Grenzen bewaken

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 22 February 12:04

M**** weigert de laatste tijd categorisch om mij ma, moe of mams te noemen. Dat ergert me vooral omdat ik niet meer kon moederen nadat B**** zijn handen van haar aftrok en er is geen gesprek over gevoerd of ik het op prijs stel dat ze mijn voornaam gebruikt. Dat voorrecht heeft zij zich toegeëigend, net als alle foto’s van mij die ze op een onbekend tijdstip uit mijn collectie heeft gehaald. Het lijkt er steeds meer op dat ze moedwillig probeert voor mij uit te maken wat ik al dan niet prettig moet vinden.

7285a82fb2f0ab959d37aa88595893d7_medium.
“Ja, hoe zeg ik dat nou het beste? Oké, Sylvia, eh, ahum," Ze doet er lang over om de impertinente vraag te formuleren en ik word er steeds nieuwsgieriger naar, moet me inhouden om haar niet op te jagen.
"Oké Sylvia, eh...is er nou echt nog nooit iemand geweest, ik bedoel een vriend, vriendin of zo die eh,” Ineens weet ik wat er komen zal.
”een psycholoog bijvoorbeeld, die eh,” Zie je wel, ze denkt dat ik gestoord ben.
“die jou verteld heeft dat er, eh, eh, nou ja… iets met je is?”
Bijna schiet ik in de lach wat ik nog net op tijd weet te verbloemen door vrolijk te roepen dat er natuurlijk iets met me is. "Omdat er met iedereen wel iets is."
Aan de andere kant valt een loodzware stilte en dat ‘iets’ voor velerlei uitleg vatbaar is komt ons beiden erg goed uit.
”Dáár heb ik geen psycholoog voor nodig. Dat wist ik al toen ik nog niet naar de lagere school ging. Mijn moeder vertelde dat ook aan iedereen die het maar horen wilde. Met al mijn levenservaring weet ik uiteraard wel waarom ze dat iets zo afkeurde.” Ze zucht en ik kaats de bal terug;
”Was dat wat je weten wilde?”
”Nou ja, nee, ach, laat ook maar.”
”Waarom? Je wilt het toch weten? Ik weet wat ik met IETS bedoel, maar dat hoeft niet hetzelfde te zijn als wat jij denkt, toch?” Ze negeert mijn voorzet en zucht uitgebreid de tijd vol zodat ik vraag of alles goed is met haar, het werk en de relatie. De hoop dat ze ontspannen kan delen hoe haar leven er momenteel uitziet heb ik echter niet. Onbevredigd mompelt ze binnensmonds dat ze nog steeds moeite heeft met grenzen stellen. Een nieuwe opening.
“Ja, grenzen stellen. Dat kan lastig zijn. Welke grens vind je bijvoorbeeld moeilijk om te bewaken?” Volgens haar doet het er helemaal niets toe en het gaat me bovendien niets aan. Het lijkt een spel: Zij doet een voorzet, maar zodra ik daar op in ga, trekt zij zich uit de hoogte terug.
”Het is anders wel belangrijk dat we wederzijjds onze grenzen kennen,” gok ik eigenwijs, “want hoe moet je anders rekening houden met elkaar? Voor je het weet walst iemand er uit onwetendheid overheen.” Daar is ze het roerend mee eens en in de lange stilte die valt gloort even hoop dat we elkaar begrijpen.

”Ik heb ook zo mijn grenzen, M****,” probeer ik uiteindelijk voorzichtig, maar ineens weer gespannen vraagt ze opgefokt waarover ik het eigenlijk heb.
”Wil je een voorbeeld?” probeer ik en voel hoe ze zichzelf nog meer opdraait.
”Hoezo jouw grenzen. Wat denk jij wel? Ik doe aan alle kanten mijn stinkende best om het jou naar de zin te maken. Ik ga nooit over jouw grenzen heen, kom zeg, dat laat ik me niet zeggen!” spuwt ze woedend van zich af. Ergens in haar hoofd is blijkbaar een kanon afgegaan. De kogels van haar zwart geblakerde aannames vliegen ongecontroleerd rond en stevig op haar hoge paard galoppeert ze uitzichtloos door haar onzekere doolhof van wantrouwen.
Ik zet ‘automatisch reageren’ uit en luister. Meestal word ik er daar veel wijzer van, tot ze stil valt en ik kom niet verder dan een langgerekt: “Goh…oh, ja?”
”Jazeker, hoe durf jij mij ervan te betichten dat ik je niet respecteer? Jij hebt wel lef zeg! Jij, met al jouw rare fratsen, hebt helemaal niets te klagen, blaladieda-,” Ik laat haar nogmaals begaan, de valse waardoordelen zijn te belachelijk om serieus te nemen en ik zucht, wacht tot het stopt. Ik kan me niet heugen haar ergens van te hebben beticht maar zij pruttelt dat ik gek ben om haar respectloos te noemen.
“Denk jij soms dat ik jou expres treiter of zo?” hengelt ze eindelijk naar een reactie.
“Ben je klaar met je tirade? Ik denk helemaal niets M****, maar ik vraag me wel af hoe jij kunt weten waar mijn grenzen liggen.”
“Haha, wat dacht jij? Zie je wel, je bent gewoon gestoord. Ik ken jou onderhand wel  door en door, hoor!” Het klinkt dreigend.
“Dat waag ik te betwijfelen, M****. Wij hebben daar nog nooit een gesprek over gevoerd. Hoe zou je mijn grenzen dan moeten kennen? ”vraag ik doodkalm en ik hoor hoe ze eerst “huh” zegt en in zichzelf mompelt. Realiseert ze zich dat ik dáár gelijk in heb? Ik hoop het, dan komt er iets goeds uit dit gesprek. Redelijk rustig vraagt ze plotseling of ik één grens kan noemen die zij zogenaamd overschrijdt.
“Jawel, het is niet meteen iets waar ik een oorlog over zou starten, maar,”
”Oh ja? Noem hem dan, als je durft. Dat kun je namelijk niet, natuurlijk.” Meiske toch, ik weiger me al vijfenveertig  jaar te begeven in puberale machtspelletjes.

”Je noemt mij tegenwoordig bij mijn voornaam en dat-“
De rest van de uitleg wacht ze niet eens af en de volgende rits waardeoordelen over mijn gestoorde persoonlijkheid vliegt over de lijn. Ik heb zin in een tweede bakje koffie en val haar in de rede.
”M**** schelden of met waardeoordelen gooien voegt niets toe, dus ik stop hiermee. Over een tijd bel ik jou wel weer. Dag M****, doe Hans ook de groetjes.” Ze wil protesteren, maar ik druk haar weg, moe maar voldaan Ik heb niet op haar provocaties gereageerd. Er is veel om over na te denken want ze is er klaarblijkelijk van overtuigd dat ik kamp met een enge persoonlijkheidsstoornis.

Wordt vervolg . Op mijn 56e ben ik nog lang niet jarig

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De kogels van haar zwart geblakerde aannames vliegen ongecontroleerd rond en stevig op haar hoge paard galoppeert ze uitzichtloos door haar onzekere doolhof van wantrouwen.

Die zin zegt eigenlijk alles. Een verbijsterende scène.
Knap dat je haar weg hebt gedrukt, moe maar voldaan, ik blijf bewondering voor je hebben
Ja. op een gegeven moment is het wel genoeg... als de ander niet luistert kun je maar beter uit hun spelletje stappen.
Respect voor jou.
Het lijkt me doodvermoeiend om een gesprek met haar proberen te voeren.
Ze weet alles zo te verdraaien totdat het mooi in haar straatje past, volgens mij.
luisteren is ook niet haar sterkste eigenschap blijkbaar. Ze staat zal ten aanval voordat jij iets kan zeggen!!
Mijn broer deed dat ook altijd en zei: aanval is de beste verdediging... wat er dan te verdedigen viel was mij altijd een raadsel.
NIETS was er te verdedigen!