De onberekenbare dood

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 18 February 11:38

Het weerbarstige ding van ongeveer één meter negentig lang met woeste baard en niet zo modieuze bril zat verdwaasd voor zich uit te staren. De lege kop gloeide als een boei. We liepen er langsop zonder dat hij ons opmerkte.
Buiten in het zonnetje mompelde de advocaat dat hij de rechter niet vaak zo kwaad had meegemaakt en ik realiseerde me plotseling de consequenties.
“Als hij dit meent, raakt hij zijn ouders midden in hun hart. Zij zijn helemaal idolaat van hun eerste kleinkind. Vreselijk als zij haar dan óók niet meer mogen zien en wat erg om je publiekelijk zo belachelijk te moeten maken. Waarom? Voor wie? ” “Groepsopvoeder? Haha." schamperde mijn raadsman." Wees blij, dat je er van af bent, dit kan alleen maar erger worden. Hij wil duidelijk niet, maar je moet M**** nog niets vertellen, beter afwachten wat hij nu doet,” adviseerde hij fluisterend terwijl het onderwerp van gesprek schichtig achter ons langs schoot. Ik herinner me dat ik precies op dat moment afscheid nam van alles! Zeker van de egoïstische hampelman die onvast zwalkend weg fietste op een omafiets met rieten kinderzitje op de bagagedrager, precies dezelfde als ik er een had. Na dit debacle tijd was ik klaar voor een nieuw begin.

4f36ff9968b779ae423883303947c147_medium.

Bij de kinderboerderij aan het eind van het park steek ik de weg over en wandel onder de spoorbrug door als ik me er opnieuw over verwonder dat tegelijkertijd mijn vader nog hooguit zes weken te leven had en ma mij alweer in alle staten voor zichzelf claimde. Ze nam mij meteen apart toen ik alle bagage binnen had gezet, alsof pa niet merken zou dat ze weer klagen moest.

“Je moet met je vader praten, naar jou luistert hij altijd wel. Hij weigert de volgende chemokuur en oh ik kan hier echt helemaal niet meer tegen.” snotterde ze. Ik liet haar niet voor niets koeltjes begaan, overdacht op dat moment enkel nuchter, dat ze het altijd had verafschuwd als ik, een peuter nog, huilde. Terwijl zij klaagde kwam mij haar liefdeloze weigering weer voor mijn geest. Ze wilde me nooit troosten, maakte me belachelijk om mijn tranen en ik zie weer hoe kwaad ze werd nadat ze me eerst zelf opgesloten had, naar de kapper was gegaan en me bij terugkomst mishandelde omdat ik overstuur was.
”Kom in Godsnaam bij ons wonen. Ik ben geen verpleegster, kan dit niet, oh nee, oh jeh, ”snikte ze en op dat moment vervloekte ik tevens mijn broer die zich met zijn ferme vrouw weer amper liet zien nu het moeilijker werd.

“Mag pa zelfs nu nog niet zijn eigen keuze maken, ma? Zet je schouders eronder, ik heb in Zwolle al voldoende aan mijn hoofd en wees in Godsnaam zijn vrouw, zijn echtgenoot, waar hij alles voor over heeft gehad. Méér vraagt hij niet van jou.”
Ze liep mokkend weg om haar lippen te stiften en de jas aan te trekken om zich op het winkelcentrum aan de uitverkoop te vergapen.  

“Kind, het is genoeg. Ik ben eerst drie weken doodziek van die troep en dat enkel om nog enkele dagen redelijk rechtop te kunnen zitten. Als ze, je moeder en broer of de dokter, mij het recht ontnemen zelf te beslissen, koop ik maandag meteen een enkeltje Parijs.” Ik vertelde hem niet dat men de Eiffeltoren allang beveiligd had tegen mensen die diezelfde wanhopige plannen hadden.
In Zwolle stierf de vader van mijn kind niet zonder laatste slag onder de gordel. Twee weken na de rechtszaak viel zijn brief in de bus. Hij legde uit dat hij na zeer lang denken had besloten dat het beter was om zijn kind los te laten,  “omdat ik haar de rust gun die ze nu nodig heeft. Ik ben ervan overtuigd dat, als M*** mij nooit meer wil zien, dat ligt aan de opvoeding die jij haar geeft.”  Ho, dacht ik, hij kan plotsklaps terecht bij het louche circus der mediums? Is toekomstvoorspeller terwijl hij in het heden stekeblind is? De trap na belandde tijdens al die hectiek in de la naast alle onbegrijpelijke redenaties, treiterijen en lastercampagnes. 

De drukke Velperweg overstekend om door één van de rijkste, vooraanstaande lanen van Arnhem richting Sonsbeek te lopen, herinner ik me weer dat ik op dat moment de laatste hand legde aan mijn eerste expositie en hoe ik hoopte dat pa er over drie weken nog bij kon zijn. Hij was altijd trots op mij, zei regelmatig dat ik er wel mijn handtekening onder moest zetten, “want het is pas echt iets waard voor de buitenwereld als je naam er onder staat.” Hoe wanhopig moet je zijn om voor G**** je handtekening onder zo’n gemene brief te zetten? Hoe durf je het kind op de mouw spelden dat je haar, voor haar Godvergeten eigen bestwil, in de steek laat zonder toe te geven dat je dat moet van de feeks die jou bezit? Wat is het nut voor M*** van het vod waarin je haar moeder bij voorbaat schuldig verklaart mocht zij, die door jou zo beschadigd is, je niet meer willen zien? Heb je dan nog wel enig zelfrespect of verstand in je domme autistische donder?

Hoe anders is het gelopen 

Hoe kan een man zich zo laten imponeren door welke vrouw dan ook? Zich in de rol laten drukken die je in haar sprookje spelen moet? Dreigde ze met scheiding waarna ze een gigantische alimentatie voor zichzelf zou eisen omdat hij haar droomprins niet bleek te zijn? Drong het tot hem door hoe dom het was een perfect sprookjesfiguur te moeten zijn? Merkte hij dat haar 'visie' iedereen de das om deed, dat haar leugens regeerden? Zag hij hoe haar intriges iedereen tot slaaf hadden gemaakt? Voelde zij zich bedrogen omdat hij had geprobeerd iedereen te behagen? Werd ze zo furieus omdat hij haar niet alles kon geven wat hij met mij had beleefd? Was dat alles enkel een holle frase zodat de buitenwereld niet mocht merken hoe hij door zijn grote liefde bij de neus genomen was, vraag ik me af als ik de Dalweg oploop. Bijna bij Bureau den Ouden voor de deur realiseer ik me dat ik amper heb gezien waar ik liep. Terwijl ik met Niek iets te vieren heb.

Het lege nest.

Indien in de spiegels van je leven

jouw verleden enkel in scherven is te zien

het ochtendgloren zelfs verbrokkeld lijkt

je zienderogen struikelt over dom geluk

je tegen des weers barsten kijkt

is versplintering ook geluk misschien

Wordt vervolgd: Sch-at-elier De Sleutel

 

Vorig deel gemist? Stervende Vaders

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
"...en ik zie weer hoe kwaad ze werd nadat ze me eerst zelf opgesloten had, naar de kapper was gegaan en me bij terugkomst mishandelde omdat ik overstuur was." Dit is geen normale manier van opgroeien, maar dat weet jij als geen ander.

“omdat ik haar de rust gun die ze nu nodig heeft. Ik ben ervan overtuigd dat, als M*** mij nooit meer wil zien, dat ligt aan de opvoeding die jij haar geeft.”
Dat is niet alleen natrappen, het is ook indekken. Nu heeft hij een excuus, een alibi. Hij geeft jou 'toestemming' om het zo te doen, zodat hij zich in het heden en in de toekomst kan verontschuldigen en aannemelijk maken dat het toch vooral niet aan hem lag.

Bij jouw vader heb ik de indruk dat hij van het leven afscheid wil nemen als VENT. Ik hoop dat ik ooit die kracht heb, mocht ik voor dat dilemma staan. Petje af.
Dank je voor je mooie reactie. Inderdaad, mijn paps was een VENT waar je op vertrouwen kon
jij zou een winnaar kunnen genoemd worden maar op zo'n manier ?!?
De gevoelens van je kind werden aan de kant gezet -hoe kan jij je al moeder dan winnaar noemen?

Winnaar ja ... maar met welke gevolgen?! ZO ERG!!!
Inderdaad, er waren hier enkel maar verliezers
Ik kan me alleen maar bij mijn zus aansluiten.
denk ik ook
Er is geen winnaar, of het moet G. zijn. Voor de rest zijn het alleen maar verliezers
Het moge duidelijk zijn dat jij als winnares uit de bus bent gekomen.
Nee, dat noem ik zeker geen winnen.
Ik heb de rest van mijn leven niet meer over mijn kind kunnen moederen want zijn kind was totaal verknipt geraakt.
Dat is wel waar, maar je hebt het recht aan je zij. Ik hoop dat je dochter op een dag alsnog naar je toekomt. De rechter was wel op je hand, zo lijkt het.

Het is alleen heel erg dat je ex zo gemanipuleerd is door die vrouw dat hij zijn eigen kind niet eens wilde zien of met allerlei onmogelijke eisen waar jij terecht niet aan wilde voldoen. Jij hebt het wel goed gedaan, daar ben ik van overtuigd.