moeilijk voor wie tot over de oren verliefd is, zoals jij was. Weet je nog hoe je aan de telefoon daarover met mij sprak? Dat was in oktober, november, geloof ik.”
Hoewel het niet mijn bedoeling was haar te schokken denk ik het begin van tranen in haar ogen te zien glinsteren en ik voel hoe enorm het steekt dat ze met heel haar gezicht verraadt mijn complimenten niet te verdienen.
Op dat moment besef ik nogmaals dat het lot niet te bestrijden is. Dat mijn kind niet te bevrijden is. Dat de onbewuste drang een partner te moeten bemoederen niet te negeren is en ik ga verdrietig in het atlier de attributen klaarleggen. 
Na de geslaagde spirituele sessie vraagt ze, zo langs de neus weg (oppassen geblazen) of ik de auto nog heb. Ik knik, wijs domme ganzerig aan waar hij staat, "Daar, zie je wel? Beneden, dat rode koekblik op de parkeerplaats," maar ik doe niet wat ze gewend was, bied niet aan om hen naar het station te brengen. Op weg naar EmjE zie ik hen bij de bushalte staan, de aansluiting is net gemist. Hoe symbolisch, denk ik.

Het gezegende mailen

De volgende dag al krijg ik een oververhit mailtje van Hans de Grote die op hoge poten poneert dat ik te veel te grote woorden gebruik. Dat M**** en ik door begrippen zoals trauma en getraumatiseerd in dezelfde groef zullen raken waar zij met hem net uit is gestapt. En passant geeft hij nog enkele opvoedkundige lessen en schrijft met vet gedrukte letters dat hij blij is eindelijk zo'n geweldige vrouw te hebben gevonden. "Omdat zij mij leiden kan aangezien ik nooit geweten heb wat van mij is. Mijn lief, jouw dochter, M**** wijst me daar nu de weg in.”
Hoe doet M****. dat?  Terwijl ze zelf amper weet wat van haar is? EmjE leest het en zegt dat ons kind het kennelijk prettig vindt dat de volgende man tussen haar en mij staat, zoals haar vader dat vroeger al deed. 

Natuurlijk mail ik netjes terug
"Beste Hans, ik bemoei me niet met jullie relatie en wens jullie geluk. Fijn dat jij haar geholpen hebt en ik vertrouw erop dat jij er dan ook voor zorgt dat ze niet wéér in oude gewoonten vervalt. M**** is oud en wijs genoeg om haar eigen keuze te maken. Hoe ik op moet voeden is niet van belang. Ik sta daar namelijk al twintig jaar los van en wil wel trouw aan mezelf kunnen zijn, de werkelijkheid geen geweld aan doen.” Daarna bewijst Hans de perfecte zoon van zijn vader te zijn; weinig flexibel, overheersend en zeker niet in staat om mijn meiske langzaam maar zeker uit haar waandenkbeelden los te weken. Ik mail hem na het vierde dictatoriale epistel dat ik niet meer van zijn schrijfsels gediend ben en vraag M*** haar man te verbieden me lastig te vallen. Het ligt voor de hand dat zich in de toekomst achter mijn rug een liefdesdrama zal voltrekken, waar ze mij zeker niet van op de hoogte zal houden. Ze heeft de ouwe zak met zijn midlife crisis als vlotte zelfstandige vrouw veel te bieden en iemand zoals hij gaat tenslotte het groene blaadje dat hem leidt niet uit de droom helpen. Ik verwacht dat hij haar uit zal melken tot zij het verwende jongetje te veel achter de vodden zit. Hij zal binnen de kortste keren bewijzen niet achter haar te staan, zoals hij zo nadrukkelijk aan mij beloofde. Desnoods springt hij het volgende in bed voordat hij het met haar uit maakt; men herhaalt de valkuilen net zo lang tot men er over na wil denken en er door wil ontwikkelen. Natuurlijk komt ze dan niet naar mij toe. Waarom zou ze ook? Ik ben immers haar moeder niet, laat staan een vriendin.

Het gezegende internet.

Via haar website kan ik haar ook prima volgen. Na anderhalf jaar lees ik verrast dat ze als in een opwelling heeft besloten een paar maanden naar Buenos Aires te verhuizen. Naar eigen zeggen om eindelijk eens te doen waar ze zelf zin in heeft, niet telkens iets te 'moeten'. In gedachten geef ik haar de sporen, ben blij dat ze haar vent lekker thuis heeft gelaten en het zonder hem aandurft.  

Wordt vervolgd: Mysteries, fictie of de dood

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Drie keer gelezen. Hoofdschuddend in verbijstering.
Vier dictatoriale epistels richting je 'schoonmoeder' die je net één keer hebt gezien. Dat zegt zoveel.
Ja, het was een erge teleurstelling, die man en misschien niet eens alleen voor mij? Ze had er veel voor over gehad en vroeg me ook af of zij er dan iets van op zou steken, eindelijk eens haar heldere verstand zou gaan gebruiken
en dat duldt hij? Dat ze vertrekt zonder hem??
Ja, na al die tijd neem ik aan dat ze hem heeft leren kennen en voor zichzelf een redelijke vorm van vrijheid heeft weten te bewerkstelligen. Althans dat hoop een moeder dan, toch?
Ik hoop dat je dochter hert redt zonder man. Ik heb het gevoel dat ze het type vrouw is die dat niet zal kunnen.
Ach ja, maar ik denk dat ze zich niet compleet voelt zonder man?
Hoe zeg je een huwelijk op? Net als een abonnement met een telefoontje of een e-mail?
Nog wel even zelf doorlezen ik zag een paar foutjes staan.
Ja, ik zie ze ook, die foutjes, dank je wel
Hans zei zijn dertigjarige abonnementje op in de familiefeestmaand December en was er klaar mee.
Gossie, waar had ik dat jaren eerder nou nog meer gehoord? En dan nog denken dat mijn dochter niet op G**** leek? Dat lijkt me wel erg naïef
Het woordje 'november' was een serieuze veer in de reet :)
Ach ik zei het alleen maar om even zeker te weten of ik het echt wel goed zag. Ik snap niet hoe mensen kunnen denken dat ik vergeten kan welke dingen wanneer gebeuren en dan raar opkijken als je je de dingen herinnert die er echt toe doen?.
Dat komt omdat sommige mensen jou blijkbaar onderschatten!