Stervende vaders

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 17 February 20:46

Alles draait door

Inmiddels werk ik in de vrije uurtjes aan mijn eerste thema-expositie. Twee maal per week, wanneer mijn dochter op proef naar de peuterspeelzaal mag. In het gerechtsgebouw ontrolt zich op die bewuste, alweer heerlijke zonnige, dag het volgende te maffe hoofdstuk in de stomme rolprent speciaal opgenomen voor mensen met een onzichtbare geestelijke beperking. Ik dacht dat het niet erger kon, maar dat blijkt een voorbarige, veel te simpele, zo niet naiëve aanname.

1695201a40be5d12a65afdfb17eca793_medium.

Het kost een paar centen, een hele lading geduld, een bulk afgebrande zenuwen, een berg zeer goed beheerste opwinding, intelligente humor en een bekende cabaretier met visie plus een lange rode draad, maar dan heb je beslist nog geen Freek de Jonge.

Dan zit je voor hetzelfde geld in een muffe afgeleefde theaterzaal, op afbraak stoelen om te kijken naar een abominabel slecht opgebouwde absurdistische voorstelling, die aan het eind geen enkel applaus oproept. Dáár dacht ik aan toen we na afloop buiten stonden.

​De rechter begint vanuit de overtuiging dat er in het belang van mijn kind overleg plaats zal vinden, maar na de oficiële plichtplegingen zit de rijzige edelachtbare zich al binnen vijf minuten hevig op te winden boven de smetteloze witte bef. Mijn advocaat en ik kunnen ook amper rustig in de bank blijven zitten. Verderop, aan de overkant van het gangpad, zit in zijn eentje de onbenullige versie van een enge verwende jongen, die in een te groot lichaam bezig is om zijn, door de ratten besnuffelde zin, door te drammen. Hij heeft niemand om hem te verdedigen?

“Mijnheer P****, ik neem het mevrouw W. niet kwalijk dat ze uw eisen afwijst. U mag er blij om zijn wat de moeder u tot op heden al heeft toegestaan. Het zou in principe onnodig moeten zijn dat ze u via deze rechtszaak moet verplichten uw kind ééns per maand te verzorgen. Dit zijn onverstandige en vergezochte voorstellen, zeker als we in overweging nemen hoe ver mevrouw is gegaan om u de kans te geven uw taak als vader vorm te geven. Zij heeft uiteindelijk ten alle tijden de eindverantwoording! Dat moet u zich wel heel goed realiseren. ” Mijn ex vindt het zichbaar oneerlijk dat hij zo'n strenge preek aan moet horen.
“Geen enkele zichzelf respecterende moeder zal met u voorwaarden akkoord gaan.” voorspelt de rechter en wendt zich met een vragende blik tot mij. Ik schud heftig nee en mag mijn zegje doen.

“De mensen van de Raad van de Kinderbescherming weten dat er géén sprake is van gemeenschappelijke vrienden. Die optie noemt mijnheer B**** hier wel, maar die mogelijkheid valt af. De deskundigen vonden het al een slecht plan dat ik me in de woonkamer onzichtbaar moest terugtrekken, zodat mijnheer zijn dochter uit de hal kon plukken, edelachtbare, maar wat nu is bedacht grenst, wat mij betreft, aan het absurde. Het is ontoelaatbaar en ik overweeg het niet eens.”

De kinderrechter vraagt mijn ex of hij de voorwaarden die zijn ingediend wel goed begrepen heeft en leest de tweede nog eens goed artikulerend voor:
-Mevrouw moet haar kind in de stad op een terras achter laten zodat u het dáár op komt halen?- Lees ik dat goed mijnheer P***?” Hoofdschuddend kijken alle kopstukken op de mahoniehouten verhoging naar de onverlaat rechts van mij.
“Daar redt u het niet mee, mijnheer P***  of kunt u zich, hij draait zich naar mij,  wel enigszins vinden in deze voorwaarde, mevrouw?” Het lijkt een strikvraag.

”Nee edelachtbare, het spijt mij, dit gaat mij echt te ver. M**** is nog geen vier en heeft inmiddels al erg veel last van de laatste desastreuze ontwikkelingen. Als mijnheer iets leukers te doen heeft laat hij ons wachten en soms komt hij helemaal niet. Zonder bericht en hoe zou dit dan gaan? Ik kus haar gedag, laat haar achter met een kaartje aan de logeerkoffer? Kittel kwattel klater, haar pappie komt wat later?  Dan verschuil ik me achter de kerk om te controleren of hij komt? Ik prakkiseer er niet over. Ik laat haar nergens in haar eentje achter, zelfs niet op het terras van de ijssalon. ” Vijf gezichten boven de tafel schudden van dat idee. De rechter gooit het over een andere boeg, wil van hem weten waarom hij nu weer andere, nog minder begrijpelijke, eisen aan draagt, “ want zo maakt u het onmogelijk dat we ermee akkoord kunnen gaan,” maar de gefrustreerde aangeklaagde weigert medewerking. De hele rij mannen in zwarte toga’s zit met de handen in het haar. Dit is blijkbaar niet eerder vertoont. 

Met losse handen

Mijnheer mijn ex neemt kordaat het woord en denkt zelf waarschijnlijk mannelijk stoer over te komen als hij luid roept.
“Het gaat zoals ik wil en anders trek ik de handen van mijn kind af.”
Nu slaat de rechter zelfs onbesuisd met de vuist op tafel. “U moet wel een béétje redelijk blijven, mijnheer! Weet u wel wat u zegt?” Men kijkt hem onafgebroken streng aan terwijl B**** heftig knikt.
“De handen van uw kind aftrekken? Weet u wel wat dat inhoudt? Heeft u de consequentie van die uitspraak wel goed overwogen?” B**** blijft vastberaden.
“Denk u toch eens aan het belang van uw kind. Dit kunt u niet maken. Terwijl de moeder aan alle kanten meewerkt, tracht haar kind een vader te geven, durft u daadwerkelijk dáármee te dreigen?” De man waarmee ik ooit dacht een kinderrijk gezin te stichten zegt luid en snerpend dat hij meent wat hij zegt en ik zak tegen de leuning van de glanzend houten bank. Mijn advocaat zucht ook, moet afwachten of de rechter dit losgeslagen dictatoriale projectiel tot rede brengen kan. Het enige dat echter wordt bewerkstelligd is dat B**** herhaalt dat hij mij niet wil zien en dat het dus dáárom zo moet. Het klinkt alsof ik het ernaar gemaakt heb en iets anders is beslist niet bespreekbaar. De vertegenwoordiger van de Kinderbescherming bemoeit zich er nu ook mee.

“Edelachtbare, mevrouw heeft onze hulp ingeroepen en wij hebben bemiddeld, maar mijnheer houdt zich aan geen enkele regel of afspraak  We hebben onderzoek verricht en weten nu dat de nieuwe echtgenote van mijnheer zich uiterst onwillig op stelt. Zij is niet van zins om dit kind te accepteren voordat ze zelf kinderen heeft.” En dat zal moeilijk worden wegens wanstaltig financieel beleid nu de rechter het heeft afgewezen dat ik jullie schulden betaal, vul ik in mijn hoofd aan. De rechter geeft het op en deze duivelskeerkring trekt zich bij ieder onredelijk woord strakker rond mijn strot.

“U blijft bij uw mening dat u de handen van uw kind aftrekt als we u uw zin niet geven?” Mijn ex knikt. Het lijkt alsof hij daar heel tevreden over is.
“Ik geef u drie weken bedenktijd want ik heb het gevoel dat u hier niet goed over heeft nagedacht. U krijgt de kans om hierop terug te komen. Indien ik in die drie weken niets van u heb gehoord, spreek ik daarna ten kantore het definitieve vonnis uit.” Zijn hamer slaat deze onwerkelijke vertoning voor eeuwig de geschiedenis is.  

Woensdagmiddag, drie weken later, neem ik mijn kind apart en vertel haar dat we niet meer op pappa moeten wachten, "omdat hij mamma niet mag zien. Het ligt dus echt niet aan jou, lieverd." Ik druk haar drie keer op haar hart dat dit haar schuld niet is. Ze draait zich uit mij armen weg en loopt zonder te reageren naar de voordeur om in de zandbak bij ons voor de deur met de buurjongetjes in het houten huisje te spelen.

Wordt vervolgd: De onberekenbare dood

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het wordt steeds triester.
Walgelijk en zeker de titel 'vader' niet waard. M heeft waarschijnlijk in die periode al voor zichzelf uitgemaakt om niet meer lief te hebben en bikkelhard te worden..... ze wordt toch alleen maar gekwetst.
Nee, en daar loopt mijn madammeke blindelings achteraan om zijn aandacht en liefde te vangen.
Werkelijk ongelofelijk. Als ik rechter was geweest, had ik misschien wel meteen spijkers met koppen geslagen... maar goed dat ik geen rechter ben, met mijn korte geduld...
Ik zou echt wel eens stiekem willen hopen dat mijn dochter leest wat ze allemaal nooit heeft geweten.
Dat was precies wat ik ook dacht - wist alleen niet zo goed of het wel mijn plek was dat hier neer te zetten.
Die heeft het er even van langs gekregen van de rechter... en terecht! Hij zat blijkbaar flink onder de plak bij zijn vrouw en nu nog als ze nog bij elkaar zijn.

Dat daar twee levens voor kapot worden gemaakt, is te erg voor woorden.
Ja. Zoals ik al eerder schreef, het leek alsof de Lieve Heer een in 1982 andere kant op keek, maar hij zal wel gezien hebben dat ik al die problemen tegelijk, mijn stervende vader, het weerbarstige kind, zelfs aan kom.
Soms lijkt het inderdaad of de hemel van koper is en God niet naar onze gebeden luistert. Soms kunnen we het idee krijgen, dat Hij niet meer in ons geïnteresseerd is en ons aan ons lot overlaat.

Maar... Hij heeft ook gezegd dat Hij ons nooit zal begeven of verlaten: Hebreeën 13:5.

Mijn plan met jullie staat vast, spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk. Ik zal je een hoopvolle toekomst geven: Jeremia 29:11.

Psalm 121: ik hef mijn ogen op naar de bergen. Van wie zal mijn hulp komen? Mijn hulp komt van de Here, de Maker van hemel en aarde.

Zijn Woord staat vol van bemoediging en Hij keek niet de andere kant op, maar was er en gaf je kracht om al die ellende tegelijkertijd te kunnen dragen.
In mijn eigen bewoordingen heb ik dat beschreven in het vorige deel
We zitten wat dat betreft op een lijn. God houdt heel veel van je, maar dat is geen openbaring voor je.
Vreemd dat zelfs wanneer de rechter duidelijk zijn frustratie laat blijken, B nog steeds niet toegeeft, en zelfs niet onder de indruk lijkt. Onbegrijpelijk dat hij zich zo koud opstelt tegenover zijn eigen kind. Ouderschap is een levenslange verantwoordelijkheid.
Het past perfect in het plan.
Zijn vrouw wil niet dat ze ooit nog iets merkt van zijn verleden en dan stel je eisen waar je man zich belachelijk mee maakt en waar geen enkel weldenkend mens mee akkoord kan gaan.
Ik vind het wel raar van haar. Ik bedoel, wij zijn nu eenmaal, ten goede of ten kwade, gevormd door ons verleden. Het verleden is een belangrijk deel van wat wij zijn.
Dat is wat ze wilt, begrijp ik nu. Ze wilt dat hij zijn deel van zichzelf met jou weggooit, zodat zij dan zich kan wanen dat hij volledig van haar is. Tja...
Ik ben later ook tot de conclusie gekomen dat zij leed aan een waanbeeld. want je hebt groot gelijk: Het verleden is een belangrijk deel van wat wij zijn; Wij zijn altijd, daar komt niemand omheen verleden plus heden plus toekomst
En het gekke is dat hij serieus lijkt te denken dat er naar hem geluisterd wordt.
Ja, hij luistert immers ook zo braaf naar zijn vrouw, dus....
het ligt aan mij, zogenaamd en ik moet uit zijn leven!
Jammer voor hem wilde die rechter zijn kant niet zien.
De heer B (ot) heeft het wel heel hoog in zijn bol!
eens met Gildor, no way dus, hoe triest ook...
Geen denken aan, inderdaad