Slappe billen in een flodderbroek

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 24 February 11:51

Nu was die ingeving er ineens; ”Pak dat ding uit! Gun jezelf het sluitingsritueel! Geen enkele positieve gedachte die jij erin stopte heeft het gehaald.”

EmjE zal er wel verbaasd over zijn als ze hoort dat ik eindelijk (januari 2015) M****’s surprise heb uitgepakt. Voor mijn verhuizing stond hij nog drie jaar bij haar in de hoek van het logeerkamertje en daarna verstopte ik hem hier tussen de oude foto's. De pappakoffer staat in mijn schuurtje te wachten op de mensen die mijn huisje straks, als de tijd rijp is, leeg moeten halen.

Engelen

a222b577789e000c8038ceeaf8e92d7a_medium.

Het in engeltjespapier verpakte ongemak komt eindelijk uit de schuilplaats en ineens ligt, zeven jaar later, de eettafel vol cadeaupapier en zelf gemaakte confetti. Het grijze muisje blijkt groter dan in mijn herinnering en dat ik, naast de snoephartjes, het Sinterklaastheater helemaal had gevuld met M****’s lievelings vakantiesnoepjes, was me door alle comotie er omheem ontschoten.
Ik gniffel om de verrassing die ik mezelf bezorg en veeg genietend voor het eerst mijn billen af aan de nieuwe, oude rol toiletpapier. Hij is ultrazacht en megagroot. Alleen ik weet dat die rol de afgelopen jaren ongezien voor theatervloer speelde in de mislukte poging om mijn kind met Sinterklaas te verrassen.

Als een aanklacht tegen het onwerkelijke bezoek van die twee in mijn oude huis, prijkt de Engelse Carrousel koektrommel op mijn opgeknapte salontafel in de inmiddels goed ingeleefde nieuwe woning. Hij staat hier goed, alsof hij altijd op dit plekje hoorde en ik zeg tegen de hond die ook nieuwsgierig is naar de glimmende draaimolen: "Mijn best brave hondekontje, bij iedere herinnering beloon ik mezelf met één van de snoepjes die zij geweigerd heeft!" Voorzichtig zuig ik op het rose “hallo” hartje. Haha, wat een meevaller. Na al die tijd smaakt het nog wonderbaarlijk goed.

Flashback

Natuurlijk was het huis spik en span. Er stond geen asbakje verkeerd. Het atelier blonk indrukwekkend. Boven in het woonkamertje waren zojuist de twee kopjes met 'kik' in het mini filterapparaatje doorgedruppeld. Precies op tijd voor hun vrij gevochten gezelligheid. Zij konden het het er samen ongelimiteerd van nemen; de hele thermoskan stond gevuld klaar met bloedhete cafeïnevrije koffie. Overdreven feestelijk gebak vond ik zonde zolang ik niet wist of het de moeite waard was, maar in de keuken beneden stond de tafel al gedekt. De goed gevulde tomatensoep voor de brunch was klaar en de baas in eigen huis had geen spatje zenuwen, wat ik wel bijzonder vond. Ik zou ze de tent uitgooien als het me te gortig werd.

ab52076dd816dde999bc3548da3572b7_medium.

Het is tijd om één van de kleurig verpakte vakantiesnoepjes te proberen. Ze zijn er in diverse fruitsmaakjes en die met citroen kauwt nog weg alsof ze gisteren gekocht zijn.


Haar geliefde- hij is al opa- blijkt kleiner dan ik had gedacht en loopt breed lachend voorop, komt over de gallerij op me af of we oude bekenden zijn. In één oogopslag weet ik wat haar getriggerd heeft: Te innemende maniertjes, vlotte man die niet zonder vrouw kan en dat nimmer aan zichzelf bekennen zal.
Hij steekt me overdreven lachend nietszeggende tankstationbloemen toe en negeert mijn uitgestoken hand, kust me eigengereid vluchtig op de wangen. Brrrrlinks en grrrrechts. Zij kan nu niet achter blijven.
“Dag Sylvia.”  Ik voel niets.
“Hallo, kom binnen, ga in het atelier maar meteen links de spiltrap op.”
Het eerste dat me opvalt als ik achter hen aan stommel, is zijn kont die al lang niet meer vol en vlezig voor mij uit de trap op flappert. In een supersaaie te wijde muisgrijze zomerbroek. Ik zie de kenmerkende lengterimpels, die ouwe billen zo ontsieren, bijna door de flodderstof heen.

Ook de vrouw, die na al die jaren even later opgeprikt bij me op visite zit, staat onherstelbaar op mijn netvlies. Doet ze onderdanig of verbeeld ik me dat? Ze staat stijf van spanning en hij neemt het voortouw.
“Zo, dit is toch wel heel bijzonder, na zoveel jaar je dochter weer zien, hè Sylvia.” Hij constateert het zelfgenoegzaam alsof hij dat in zijn eentje voor elkaar gekregen heeft en ik knik. Zij is leuk gekleed, draagt een mooi truitje boven een kort rokje van opvallende kunstzinnige stof en ze kijkt nieuwsgierig de kamer rond.

“Loodvrije koffie? Wat is dat nou weer?” is hij geschokt. Geen gevoel voor humor?
“Cafeïnevrij, M**** herinnert zich nog wel dat wij dat vroeger altijd loodvrij noemden, toch?” Ze knikt, maar lijkt toch wat afwezig als hij zegt:
“Oh nee, zeg, die laffe troep is niets voor mij. Ik wil gewone koffie.”
“Och, jammer nou, M****! Ik heb je nog speciaal gevraagd hoe jouw lief zijn koffie wil. Nu is die hele volle pot zonder zweepslag helemaal voor jou alleen. Nou ja. dan zal ik straks nog twee kopjes gelode door het kleine apparaatje jassen,” zeg ik schouderophalend en geef hem één van de mijne, terwijl zij zichzelf bedient.

Dat begin zet me op scherp 

Waarom heeft zij me op het verkeerde been gezet? Is het niet de bedoeling dat ik attent over zal komen?
Om me op het stel te kunnen concentreren zet ik een boompje op over hoe belangrijk ouders zijn en dat een gelukkig jeugd een goede start is. Natuurlijk vertel ik uitgebreid dat ik vroeger zo veel van de mijne heb opgestoken, maar er komt amper respons op. 
Nu weet ik, terwijl ik één van haar sinaasappeltoffeetjes uit het oranje papiertje pulk, dat het géén kwade opzet van haar was om mij vals  voor te lichten. Ze lette nooit op als ik iets vroeg, was altijd in haar hoofd bezig met de volgende te plannen stappen om zichzelf bij voorbaat in te dekken tegen een andere visie.

“Ja volgens M****, die by the way, trouwens erg trots op jou is, heb jij een gave,” komt Hans de Mans iets naar voren.
“Nou, ik weet niet of dat een gave is, hoor,"  lach ik die onzin weg, maar hij blijft eigenwijs zelfverzekerd knikken.
"Ik zie veel, ja. Dat brengt mijn beroep mee. Ik werk graag met mensen en voel wel of zij goed in hun vel steken, misschien iets te verbergen hebben. Dat komt, denk ik, ook omdat ik op de academie veel over lichaamstaal heb opgestoken bij model- en portrettekenen. Daarnaast is mijn analytisch vermogen goed ontwikkeld en inmiddels heb ik, net als jij uiteraard, veel levenservaring. Dan weet je vaak al wat iemand zeggen wil voordat het hun mond uit komt.” Hij kijkt verrast. “Niet dat ik dan niet meer luister, natuurlijk, want ik let altijd wel goed op, maar meestal komt het toch wel uit, wat ik denk.” Het blijft stil en ik vermoed dat hij misschien niet gewend is om een kennismakingsgesprek te voeren waarbij je interesse toont in elkaar, zodat je ingaat op wat de ander zegt.

“Zeg, hoor eens even, Sylvia. Ik hou echt zielsveel van M****, hè lief?”
Deze wending heb ik beslist niet voorzien en ik knik. Zij ook, maar ze kijkt me er niet triomfantelijk of trots bij aan.
“Jij moet je wel heel goed realiseren dat ik het beste voor heb met je dochter,” komt hij onverwacht nog verder naar voren en kijkt me doordringend aan. Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik hem zojuist beschuldigd heb van het tegendeel. Of probeer jij me te zeggen dat ik niet goed voor haar gezorgd heb? Heeft dochterlief jou al helemaal doordrongen van mijn slechte moederschap? Ik laat me niet intimideren, jongen.
“Ja, dat geloof ik graag,” zeg ik dan ook nuchter, maar Hans de Veroveraar denkt waarschijnlijk dat ik hem niet serieus neem, want zijn ogen fonkelende als hete karbonkels in het rose opgefokte gezicht. Nee, niet nog zo'n opgewonden standje.
“Ik zal altijd, hoor je, altijd achter haar staan. No matter what. Dat moet jij wel goed in je oren knopen. Ik zal ervoor zorgen dat haar niets overkomt.” Nog even en ik pak de bezem uit de hoek om je flink af te rossen, dictator Hansemans.
“Prima Hans, dan heeft ze in ieder geval twee mensen die goed voor haar zullen zorgen. Dat is dan afgesproken en ik houd je daaraan.” zeg ik tevreden.
Verbaasd valt hij terug tegen de leuning van de bank en zij staat ineens op. De grond wordt haar misschien te heet onder de voeten?  

Wordt vervolgd: Sociale onbenulligheid is een 'gave'

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zijn gedrag in de laatste zinnen is bizar. Het lijkt wel of hij zich tegen iets wil verdedigen.

Verder is zij verdacht stil. Ik vraag me af wat er nog gaat volgen.

Maar begrijp ik het goed dat dit bezoek twee maanden geleden gebeurde? Kwestie van zeker te zijn dat ik alles in de juiste periode heb.
De trommel van de surprise is afgelopen januari open gemaakt, en nu snoep ik hem leeg.
Ieder snoepje vormt een herinnering van daarvoor. Dit bezoek van hen was anderhalf jaar nadat we bij Niek waren geweest en na die verjaardag waarbij hij me opbelde, terwijl ik hem nog nooit had gezien en naar mijn leeftijd vroeg. Had ik net gezegd dat hij geen haast hoefde te maken zaten ze iets meer dan een maand toch bij mij. Niet te volgen, voor mij
Ach, nu begrijp ik het! Je gebruikt de snoepjes als een brug naar het verleden. Elke snoep staat voor een herinnering.
Dank je voor de uitleg.
dictator Hansemans maakt me benieuwd naar zijn motieven.
Ach, we moeten het aan den lijve ondervinden om het te kunnen geloven, moet je maar denken
Ojee, ze lijkt wel bij hem onder de plak te zitten.
We zullen zien... er staat nog voldoende aan aanwijzingen te gebeuren
Ik vraag me af wie door wie werd meegetroond. Hij wilde maar al te graag laten zien hoe goed en lief hij voor je dochter is en zij stond er bij en keek er naar.
Het heeft even geduurd voordat ik het doorhad, maar je zult zien: die twee zijn de lamme en de blinde
wat een 'omhoog gevallen venTJE'
Brrr ... ik ril ervan als ik denk zo iemand te moeten ontvangen !!
Ja, en ik had nog hoop dat hij wellicht iets meer verstand van zaken had. Nou ja, die was snel vervlogen....
héél snel denk ik!!
Ik moest giechelen bij de bezem om hem af te rossen, hahaha! En nee, wil het er verder niet over hebben waarom juist iets geweldadigs mij aan de giechel krijgt :-p
Ik was immers een heks, in haar ogen, dus dan komen bezemstelen in het verhaal wel verdomd goed van pas
Fijne cliffhanger. Net nu ik het gevoel heb dat ik in een écht surrealistisch en absurdistisch toneelstuk ben beland. ☻

Ik proestte het uit bij de oude billen en lengterimpels.
Ik lachte ook in mijn vuistje en dacht: Ja meid, de billen van je vader waren vroeger echte stevigerds, daar kon je je flink aan vastgrijpen, maar ja...Ooit had ik op de academie een vriendin die het deed met haar oom die achtendertig jaar ouder was dan zij
Die man heb ik wel eens in zwembroek gezien en ik schrok me als jonge meid wezenloos. Daar zag ik die rimpels in de lengte voor het eerst, hihi...
En ik lig weer in een deuk.

Ik vind vooral zijn reactie op de koffie verbijsterend. Als hij een moslim of Jood was en je zou hem een broodje katenspek geven, dan is zo'n reactie misschien te verwachten.
Och, er komen nog meer van die 'begripvolle' domme reacties...