Mijn (B)logboek ‘terug in de tijd’ gebaseerd op de film Razzia ‘44 Putten...

Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Wednesday 18 February 13:02

e086bb1ee61240f726e92cb1d30dd762_medium.

Door Jack Hage Sr.

1 . VOORWOORD > 17 februari 2015

Naast het maken van de aankomende film met een titel welke nog écht gekozen moet worden (in overleg met betrokkenen) maar echter wel honderd procent gebaseerd zal zijn -op de Razzia in oktober 1944 te Putten - komt er ook een boek om alle emoties, werkzaamheden en overdenkingen in te plaatsen.

Noem het een draaiboek, verwerkingsboek, dagboek, logboek of blogboek. Dagboek zal lastig worden want op zo een groot project zal er niet elke dag iets te melden zijn.

Misschien is de titel ‘Mijn (B)logboek terug in de tijd’ een mooie omschrijving.

Hoe het allemaal exact benoemd wordt is pas te bepalen als we met opnames van oud Puttenaren, werkzaamheden en eerste emoties bezig zijn. Want die komen er…Is het niet bij de vertellers, toeschouwers of spelers, dan wel bij de makers zelf.

Hoe het ook zei, er moet iets komen. Binnenkort start ik met de eerste opnamen van vertellende oude mensen welke zich nog dingen herinneren uit de vreselijke tijd van de tweede wereld oorlog en met name over de Razzia in oktober ’44.

In Putten, ook mÍjn Putten.

Hier begint dan ook gelijk de sfeer en gedachte achter de film als volgt;

Oud Puttenaren vertellen over toen…en de huidige (speel/ musical) beelden maken de film daar omheen…

Wat zou er gebeuren als we wisten dat er ruim 600 mannen afgevoerd werden in onze huidige tijd? Zouden we door snelle communicatie met mobieltjes, internet, facebook, twitter en nog veel meer een ramp zoals in 1944 kunnen afwenden…Zouden er mensen opstaan en kunnen voorkomen dat deze ramp zich zou herhalen? Want ook in onze huidige tijd ondanks aanwezigheid van pers of communicatie middelen zijn er nog vele plaatsen op de wereld waar hele dorpen of samenlevingslocaties worden uitgeroeid. Zouden heersers en machtshebbers in staat zijn om juist onze communicatie lijnen en internetverbindingen te saboteren? Zouden onze mobieltjes afgenomen worden, zouden mensen die nu verzet plegen met hun mobieltje op straat om dingen vast te leggen neergeschoten worden op straat net als mensen die in 1944 met hun stem hun afschuw lieten blijken?

Door mijn werk voor het Puttens Weekblad en de Regionale zender Juustem TV heb ik veel oudere mensen mogen ontmoeten. Als was het maar omdat in onze gemeente de burgemeester of de wethouders altijd een felicitatie gaan brengen bij een gouden, diamanten of een Briljanten bruidspaar. Daar moet je dan bij zijn als verslaggever voor je eigen dorpskrant. Praten met oud Puttenaren voor een stukje in de krant levert ook veel oude herinneringen op. Ook over de tweede wereldoorlog of de wederopbouw van Putten na de tweede wereldoorlog.

Kortom, er zijn nog mensen in leven welke veel weten en zeker weten hoe het is om je leven weer te moeten oppakken, opbouwen na het verliezen van dierbaren welke niet meer thuis kwamen na de tweede wereldoorlog. Ook zijn veel mensen huis en haard kwijtgeraakt. Daar zijn velen bij die iets willen nalaten aan de huidige generatie. Verhalen op of in een film blijven doorleven…

Nadat ik meerdere filmtitels en rechten kon deponeren bij het Benelux Bureau voor de intellectuele eigendommen in Den Haag was het hoog tijd om naar buiten te treden met mijn plannen. De gedachte achter de film namelijk;

‘’Hoe zou het zijn als we in de jaren 2015, 2016 of 2017 hetzelfde in Putten zouden meemaken als de bewoners van Putten in 1944”

Het bleven de gedachten welke mij al een lange tijd bezig hielden. Ik moest met steeds meer mensen gaan praten. Steeds meer informatie gaan delen. Daarbij wilde ik absoluut zien te voorkomen dat iemand anders, al was het maar uit ‘enthousiasme voor het project’ mijn plannen ergens naar buiten zou brengen en het voor mij onmogelijk zou zijn om de eerste emotionele reacties te kunnen opvangen. Ik wilde graag zélf met het nieuws komen. Die reacties kwamen er…veel zelfs.

“Hoe haalt een niet Puttenaar het in zijn hoofd om dit te gaan doen?” …Boze reacties vlogen de mailbox binnen. “Ik kon dit niet maken. Het is te gevoelig en je gaat mensen kwetsen was de strekking. Jij weet niet wat verdriet is”. Die laatste opmerking deed heel zeer in huize Hage. Verdere uitleg volgt.

Maar gelukkig volgden er ook heel veel steunende reacties. “Doen, dierbaar en waardevol”…..Dat was de strekking zo ongeveer. Er waren gelukkig veel meer positieve en waardige reacties dan negatieve en boosaardige reacties.

Ook kreeg ik reacties dat het met name voor jeugd goed was om zich te verplaatsen in onze vreselijke geschiedenis. Iemand schreef; “Onze jeugd vergeet wel eens hun bevoorrechte positie van het hedendaagse, soms verwende leven ”. Er zit wel wat in eigenlijk. Want erg veel lijkt als ‘dood’ gewoon of normaal te zijn tegenwoordig. Maar dat is het niet. Het mogen leven in vrijheid is immers een ‘Geschenk’!

Overdenkingen

Ik weet als geen ander hoe het is om vreselijke dingen uit het verleden als een zwaard boven families te zien zweven. Als ik terugdenk aan de verhalen van de watersnoodramp op 1 februari 1953 met daarbij alle emotie en verdriet in mijn eigen geboorte dorp Stavenisse  (ZLD.) welke ik heb gezien in mijn kinderjaren - jawel - dan zie ik weer mijn oma van Haaften zachtjes huilen achter de keukentafel. Hoe vaak zag ik mijn opa van Haaften doorslaand zout van de muren krabben met het zakmesje uit zijn broekzak en dan met een witkwastje weer zien die plekken van herinnering  weg te kwasten met witte latex? “Kijk tot hier stond ’t water”  sprak hij dan op een prachtige Zeeuwse manier. Die bezigheden zag ik zelfs als veertien jarige jongen in 1978 nog in het huisje aan de Stoofdijk op Stavenisse. En hoeveel jaren was dat wel niet na de ‘ramp’ ?

De sfeer die ik als kind daar om heen heb ervaren, zowel van mijn ouders, opa’s en oma’s (en vele overige familie) welke voor de tweede keer moesten evacueren naar Gouda en Rotterdam in combinatie met die verhalen over de watersnood blijven altijd op je oogwimpers gegrift. Mede omdat de Duitsers in de tweede wereldoorlog de dijken op het eiland Tholen doorprikten en alle sluizen opende om een invasie tegen te gaan hebben velen Tholenaren alles twee maal beleefd.

Moet je nagaan…je hebt je eiland weer opgebouwd na de tweede wereld oorlog en in 1953 is wederom alles vernietigd. Het was verdriet en chaos alom. Zelfs als ik in mijn jeugd met vrienden zat te vissen aan de zeedijk op Stavenisse kwam het woord ‘’Ramp” nog langs in vele gesprekken. Het woord is en werd in de volksmond evenveel gebruikt als het ‘vrouwtje’ van Putten of Razzia. Terwijl er in organisaties en bij plechtigheden liever over; de Vrouw van Putten wordt gesproken. Ook dat begrijp ik wel. 

Er vreet nóg iets aan me in dit aankomende project over de film die gebaseerd is op de Razzia in 1944.

Ik krijg steeds meer een hekel aan het ‘’alleen maar negatief” praten over Duitsers. Ondanks dat er schofterige alsmede onmenselijke praktijken hebben plaatsgevonden.

Ik bedoel in de vorm van; ‘die lui van destijds’. Zeker als je bij een waardige plechtigheid van verzoening voor je werk moet zijn.

___________________________________________________________________________________

Door: Jack Hage

Kunstenaar Uwe Appold heeft aarde dat donderdag opgespit werd bij de Oldenallersebrug meegenomen. Hij mengt deze aarde samen met aarde uit Ladelund met verf om tekeningen voor een boek te maken. 

33c8486c5dd97317c23a1b069e69cd65_medium.

Burgemeester Lambooij sprak woorden over psalm 84 en verzamelde wat zand voor kunstenaar Uwe Appold. foto: Jack Hage

Pastor Richter heeft over de duitse pastor Meyer een biografie geschreven. Meyer heeft zich altijd ingezet om Putten en Ladelund te verzoenen. De kunstenaar Uwe Appold maakt de tekeningen voor dit boek. Door de verf wil hij als symbool van verzoening uit beide plaatsen grond vermengen in de verf.
Bij de Oldenallersebrug waar de aanslag in de nacht van 30 september op 1 oktober in 1944 plaatsvond is donderdag aarde opgespit om mee te geven aan Appold. Met nabestaanden en leden van de Stichting Oktober 44 werd een kleine bijeenkomst gehouden. 
De kunstenaar was samen met de dochter van Pastor Richter mevrouw Dr. Hannegrteth Grundmann naar Putten afgereisd om de aarde in ontvangst te nemen. De twaalf tekeningen die Appold gaat maken hebben het thema van psalm 84. 
Ook burgemeester Lambooij was aanwezig en sprak over psalm 84. “Psalm 84 neemt in de Puttense gemeenschap een bijzondere plaats in. Het waren twee verzen uit deze psalm die door de mannen werden gezongen voordat zij werden afgevoerd. Ook mag het bijzonder genoemd worden dat in de kunstwerken aarde wordt verwerkt uit beiden gemeenten. Dit is aarde met een historische context, waarbij de aarde de verzoening symboliseert. Ik wens de heer Uwe Appold veel inspiratie bij zijn scheppend werk en verheug mij op de dag dat de kunstwerken voor een ieder zichtbaar zijn.” 
Uwe Appold liet weten en gaf aan blij te zijn om met dit werk aan de slag te mogen. “Vergeving en tastbaar daar iets mee mogen doen is bijzonder.” Het is de bedoeling dat als de schilderijen klaar zijn en deze digitaal in het boek verwerkt zijn deze ook voor de bewoners van Ladelund en Putten zichtbaar zijn. Er wordt gekeken of het mogelijk is om 6 schilderijen in Putten en 6 in Ladelund te tonen aan publiek. Er kan mogelijk een wisselwerking ontstaan. De partijen zijn dit nog aan het bespreken.

_

_____________________________________________________________________________________

Maar er speelt nog veel meer in het verleden. Mijn Pa heeft als Kapitein op de Rijn & Kustvaart en daarvoor al als kapitein bij de genietropen ook Duitse collega’s ontmoet welke juist met gevaar voor eigen leven een dubbelrol speelden in de tweede wereldoorlog. Velen hadden het liefst zo snel mogelijk Hitler naar de eeuwige jachtvelden willen sturen. Mijn beide Opa’s hebben ook zulke helden gekend. Jaren lang is er na de tweede oorlog nog contact geweest tussen oud strijders die veel samenwerkten.

Nu (met alles wat er loopt en is aangaande de aankomende film gebaseerd op de Razzia Putten ‘44) wil ik ook nog eens extra verder nadenken over mijn Ome Leo van der Molen uit Haastrecht. Hier ga ik vast nog een keer op terug komen.

Toen ik achttien was kon die man als (oud) ondernemer en als oud verzetsheld mij haarfijn uitleggen waarom hij als grote aannemer in de weg en waterbouw kon dineren met de Duitsers maar (tegelijk) aan de andere kant mijn Opa van Haaften kon redden na een mislukte aanslag in Gouda. Al deze mensen hebben meegeholpen om ons leven zoals nu te kunnen leiden. Of we dat altijd goed doen is wat anders. Maar juist omdat er weinig communicatie mogelijk was moest je maar zien de juiste informatie in het ‘hol van de leeuw’ te bemachtigen. Het was een levensgevaarlijke dubbelrol destijds. Waar we nu Hackers hebben om achter dingen te komen was in de tweede oorlog infiltreren de enige optie.  

Toen ik voor mijn werk bij Defensie Prins Bernhard mocht ontmoeten sprak hij; ‘’Geloof me korporaal, de mensheid leert nooit om elkaar met rust te laten. Het zal nog erger worden en macht is eigenlijk waanzin”. Hij mocht dan wel een avonturistisch mens en schuim- marscheerder zijn maar het was ook een mensenmens. Ook hem is net als mijn ome Leo van der Molen wel eens een dubbelrol verweten.

Hoe ik naast het maken van de aankomende film mijn (B)logboek en aantekeningen met alle emotie en zaken van dien ga bijhouden weet ik nog niet maar het komt er. Schrijven is ook voor mij een verwerken van heftige dingen. Ook ik ben maar een mens. Ik wil alles kunnen delen. Van vergaderen, sponsoring, vrijwilligers en nog veel meer van wat er op me afkomt.

Relativeren

Toen ik drie weken geleden mijn eerste plannen naar buiten bracht en de benoemde reacties volgden wist ik nog stelliger dat deze film er moet komen.

Zeker omdat ik weet dat zelfs mijn Opa Hage met het / in verzet vanuit Rotterdam nog heeft geprobeerd iets voor Putten te doen. Het is totaal mislukt. Er was een te trage en te moeilijke communicatie. Mijn andere Opa kon ook niets want die was opgepakt en zat vast in het oude St. Jozef ziekenhuis te Gouda. Daarbij toen er koeriers arriveerden in het Westelijk verzet (met daarin verzetshelden uit de L.O. afdelingen Zuid Nederland) was de trein op Putten al vertrokken.

Misschien is met alles wat ik weet wel de meest waardevolle manier om alle plannen uit te werken en dan daarbij een grote dank uit te spreken naar de mensen die niet opgaven. De film komt er dus!

Het (B)logboek ‘terug in de tijd’ klinkt steeds dierbaarder en waardevoller met het schrijven van dit voorwoord.

Toen ik als zestienjarige jongen op 4 september 1980 mijn pa (42) ging begraven op de begraafplaats in Schoonhoven- en wist dat mijn opa(s) en oma(s) wederom een dierbare weg moesten brengen wist ik dat de ramp van 1953 net zo erg geweest is als de ramp in oktober 1944 in Putten.

Maar ik weet ook het verschil tussen een natuurramp en geweld te scheiden. Alhoewel ik mij realiseer dat het verliezen van kinderen, een broer, zus, vader, moeder altijd een zware en moeilijke gebeurtenis blijft. Zeker als nabestaanden een stoffelijk overschot niet zelf middels een waardevolle uitvaart kunnen wegbrengen. Laat ik dan ook nog eens uit een ‘varens’ familie komen. Ik ben dus opgegroeid met en tussen families waar er veel lichamen nooit meer zijn terug gevonden. Ik blijf dus hopen dat buitenstaanders deze film niet veroordelen maar als een dierbaar en waardevol instrument van overdenken willen zien. Mede om het niet thuiskomen van geliefden kon ik meewerken aan de waardevolle tv uitzending van Olaf Koelewijn met het gedicht vermist en overige overdenkingen.

Mijn collega bij het Puttens weekblad Annemieke Westphal wist als geen ander te beschrijven waarom deze film er moet komen.

01c31937542362ff9ce1a3329d81f884_medium. 

Ik wil regelmatig weer een update schrijven over al het werk wat er hier op mij maar ook op vele meedenkers zal afkomen. Er liggen nu al 354 punten van aandacht op mijn bureau. Daarnaast ligt er een briefje met al 27 afspraken voor de komende tijd.

Veel mensen willen graag op de hoogte blijven van alles wat er komt. Mogelijk moet ik iets van een nieuwsbrief systeem maken? Maar misschien is het gewoon handiger om op Schrijfland een extra categorie aan te maken en dat mensen die het willen daar alles kunnen volgen de aankomende twee of drie jaar. Mogelijk wordt mijn (B)logboek ooit een boek om uit te geven, net als mijn bundels. Ik weet het niet. Eerst de belangrijkste zaken maar zien te stroomlijnen. Het landelijke persbericht moet klaar, de adviezen welke me hier om de oren vlogen voor het draaiboek moeten klaar.

Ook de vraag in hoeverre mag een mens zijn persoonlijke gedachte en gevoel laten meespelen in zaken zal verder belicht moeten worden. Of wat mag ik als mens vermelden in de draaiboeken en overdenkingen? Maar juist door wat een mens mee maakt in zijn leven komen er dingen naar boven welke je vormen zoals je bent geworden.

Als er weer een aantal commentaren binnen komen over wat anders moet, of wat ik juist niet moet vermelden, stel ik mijzelf en anderen wel eens de vraag; “Mag ik nog gewoon mens blijven alstublieft?” Ook in de zin van - waar je voor staat. Daarbij geloof ik ook dat ieder mensen een Opdracht in zijn leven heeft…..Er is veel heel veel te doen en te overdenken de aankomende twee- drie jaar…

Wordt vervolgd…..

VRGR.

Jack Hage Sr.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik begrijp dat je een zinvol bestaan hebt gevonden,blij weer wat werk van je te zien en hoop het vervolg dan ook te lezen.
DRIMPELS.
Leuk man, dat ik je weer tegenkom!
Ook in deze tijd worden mensen die anders denken en het lef hebben hun kop boven het maaiveld uit te steken, graag door anderen neer gemaaid.
Trekt u wel op tijd het hoofd in meneer Hage? Want die film moet er echt komen.
Klopt! Ik ga het dan ook echt doen. Ik blijf het een dierbaar en waardig project vinden. Dank voor het begrip.
Het gaat volgens mij een geweldige film worden!
Ik hoop het - en ook dat de boodschap opgepikt wordt Ruud!
De boodschap is helaas nog steeds actueel!
Zie mijn reactie op SchrijfLand.
Thanks Theunmans!
Succes, ik volg je!
Thanks kerel...
Boeiend project. Ik heb een gigantisch archief over het Derde Rijk, indien ik je van dienst kan zijn, mag je gerust op mij beroep doen.

http://www.kz-gedenkstaette-ladelund.de/kz-ladelund/die-haeftlinge
Thanks man, we houden contact!