De wondere wereld van het online kleding verkopen

Door Analoeskah gepubliceerd op Monday 23 February 16:26

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik ben erg lui aangelegd. Ik probeer dingen op de minst inspannende manier te doen en als het teveel werk kost heb ik moeite mee me ertoe te zetten. Om het onderwerp kleding verkopen aan te snijden, lijkt dit een eitje, maar dit is het absoluut niet. Er komt veel meer bij kijken en dit is een zwaar proces.

Laat ik bij het begin beginnen. Je kijkt in je kledingkast en ziet één en al chaos. Je hebt er geen zin in, maar je weet wat je te doen staat: uitzoeken. Welke kledingstukken zijn er al tijden niet gedragen en welke kledingstukken hebben het kaartje er zelfs nog aan hangen. Het is een emotioneel zwaar proces, want aan ieder kledingstuk (oké, die met de kaartjes er nog aan dan niet), heb je wel een herinnering. Dat jurkje had je aan op die date met die jongen waar het niets mee geworden is omdat hij rare hobby’s had, die skinny jeans pasten altijd zo leuk toen ik nog tien kilo lichter was, en dat leuke blauwe truitje stond altijd zo leuk bij dat rokje wat nu in de hondenmand ligt.. Om realistisch te blijven gooi je alles op een grote stapel met WEG, MISSCHIEN en BEWAREN. Dit lijkt simpel, je bent er zo klaar mee, maar vervolgens moet de MISSCHIEN stapel weer uitgezocht worden, en komt toch het grootste deel van die stapel weer op de BEWAREN stapel. Je haat jezelf, maar toch hang je het netjes weer terug in de kast.

Oke, dat is gebeurd. Nu heb je een hele grote stapel met kleding die weg kan. Fijn, ruimte! Maar dan komt het: je moet er foto’s van maken en deze op internet zetten. Foto’s maken is opzich niet een heel groot probleem, maar je moet toch zorgen dat het kledingstuk op de foto ook lijkt hoe het in het echt is. Om uit mijzelf te spreken, ik kom ’s avonds pas tot leven om dit soort dingen te doen waardoor het daglicht dus nergens te bekennen is. Kunstmatig licht moet het dan maar doen, maar dan komen de kleuren toch anders uit dan je zou willen.

Na een beetje kloten en alles op hangers hangen aan een mooi stukje witte muur, kom je bij de broeken aan. Een vraag aan jullie: zijn er tegenwoordig echt nog mensen die broeken ophangen aan zo’n speciale broekhanger? In mijn huis is er niet een te vinden en ik vind het enigszins ouderwets, vouwen is leven, zullen we maar zeggen, dus verplaatsen we naar de vloer en leggen we de broek daar mooi op neer, om vervolgens wijdbeens met je armen in de lucht een foto te maken. En dan later toch nog dat kleine stukje voet wat de foto gehaald heeft eraf knippen.. Zucht.

Klaar, volgende stap: de website waarop je je kleding gaat aanbieden uitkiezen. Dat is tegenwoordig echt niet meer zo makkelijk. Vroeger was er alleen Marktplaats, maar tegenwoordig staat dat zo vol, dat je je eigen kleding ook niet meer kan vinden als het er eenmaal op staat. Sites als United Wardrobe zijn gemaakt om kleding op te verkopen, maar dan moet je weer een gedeelte aan de site af staan.. Daar heb je natuurlijk ook geen zin in, dus kies je maar voor een kledingverkoop groep op Facebook. Waar gewoon normale mensen zoals jij en ik kleding verkopen en kopen omdat we allemaal gelukkig worden van nieuwe oude kleding en we allemaal geld nodig hebben.

En dan begint het.

Je zet een leuk mapje neer met als titel: alles moet weg! En je wrijft in je handen, laat het verkopen maar beginnen! Vervolgens komen de reacties. Een paar onder foto, een paar onder het mapje, en meerdere mensen sturen je een privébericht. Het is lastig bijhouden, maar toch weet je wat dingen te verkopen, helaas heb je een privébericht over het hoofd gezien omdat deze verplaatst was naar de other folder op Facebook, en waar je dus stug geen melding van krijgt, en is mevrouw boos. Zij was als eerste, en jij weet niet wat je moet doen.

Vervolgens met de handen in het haar lukt het om alles op een rijtje te krijgen, je hebt een reeks adressen, je hebt van de meeste mensen het geld binnen op je rekening (hoe kan het in 2015 nog steeds drie dagen duren voordat je geld van een andere bank op je rekening binnenkrijgt), en kan je gaan verzenden. En dan komt het gedeelte waar ik nog de meeste hekel aan heb, je moet met een boodschappentas met zakjes met kleding naar het postkantoor, omdat niemand natuurlijk postzegels in huis heeft. En ik weet niet hoe het bij jullie postkantoor is, maar bij mij is deze altijd druk. En als je dan eindelijk aan de beurt bent staat er een rij mensen achter je met maar één pakketje, en kom jij aan met je “15 aparte verzendbewijsjes alsjeblieft”. Je voelt de haat in de ogen van de mensen achter je prikken in je rug.

Als je dan eenmaal het postkantoor uitloopt voel je je opgelucht, omdat er nu toch bijna niks meer mis kan gaan (als we even vergeten dat de post nogal eens pakketjes kwijt maakt..) en ben je er weer klaar mee. Vervolgens denk je: ik heb weer geld! En je duikt een kledingwinkel in, koopt kleding, en je kan weer bij het begin van dit artikel beginnen na een paar maanden. Het houdt namelijk nooit op.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.