Wim Ruska, laten we nooit vergeten.

Door Leny gepubliceerd op Sunday 22 February 17:57

Een fractie van een seconde waren de beelden van de uitvaart van een groot man die stierf als een angstige kleine baby. Hij wilde niet dood, maar God had andere plannen. Hij kon niet meer, maar wilde nog wel. Willem, lief, rust zacht. Dat het journaal op diverse zenders zich weer van hun slechtste kant lieten zien is nu wel een gotspe, mensen die ooit een boek schrijven en even in de spotlight staan zijn ineens beroemdheden, hij heeft zijn leven lang in de schaduw gestaan van zichzelf, hij was te groot voor de grootsten der Aarde.Met dank aan de foto van haandecees@planet.nl

Mijn broer liep voorop bij de kist van zijn maatje die hij elke zaterdag even mee de stad innam, mensen opzoeken, dingen bekijken, lekker eten, gein trappen. Twee kwaaie jongens, waarvan de ene wereldberoemd werd en amper de erkenning voor zijn Nederland kreeg. Een persoon die een boek schrijft dat toevallig een knaller is krijgt meer aandacht dat deze kanjer die ons veel te vroeg heeft verlaten, maar hij heeft nu de rust die zijn onrust in hem zo dwars maakte. Met alle respect voor zijn vrouw en kinderen en vrienden. Die had hij gelukkig genoeg,

Het deed mij genoegen dat ik vandaag bij de post een groot kranteninterview kreeg toegestuurd van een vriendin die toch even liet weten dat er WEL goeie kranten in het land zijn verschenen met een groot interview en ook de rol van Joop Kruis hierin vermeldde. Twee gezworen kameraden, uiteen getrokken door een wrede vijand, De dood. Daar is geen Japanse uitdrukking of term voor de worp uit te vinden. Rust zacht Willem. Wij blijven altijd aan jou denken als de kanjer van een banjer die toch maar even zijn kunstje flikte die niemand hem nadeed. En dat zal misschien ook nooit meer lukken.

Jij blijft de eeuwige vergeten kampioen, maar niet door ons vergeten, een klein stukje in het journaal was alles wat men zag. Met dank aan de omroep Max die al diverse keren jouw leven in beeld bracht, hoe het was, hoe het is, nu ook. Hoe het nooit meer zal zijn. En laten wij nooit vergeten dat jij met de judosport de jeugd aan de gang hebt gebracht met meer dan 87% is dat bewezen door alle Do-Jo's na te vragen. Na die tijd is het alleen maar beter geworden, niemand die je daar over hoort of over leest. Daarom mag niemand jou vergeten gozer...

190609bb3fbec9cf92428da8fa3b16e7_medium.

Lieve broer, ik vraag mij nu ineens af, wat ga je nu al die lege zaterdagen doen? Je bent je loopje kwijt...Kus van jesus.

 

foto met dank aan haandecees@planet.nl

©

Leny Kruis

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Triest !!!
Een prachtige ode, die Wim méér dan verdiend heeft.

Nederland gaat soms slecht om met zijn sporthelden.
Ik ben m niet vergeten... Mijn oude baas was een maat van hem in de judowereld; hij had het vaak over hem.. Ik denk dat ze samen nu lol hebben daarboven.
Nou Leny, dit is een mooie hommage aan een groot man die de meeste mensen allang vergeten zijn.
Wat jezelf al opmerkte heeft omroep Max een documentaire over hem uitgezonden. Wat ikzelf begreep uit die documentaire is dat hij wars was van publiciteit.
Leny tegen Mippel
1
Hij was terecht boos op de journalisten die hem gewoon links lieten liggen, omdat hij voor zijn eer een vijf jaar hard werken ging. De eer was niet alleen voor hemzelf doch ook voor zijn land en dat werd gewoon even vergeten...
Rust zacht Wim.