Ik sta er te kwetsbaar in

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 24 February 22:42

Als de katjes muizen

De geur van vers brood trekt door het atelier en de soep geeft zacht pruttelend aan gegeten te kunnen worden. We nemen plaats aan de eettafel in de lange pijpenla van de keuken, die ik twee dagen geleden ter ere van het hoge bezoek, van onder tot boven brandschoon heb staan schrobben.

De kaas-ui-broodjes zijn uitstekend gelukt en zodra alle soepkommen netjes vol geschonken zijn daalt een weldadige rust over ons terwijl we eten. Ik realiseer me hoelang geleden ik met mijn dochter aan één tafel zat, verbied mezelf daar bij stil te staan, wil niet worden overmand door emoties, aangezien M**** daar nooit rustig op reageert. Hans is snel klaar, vind de soep wel lekker, zegt hij tevreden en hangt ontspannen schuin op de moderne rode stoel tegen de tegels, wachtend tot ook wij onze soepkommen leeg hebben. Ik vraag of hij ondertussen iets meer over zichzelf zou willen vertellen.

“Zoals wat?”
“Over hoe de rest van je leven naast de muziek is verlopen, want net als ik zul je echt wel één en ander achter de rug hebben, toch?” Hij knikt heftig, lijkt er geen probleem mee te hebben om zijn doopceel te lichten
“Mijn ouders, ach ja, wat zal ik daarvan zeggen. Pa was een potentaat, had erg veel invloed op ons, was nogal overheersend en ik ben net als jij getrouwd geweest.”
”Ja, een man als jij zie ik niet zijn hele leven vrijgezel blijven,” lach ik meelevend.
“Dertig jaar getrouwd en ik heb een heel leuke volwassen zoon, hè lief?”
Ze knikt en zegt dat de tomatensoep inderdaad lekker is.
“Inmiddels ben ik óók al opa van een heel leuk kleinkind, hè lief?”
“Ja, haha," legt mijn dochter plotsklaps haar lepel op het houten bord van de set uit Westendorf, die we op de huwelijksreis heb gekocht. Zelfs dat weet ze niet eens.
"Ja, te gek he? Ik ben dus in wezen al oma zonder ooit moeder te zijn geweest, ” vult M**** ginnegappend aan. Inschatten of dit echt lollig bedoeld is kan ik echter niet. Schaapachtig glimlachen lijkt me veiliger. Of ik je opmerking leuk of triest moet vinden zoek ik later wel uit.
​“Ben je al lang alleen Hans?” trek ik het gesprek weer vlot. Hij lijkt deze vraag heel gek te vinden. “Hoelang geleden ben je gescheiden, bedoel ik?” Nu lacht hij opgelucht, wil niet terughoudend wezen, zegt hij, want hij is net als ik een open boek! Of ik dat lezen wil is vers twee, mijnheer.
"Ik heb vorig jaar een punt gezet achter dat leeg geleefde huwelijk. Ja, wat dat betreft kwam je dochter wel op het juiste moment, hè lief?” Ik wil niet aandringen en vraag of zij nog eens willen opscheppen. Nee, het was lekker, maar. Dan spoel ik de restjes uit de mokken en zet ze in de afwasmachine, om wat nonchalant maar bevallig op één heup leunend tegen het aanrecht te blijven staan. Keurig in het midden van het verliefde stel. Op mijn gemak rol ik een sigaretje en bekijk rokend met goedkeurende blik de voldane visite die net zo verwachtingsvol zwijgt als ik.

“Ik denk dat jullie wel goed voor elkaar zijn. Mijn zegen hebben jullie, hihi.” Ik moet er zelf om lachen. Het klinkt oubollig, wormstekig, maar Hans Vrolijkmans begint ervan te stralen. Zij kijkt naar haar wriemelende lange vingers met prachtig gelakte nagels tot haar lief het gesprek voort zet. “En jij hebt er dus echt geen enkel probleem mee dat ik bijna zo oud ben als haar vader?” Zo zeg, wel lef, maar ik laat me niet uit de tent lokken.

“Haha, ja weet je, Sylvia, wat mijn vader zei toen ik Hans daar kwam laten zien?” komt mijn dochter er confronterend tussen en ik schud mijn hoofd.
“Ja, dat vind ik wel jammer, dat jullie eerst bij hem waren en nu pas hier zitten.”

a5dc0e58566a1b239fe0336956e68575_medium.“Hallo jochie, zei hij toen hij Hans voor het eerst zag. Nou ja, dat zegt wel genoeg, vind je niet?” vraagt ze me rechtstreeks, maar ik weet niet wat die uitspraak zo veelbetekenend maakt. Ik wil haar niet afvallen en zie Hans er blij verliefd van na glimmen.

Om op mijn beurt ook eens een confronterende duit in het zakje te doen, zeg ik langs de neus weg: 
“Het is maar goed dat mijn vader niet meer leeft.”
Dat werkt onmiddellijk.
“Oh ja , wat zou hij ervan vinden dan?” wil Hans nu ineens toch wel weten. Nog steeds bang voor jouw eigen overheersende vader? Ik begin bij voorbaat te glimlachen, denk niet dat zij het trekken als ik hen dat net zo glashard aan de neus hang als mijn vader het zeggen zou.
“Och, dat is niet meer zo van belang hè? Die man is inmiddels vijfentwintig jaar dood en de mores in dit soort zaken zijn inmiddels zoveel losser geworden, toch? Wat zegt zo’n mening nou helemaal?”

“Nou nee, maar als hij nog zou leven, wat zou hij er dan van zeggen dat ik haar vader zou kunnen zijn?” dringt hij plotseling drammerig aan. Ik bloos, want dit koekje van eigen deeg heb ik over mezelf afgeroepen.
“Sorry Hans, dat ik erover begon. Had ik niet moeten doen want op dit moment is het niet relevant. Het is méér van belang wat ik ermee doe, lijkt mij en ik heb altijd heel goed een eigen mening kunnen vormen. Het voegt niets aan deze dag toe om de mening van mijn overleden vader hier ter discussie te stellen, toch?" Hij laat het los, maar ik merk wel hoe graag hij dit geweten had. 

"Nu dan toch even iets anders… relevant vanuit het heden, dat veel met het verleden van doen heeft. Ik zou jou graag willen vertellen wat er in Zwolle met jouw lief is gebeurd toen ze nog een kleuter was, want-“
“Ja dat heeft M**** me verteld, ja. Wij hebben er samen echt lang over nagedacht, hè lief? “ Ze knikt en kijkt weg. De afwijzing hangt al in de lucht.
“Ik wil jullie heel graag helpen, daar niet van, maar na rijp beraad heb ik besloten er niet aan mee te doen. Ik wil dat allemaal niet horen, want weet je, ik sta hier véél te kwetsbaar in.” Zo, de deur die ik dacht met jou te kunnen openen valt definitief in het slot. Ik kijk mijn dochter aan, die het kennelijk niet fijn vindt.
“Zo, dat was dat. Van hem hoeven we geen hulp te verwachten. Nu is de laatste mogelijkheid verkeken dat jij iets meer over je verleden te horen kunt krijgen.” constateer ik zonder al te verwijtend te zijn. Ze reageert niet.
“Oké Hans, het was maar een vraagje en ieder heeft het recht om nee te zeggen, maar het is wel goed om je te realiseren dat hier veel meer aan de hand is dan M**** jou kan vertellen, want dáár weet ze namelijk zelf niets van." Hij knikt.
"Een getraumatiseerde kleuter wordt namelijk een getraumatiseerde puber. Zolang daar niets aan gedaan wordt groeit zo'n kind uit tot een volwassene met een trauma. Met alle angsten en vluchtmiddelen die daarbij horen.”
Hij kijkt me aan of ik raaskal en mijn dochter piept bijna in tranen:
”Maar ik wil het ooit echt wel eens allemaal aan kunnen horen.”
“Oh ja? Wanneer had jij gedacht dat je daar aan toe kwam? Over vijfentwintig jaar? Als ik niet meer leef?” Ineens ben ik op dreef en ik verwonder me er over dat die bewuste sessie bij Niek alarmerend door mijn hoofd blijft dreunen. Ik vroeg waarom ze mij met Kerst geen sms had gestuurd.
Maar ik heb een vriend! Maar het is niet goed!

e025a9ad3e22e06932258517a54aafaf_medium.

“Eh, even iets anders, Hans, want anders raak ik de draad misschien kwijt. Begrijp ik het goed? Ben jij pas de afgelopen Kerst bij je vrouw weggegaan?” Ik kijk het stel om beurten aan, wil voorkomen dat mijn gefronste wenkbrauwen te veel verklappen. De stilte wordt erg ongemakkelijk, alsof er iets in de lucht hangt dat niemand weten wil. Ik geloof dat hier meer stront aan de knikker is dan dat me word voorgehouden, denk ik ineens op mijn hoede.

“Ja, dat klopt hè lief? Dat was vorig jaar december, maar ik heb mijn huwelijk wel goed afgesloten,” grijpt Hans plotseling de stilte bij de kladden alsof hij zeggen wil dat hij dat heel wat beter heeft gedaan dan ik.
“Ja, het is altijd wel heel belangrijk dat beide partijen zo’n lange relatie netjes en geduldig in alle eerlijkheid afsluiten,” geef ik zuinigjes toe en kijk hem nu toch echt recht in de ogen, op zoek naar de onderliggende gedachten die hij heeft. 
“Ja hoor, ik heb het heel goed met mijn vrouw geregeld en daarna stond ik dan ook meteen bij jouw dochter voor de deur, hè  lief?" Nog één keer "hè lief" en ik timmer je de woorden linea recta terug tot ver achter je stembanden, flapdrol. 

Ik zie dat zijn lief instemmend knikt, maar mij niet meer aan durft te kijken, zich nog strakker tegen de muur duwt alsof ik haar een pistool tegen het voorhoofd houd. Nogmaals mompel ik dat zij elkaar wel véél te bieden hebben. 
"Ja, dat is dan eigenlijk het enige waar ik wat bedenkingen bij heb," fluister ik alsof ik het liever niet vertellen zou.

Wordt vervolgd: Snoephartjes en vruchtentoffees

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
lok hem maar uit zijn tent!!
Wat heeft hij te verbergen??
Ik denk wel dat dat gelukt is...op mijn manier dan hè
Ik kom morgen verder lezen
kan me niet goed meer concentreren, ogen vallen toe :-))

Ik was vandaag oppas bij de 2 meisjes van de zoon én we hebben veel gespeeld .. oma is MOEEEEE
Wel te rusten omoe
Klinkt mij in de oren als hij voor haar gescheiden is. Dus dat hij al een: relatie hadden zijn vrouw bedroog.
Ik weet het niet zeker, ze hebben het niet toegegeven
Meneer of zij samen hebben blijkbaar heel wat te verbergen.

'Nog één keer "hè lief" en ik timmer je de woorden linea recta terug tot ver achter je stembanden, flapdrol.' haha 'he lief' begint mij zelfs op de zenuwen te werken.
Ik vind het wel heerlijk dat jullie hetzelfde ervaren. hahaha. postuum toch erkenning, hihi
Vreemde snuiter.
Puber in een lijf van bijna zestig
ja.
Dat zijn er dan twee en zij maar hooghartig denken dat ik niets in de gaten heb?
he lief ...;-)) tenenkrullend .

Weer meer duidelijkheid over Hans, je manier van schrijven is of ik erbij sta als je met hun praat.
Dank je wel. moet ook wel een beetje leuk blijven, toch?
Aha, daarom is Hans zo'n zenuwpees.
Ja, DAARom
Raak geschoten! Je bent geweldig!!
Als je, zoals ik, al veel met zulke bijltjes hebt gehakt, leer je de trukendozen kennen die mensen openen om te verbloemen waar ze zichzelf al niet zo koosjer bij voelen, maar het dan toch doen. Logisch dat ze dat niet van de daken schreeuwen.
Ja, logisch dat je Hans&lief door had, ervaring is de beste leermeester. Maar de snelheid en trefzekerheid waarmee je to the point komt is klasse!
Geen tijd verspillen met de ogen sluiten, die tijd is daar te kostbaar voor.