Het nieuwe schaken

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 19 February 23:37

De nieuwe start

Het is inmiddels een aardig tijdje geleden dat mijn dochter met haar onwelvoeglijke reactie het einde van de gesprekken bij Niek inluidde. In Ethiopië was ik volkomen gelukkig met twee piepkleine ruimten en een keukentje dat niet breder was dan één meter. De betonnen blokkendoos waar ik nu woon is berekend op een heel gezin. Ik voel me er nu nog meer verloren dan voordat ik naar Addis vertrok. Het is er kaal en kil. Als het ooit een ziel had, is dat stiekem met de Noorderzon vertrokken. Ik vermoed dat ik me prettiger zal voelen als alles op de kop is gezet, twee kleine slaapkamers boven het atelier open gebroken zijn om er knusjes te gaan wonen? Het blijft een gok, maar de moeite van het proberen waard en al snel wordt het idee dagelijks aantrekkelijker. Het is verfrissend en ik verheug me erop straks in een team te kunnen werken, inspirerend om met de drie anderen de bij ons passende samenwerking te ontwikkelen. Mijn plannen zien ze allemaal zitten en op een dag begin ik met de herinrichting van de zeer grote woonkamer. 

b5429ad1b018392990ccdf2a68c5b6f2_medium.Nicolette helpt de muren in stemmige kleuren te schilderen. Bert, de man van de Reiky, helpt de tafels en stoelen in elkaar te schroeven terwijl astrologe Yvonne een dagje met me over de grond komt kruipen om het laminaat in het veel knussere woonkamertje boven te leggen. Het atelier ziet er al snel gezellig, professioneel en betrouwbaar uit en nadat we de datum hebben geprikt voor de officiële opening leef ik me uit op de folders en flyers die we dan klaar willen hebben.

Schaken nieuwe stijl

Na lang plussen en minnen is de strategie afdoende doordacht en ik verwacht op een doordeweekse dag rond twee uur in de middag niet dat ze opneemt. Vanwege alle drukke werkzaamheden waar ze als geslaagde kleine zelfstandige tegen Niek zo overtuigd over deed, maar dan heb ik tenminste een keer 'droog' geoefend.
Ze neemt echter wel op. 

"Hallo M****, met mij."
“Huh?... Wahat?" De verrassende uithaal, zodra ze begrijpt dat ik het ben, is een aanmoedigend begin, denk ik en ze valt meteen fors aan. "Wie denk jij wel dat je bent?” Ondanks dat mijn hart helemaal open staat voel ik er niets van. “Je moeder.”

“Nou ja zeg….wat denk jij wel? Jij kunt mij niet zomaar opbellen!”
Ze blèrt zo ordinair dat ze wel erg moet zijn overrompeld of hevig geschrokken en mijn aanpak is goed voorbereid. Nu ik niets meer van haar verwacht gaat de rol van domme gestoorde gans me wonderlijk goed af terwijl zij aan de andere kant van de lijn hijgt, puffend en steunend tracht te bekomen van de onfatsoenlijke inbreuk op haar leven die ik willens en wetens op mijn geweten heb.

“Natuurlijk kan ik wel bellen. Ik druk gewoon je nummer en waarom zou ik mijn dochter niet bellen?”
“Nou ja zeg, zie je wel… nou ja, nou,”
“Er is niets vreemds aan, vind ik, dat ik je even horen wil. Volgens mij is het tussen moeders en dochters niets bijzonders om elkaar op de hoogte te houden van wat er zich zoal in ons leven afspeelt.”

“Maar, nou ja zeg, jij bent echt gek, wat, want… ik dacht….”Ze zwijgt waarschijnlijk zo abrupt om te voorkomen zich te verspreken.
“Ja, dat is me al vaker opgevallen. Denken doe jij wel hè? Heel veel denken en vooral voor anderen. Ga jij ervanuit dat ze dat zelf niet kunnen? Hoeft niet hoor, meid. Ik ben al groot en al zeg ik het zelf: Ik kan heel goed zelf denken, beslissingen nemen en zo, dus ik dacht: Kom, laat ik maar eens bellen. Ik wilde namelijk even informeren of je een beetje bekomen bent van de laatste sessie bij Niek.” Het klinkt luchtig alsof ik haar gisteren sprak om iets leuks te delen en ik denk, te oordelen aan de geruchten aan de andere kant, dat ze wanhopig probeert haar vertrouwde snibbige vorm terug vinden.

“Misschien dacht je dat ik je had afgeschreven?” Ze last een ferme pauze in.

“Daar laat ik me niet over uit, gaat je niets aan. Kom zeg, jij bent mijn vriendin niet.”
“Dat klopt, ik ben zeker niet jouw vriendin. Ik ben je moeder.”
”Het gaat je anders niets aan hoe ik het bij Niek vond.”
“Prima, geen probleem. Ieder heeft recht op privacy. We waren er wel samen en jij hebt dat betaald. Dat heeft je handen vol geld gekost, maar ik heb er toch weer van alles opgestoken." Ze snuift denigrerend. "Jouw methode heeft niet het beoogde resultaat opgeleverd. Niets mis mee. Nooit geschoten is altijd mis, zeg ik altijd en ik wilde even iets met je overleggen.”
“Ik hoef anders helemaal niets met jou.” Ik heb dit met mij broer al geoefend.
“Dat weet ik, maar ik wel met jou. Jij bent en blijft mijn dochter en ik neem jouw brief heel serieus. Moeder ben ik en blijf ik. Moeder vind ik persoonlijk ook een eretitel, dus daar hecht ik sterk aan. Jij wilt contact met mij en ik met jou. Dan moet je je niet door een kleine mislukkinkje zoals dat bij Niek uit het veld laten slaan, lijkt mij. Je hebt het op jouw manier geprobeerd omdat jij waarschijnlijk dacht dat jouw methode het beste was.  We weten nu: Dat werkt niet. Nu doe ik het maar eens op mijn manier. Als ik op jou moet wachten weeg ik al een ons voordat ik er erg in heb. Fijn voor de lijn, maar het levert zo weinig op.” Ik kan me vergissen, maar het lijkt alof ik haar stiekem hoor gniffelen.

“Als jij de volgende vijf jaar gaat zitten wachten tot je nieuwe moed gevonden hebt om jouw wensen waar te maken, gaan er wéér zoveel dagen zinloos voorbij. Voordat je het weet lig ik met de pootjes omhoog op, als een dood vogeltje, te apen gapen. Dan moet je mij komen wassen alvorens je mij tussen zes planken kunt stampen.” Natuurlijk rebbel ik aan één stuk door en moet zij erg haar best doen om het bij te benen, maar een gehaaide zakenvrouw moet dat met gemak kunnen verhapstukken, denk ik glimlachend.
“Bij jou kan er trouwens ook per ongeluk een tram uit de rails schieten en jouw stoepje op komen crossen. Plopper de plop en jij ligt plotseling plat op je rug te zieltogen. Laten we dus maar iets leuks afspreken zodat het contact niet opnieuw verwatert.” Zo, denk ik, ze zal inmiddels wel van de ergste schrik bekomen zijn?

“Nou eh…ik weet niet.”
“Vertel eens. Heb je een leuke opdracht op dit moment?"
"Ja, maar, eh."
"Ik heb hier het huis helemaal omgegooid want we starten een spiritueel atelier. Is mooi geworden, vind ik. Ben je gelukkig? Hoe is het met je vriend? Is het nog aan?" Natuurlijk mag ik dat niet weten, maar ik ben onverbeterlijk, zo zonder intellect.
"Wat denk je ervan als ik jullie eens hier uitnodig? Kan ik kennis met hem maken en hij met mij.”

“Dat zou je inderdaad kunnen doen.” teemt ze.
“Ja, het hoeft van mij niet op stel en sprong hoor. Ik heb geen haast, maar ik wilde wel even van jou weten of ik niet iets voorstel, dat al afgewezen wordt voordat ik de zin heb afgemaakt. Dus?”

“Je kunt het proberen, ” zegt ze na lang aarzelen en ik beloof over een maand, of zo, wel weer eens te bellen.
“Hallo, maar ik weet niet of ik dat wel wil.”
“Geeft niets meis, ik wil dat wel en probeer het gewoon, merk het wel. Nee heb ik altijd al en ja kan ik misschien toch ook wel eens krijgen?”
“Ja, maar, dan wil ik wel dat je me van te voren een smsje stuurt. Dan voel ik me niet zo overvallen en als het me uitkomt laat ik het je wel weten.”
“Prima meid. Doe ik. Fijn om je even gesproken te hebben. Tot de volgende keer.”

Wordt vervolgd: De nieuwe schaakgrootmeester

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat laatste, het sms-en, komt heel herkenbaar op mij over. Ik vroeg, toen ik jonger was, ook zoiets gelijkaardigs om mijn honger naar zekerheid te stillen.

Ik heb de indruk dat je wat hard tegen haar bent, op haar zwakke plekken inspelen, zoals haar onzekerheid met haar vriend, maar ik kan me natuurlijk vergissen.

Ben benieuwd waar dit nieuwe schaakspel toe leidt.
Ik ben op dat moment een normale moeder, die belangstelling toont zoals ik dat normaliter zou doen, als alles goed zou zijn Ze zal toch eens volwassen moeten worden. Ze is daar al in de dertig, doet zich helemaal niet onzeker voor en is geen puber van vijftien
Bizar, even niks beters te zeggen. Sms-en als voorbereiding!
Alsof je een kidnapper bent en zij tijd nodig heeft om de FBI in te schakelen, alles op te nemen en je lokatie uit te peilen.
Zoiets lijkt het wel, ja, maar ook zielig
Als ze dat nodig heeft om met jou, haar eigen moeder, om te gaan wel ja.
mooi een spiritueel atelier, ziet er mooi uit veel succes toegewenst.
Erg toeschietelijk is ze nog steeds niet.
Nee, maar ja, wanneer was ze dat wel? De angst regeert.
Zoiets moet je op je twee en dertigste allemaal nog leren als ze niet weet wat van haar is, denk ik.
tjonge .. wat een 'boeiend' telefoongesprek ?!
Ja, het boeit tot vervelends toe, maar ja, een ketting is net zo sterk als de zwakste schakel en ik kan wel terug, maar zij niet vooruit...
zo is het ook!!!
'wie denk jij wel wie je bent' ..... moet ik ook eens proberen bij m'n moeder (ik zal snel van een antwoord gediend zijn)

Je bent sterk en laat je niet uit je lood slaan, en daarbij ga je nog eens lekker door met je leven en ga je nieuwe uitdagingen aan.
Klopt. Ik kan zaken heel goed scheiden, zo kan het een het andere niet negatief beïnvloeden.
Eerst sms-en voor je kan bellen, anders schrikt ze zich een hoedje en is niet voorbereid...
Tekenend.
Ja, maar ik heb bij Niek errug veel geleerd en als het moet....
kan ik ook wel schaken, let maar op. Heb tenslotte bijna twee keer zoveel ervaring en je zult nog in de lach schieten hoe vrolijk het allemaal gaat worden als ik me eenmaal niet meer laat kwetsen. EmjE en ik hebben regelmatig dubbel gelegen.