Dagboek van een Borderliner; VERS-training

Door Vlinnie gepubliceerd op Wednesday 18 February 01:44

Daar zit je dan een beetje voor je uit te staren en proberen te begrijpen wat er is gebeurd. Al weken zeg je tegen je zelf dat je weer meer moet gaan schrijven om je hoofd leger te krijgen. Maar zo als met veel blijft het alleen bij woorden en mooie plannen en worden het geen daden. Het is dus tijd om de cirkel uit te stappen en de factoren die het schrijven lastig maken te negeren en het dus gewoon te doen. In jou ogen sta je er immers weer alleen voor dus gebruik de gelegenheid om het van je afteschrijven en jezelf niet te verliezen in de negatieve wervelwind. Kom op je kunt het!  


Al een aantal  jaar geleden heb ik de stempel borderline gekregen. Iets waar ik me hevig tegen verzet heb omdat ik me zelf niet als een product van de maatschappij, die je kunt labelen, wil zien. Maar de stempel heeft me ook positief geholpen in de groei van mijn zijn. Ik ben me gaan verdiepen in Borderline en leerde mezelf steeds beter begrijpen. Met kleine stapjes groeide me zelfreflectie en ben ik bewuster  geworden wanneer ik in een zogezegde “bui” zit waardoor ik vaker mezelf een halt kan toe roepen. Maar ik ben er nog lang niet en wil al een aantal jaar een VERS-training volgen. De VERS-training staat ook wel bekend als potjes / pannetjes training en is bedoeld om je gevoelens en emotie te leren kennen en onderscheiden. Maar elke keer als ik op de wacht lijst stond gebeurde er wel iets waardoor het op dat moment niet mogelijk meer was om de training te volgen. Maar nu eindelijk na ruim acht jaar ging ik dan eindelijk de training volgen.
 

In het begin was ik erg enthousiast terwijl ik ook doods bang was en zeven kleuren stront scheet maar ik had er voornamelijk veel zin in. Eindelijk dacht ik dat ik ging leren hoe ik die eeuwige tranen in bedwang kon houden. Hoe ik met mensen om moet gaan en contact kan onderhouden ook als ik slecht in me vel zit en alles grijs is.  Ik was er van overtuigd dat ik me minder eenzaam zou leren voelen en dat ik stapje voor stapje plezier in het leven zou leren zien. Bij de eerste keer dat ik de therapeut zag had ik bepaald niet echt een fijn gevoel, echt zo onderbuik gevoel. Ik begon erg te twijfelen of ik de cursus wilde gaan volgen vanwege dat gevoel. Dankzij mijn behandelaar en me gezins coach heb ik toch door gezet en niet geluisterd naar mijn gevoel. En ook alleen maar omdat ze goede argumenten hadden over dat het ook typisch iets is wat borderliners doen. Ik kon ze daar geen ongelijk in geven en vond het uiteindelijk geen reden om de cursus aan me neus voorbij te laten gaan en er volledig voor te  gaan. Dus was het alleen maar wachten op bericht wanneer we van start zouden gaan.

De week voor dat de training begon werd ik op een donderdag gebeld door me behandelaar. Ze wilde even checken of ik op de hoogte was dat de cursus aankomende Dinsdag zou beginnen. Ik was een beetje verbaasd dat ze dinsdag zei omdat de cursus om een woensdag ochtend zou zijn. Me behandelaar wist het zeker het was dinsdags. Ik bekende eerlijk dat ik het niet wist en dat ik al geruime tijd me brievenbus niet leegde of enveloppen ongeopend liet. Die zondag heb ik me brieven bus geleegd en bleek inderdaad een brief over de training tussen te zitten, en inderdaad we zouden dinsdag beginnen. Voor het eerste gesprek was ik behoorlijk zenuwachtig en aan de late kant. Ik bleek niet de enige die te laat was en toen we uiteindelijk werden opgehaald dacht de therapeut dat ik er niet bij hoorde. Lekker dan, heb ik weer. dacht ik. Tijdens de kennismakings ronde had ik uiteindelijk net genoeg moed verzameld om te vragen waarom het op een dinsdag was en niet op een woensdag was en dat ik het niet netjes vond dat er niet van te voren even was overlegd. Ik bleek niet de enige die hier niet van te voren over was ingelicht wat mij een beetje ongemakkelijk liet voelen en ik het idee kreeg dat zei geïrriteerd werd er door. Uiteindelijk gingen we een rondje doen of het voor iedereen oké was dat het op een dinsdag zou zijn. De therapeut verontschuldigde zich ook voor het laat  melden van wanneer het zou zijn. het bleek dat we de brief pas zaterdags hadden ontvangen.  De eerste keer wat voor mij dus veel twijfel en verwarring veroorzaakte ook omdat ik wist dat een bekende van mij ook op de zelfde wacht lijst stond en deze niet aanwezig was en dit ook uit gesproken heb.

De tweede keer was ik wederom gespannen nadat ik een behoorlijke K*T week gehad had. Ik vond het wel fijn dat ik de dag ervoor gebeld was door de therapeut dat die bekende er dit keer wel bij zou zijn. Die bekende bleek over het hoofd gezien te zijn, wat bij mij weer twijfel deed toe slaan of ik hier wel op me plek zat. Die keer was ik behoorlijk rustig vergeleken met de keer er voor en liet alles maar beetje op me af komen zonder dat het echt door drong. Na afloop nog even met die bekende gepraat die me een duidelijke spiegel voor hield. Het heeft me aan het denken gezet en besefte dat die gene wederom door de muur heen brak die om me heen is gebouwd in de afgelopen jaren. En ik begon met andere ogen naar de cursus, mezelf en mensen om me heen te kijken. Heel afentoe ben ik weer trots op me zelf.  En betrek ik niet alles meer op me zelf wat de cursus wel voor effect op me had. Ik kan met meer afstand aanwezig zijn bij de cursus waardoor ik meer binnen krijg en dingen beter begrijp en niet voortdurend aan het vechten ben tegen de opborrelende pannetjes.  Al met al ondanks dat de cursus zwaar valt en voor verslechtering zorgt zie ik toch degelijk wel vooruitgang.

Vandaag was de dag dat de steunpunten (twee personen die je kunnen helpen en begeleiden tijdens de cursus) er ook waren en ze te horen kregen wat er van ze verwacht werd. Als je deel neemt aan de cursus is het verplicht om twee steunpunten te hebben anders kon je niet deel nemen aan de cursus. Voor mij waren die steunpunten een behoorlijke obstakel omdat ik weinig tot geen mensen in mijn omgeving hebben die er voor in aanraking zouden komen.  Door de jaren heen is het vertrouwen in de mede mens weg gevaagd met als resultaat dat pen en papier mijn beste vrienden zijn. Ik vroeg of ik dat ook als één van de steun punten mocht gebruiken omdat ik van mening ben dat ik behoorlijk spiegelend voor me zelf schrijf. Natuurlijk was te verwachten dat dit niet mocht en zei geloofde ook niet dat je spiegelend voor je zelf kon schrijven. Ik ben het totaal niet met haar eens maar ze liet duidelijk merken dat het niet te discussiëren viel erover. Ik legde me er bij neer terwijl ik dacht, dan heb je nog nooit één van mijn stukken gelezen. Maar zei vond het geen reden dat ik daarom niet mee zou kunnen doen en er zou wel wat op gevonden worden. Terwijl de cursus begonnen was besefte ik dat de enige die ik ken en echt tot me vrienden beschouw eigenlijk al een steunpunt was alleen dat ik het zelf moeilijk vond om dat echt zo te benoemen. Ik wil haar niet tot last zijn want ze heeft  zelf genoeg aan der hoofd. Iemand zei toen een keer ze bied het aan, probeer er dankbaar gebruik van te maken. Dus uiteindelijk had ik één steunpunt gevonden en de andere zou een oud-deelnemer een wild vreemde voor mij worden die de therapeut voor mij zou regelen. Ondanks dat ik er weinig vertrouwen in had met mijn vertrouwens probleem, stond ik er wel voor open.

De ochtend liep alleen heel anders dan gepland. We kwamen allemaal een beetje onrustig binnen en de therapeut wilde beginnen met landen (een ademhalings oefening). Daarna begon het rondje hoe het met iedereen ging. Uiteindelijk was er iemand aan het woord die wat probeerde uitteleggen hoe zei de dingen beleefd en ziet. De therapeut gaf een reactie waardoor ik begon te twijfelen of ik wel begreep wat die persoon bedoelde.  Dus ik vroeg op een misschien niet tactische manier of ze bedoelde dat ze meer voor andere denkt (rekening houd met andere en hun eventuele handelingen) dan voor zich zelf. Ik kreeg van de therapeut te horen dat ik stil moest zijn en dat ze dat niet bedoelde. terwijl ik alleen maar in makkelijkere woorden probeerde uitteleggen wat de persoon bedoelde, en of ik het wel goed begreep en de reactie van de therapeut op die persoon ook niet begreep. Uiteindelijk gingen we verder terwijl ik aan het gezicht van de persoon zag dat ze het nog steeds niet begreep wat de therapeut bedoelde. Van binnen zuchtte ik even diep omdat het duidelijk was dat ik me mond moest houden en niet mocht helpen zodat de ander het begreep. Na verloop van tijd kwam het zelfde onderwerp weer ter spraken en vertelde de therapeut in iets makkelijker begrijp bare woorden het zelfde wat ik daarvoor zei. Dus ik mompelde naar me buurvrouw dat dat toch was wat ik net zei of begrijp ik het verkeerd? De therapeut werd in mijn ogen geïrriteerd omdat ik voor me beurt praten en er werd duidelijk gemaakt dat ik niks mocht zeggen. Dus sprak ik me zelf zachtjes hard op toe; Ojah, je zou alleen maar observeren en verder zwijgen.

Vervolgens vroeg een ander aan de therapeut dat als ze haar gedachten en handelingen uitschreef ( in mijn ogen dus je zelf spiegelen door te schrijven) of dat het observeren is wat ze bedoelde. Hier op dit moment werd ik behoorlijk geïrriteerd omdat zei in ons eerste gesprek van mening was dat je niet spiegelend kan schrijven. Ik legde me map op tafel en mompelde net iets te hard in me zelf omdat ik boos werd en alleen maar dacht; waarom kan een ander het wel en ik niet. De therapeut werd boos Ik had echt zo iets wtf gebeurd hier en ik bleef zitten omdat ik niet snapte waarom ik er uit moest en wilde het gesprek aangaan zodat ik begreep waarom ik er uit moest. Ik zei dat ik tegen niemand wat zei alleen tegen me zelf omdat toen wij de intake hadden ze er van overtuigd was dat niemand spiegelend kan schrijven en nu ineens kon een ander het wel. Waardoor ik mijn onbegrip en frustratie in gemompel uitte. Ik zei haar dat ik het gevoel had dat ze niet goed luistert naar wat er gezegd word. Ineens werd me verteld dat ze dat ook niet hoefde te doen, dat ik alleen maar naar haar moest luisteren. Zei is de therapeut en ik  heb naar haar te luisteren en verder niks te zeggen. Ik heb hier echter een andere mening over want als je niet kan luisteren dan kan je iemand ook niet helpen. En dit was het moment dat ik heel even van pan 3 naar pan 5 schoot en met me hand op tafel sloeg waardoor de kopjes op de tafel omhoog kwamen. Toen was voor haar de maat vol en stond op, schreeuwde vingerwijzend naar de deur dat ik er uit moest en ook niet meer hoefde terug te komen. Ik was het hier niet mee eens en bleef zitten. Ik zag ook wel in dat ik de rest verder ophield op dit moment ondanks dat ik behoorlijk rustig bleef en voornamelijk tussen pan 2 en 3 bleef hangen.  Ik vond het prima om voor nu even de ruimte te verlaten maar niet de cursus zelf.

Toen ik eenmaal de ruimte was verlaten en me telefoon gevonden had ben ik mijn steunpunt gaan bellen dat ze lekker warm ziekjes onder de wol kon blijven en niet hoefde te komen omdat ik waarschijnlijk niet meer mee mocht doen. Toen ze opnam brak ik, tranen rolde met tuiten over me wangen en met onbegrip vertelde ik wat er gebeurd was. En nog steeds begrijp ik het niet helemaal. Want hoe ik het op het moment zie is de reden dat ik er uitgestuurd ben omdat ik een gesprek aan wil gaan als ik iets niet begrijp waardoor ik het wel kan begrijpen. Dit word echter als discussiëren gezien door de therapeut. Ik mag geen eigen mening hebben, de therapeut haar wil is wet. Ook mag ik geen mede cursisten helpen of vragen of ik het goed begrijp als het onduidelijk voor mij is of als ik het idee heb dat andere elkaar niet helemaal begrijpen omdat ze beide wat anders (lijken te) zeggen. Ik moet gewoon luisteren en verder mijn mond houden ongeacht of ik het nu wel of niet begrijp. Tjah ik snap het dus nog steeds niet helemaal wat er nou allemaal gebeurde en de therapeut zo uit der plaat ging. Na een poosje echt geen idee hoe lang dat geduurd heeft want het tijds besef was behoorlijk verdwenen. De anderen hadden een half uur pauze en ik zou een gesprek met de therapeut hebben. Leek mij inderdaad niet geheel overbodig.
 

Ik legde me jas bij mijn tas en ging op de dichtstbijzijnde stoel zitten bij de therapeut. Ze begon mij te vertellen dat ik te veel voor anderen dacht, dat ik constant een discussie aan ga, dat ze zich mateloos aan mij irriteerde, dat ik een eigen denkwijze heb die totaal anders is als wat ze me probeert aan te leren, dat ik een stoor zender ben voor de groep en iedereen daar unaniem over eens waren en dat iedereen vond dat ik moest vertrekken. Op dat punt heb ik haar onderbroken en gezegd dan heeft het verder ook geen nut om een gesprek te hebben verder. Ze vertelde me dat ze wel graag individueel met me verder wil en niet in groepsverband omdat ze van mening is dat ze me wel kan helpen. Ik heb daar voor gepast omdat ik vind als je niet luistert naar de cliënten je ze ook niet kan helpen. bovendien dacht ik alleen maar;  je beschuldigd me nu van dingen die ik in jou ogen zou zijn en doe wat niet het geval is maar je zelf nu behoorlijk mee bezig bent.  Voor mij had het gesprek verder geen nut meer omdat ik de cursus bij voorbaat niet mocht voortzetten. Terwijl ik me spullen pakte zei ik dat ik het jammer vond dat het zo liep en dat ik steeds op een punt kom dat therapeuten / behandelaars om verschillende reden vast lopen en waardoor verder gaan geen optie meer is en ik het gevoel heb dat ik altijd maar ja en amen moet zeggen. Want als ik wel voor me eigen mening op kom of om duidelijkheid vraag als ik iets niet begrijp dan ben ik te moeilijk en weet men niet wat ze met me aan moeten. Op dat moment barste er iets bij me therapeute en begon ze tegen me te schreeuwen en zei;  Ja, jij doet moeilijk, je bent moeilijk, je bent gewoon een probleem geval.  Woorden die de rest van de dag door me hoofd hebben gespookt.

Vlinnie

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ondanks dat k me nog ontzettend schuldig voel dat ik er niet ter plaatsen kon zijn wil ik zeggen dat k onwijs trots op je bent in de veranderingen die je doormaakt en op eigen houtje doet, je gaat er komen en k zal je zoveel mogelijk helpen waar ik kan!

Je bent in een korte tijd erg dierbaar voor me geworden en een speciaal plekje in me leven bedankt dat ik onderdeel mag maken van jou leven lieve schat!

Xx
Tja weet effe niet wat ik hier op zeggen moet, ik weet wel dat schrijven zeer zeker kan helpen bij verwerken en het een hele goeie therapie kan zijn.

Zoals jij deze therapie beschrijft is het inderdaad misschien niet zo geschikt voor jou. Wel goed dat je voor jezelf opgekomen bent.

XXX
Laat je koppie niet zakken moppie je komt er echt wel en je bent heel goed bezig. Ben trots op je xxx