Mijnheer Derksen bij de toverkol

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 16 February 12:04

Eindelijk vraagt hij waarom mijn kind die verwondingen heeft veroorzaakt en ik vertel hem uitgebreid wat er de vorige keren is voorgevallen. Hij gelooft zijn oren niet, schudt enkel maar meewarig met zijn beslist aantrekkelijke hoofd.
“Maar wáárom zou uw man dat allemaal doen?” vraagt hij listig en ik zucht. Ga jij de slachtoffers de schuld in de schoenen te schuiven? Je gelooft me toch niet, oen. Moet ik nou óók nog jouw werk voor je gaan doen? 

719381c9ee3d4569e6dc2f51def56125_medium.

Ik haal mijn schouders op. Boontje komt om zijn loontje? 
“Hij lijkt een kat in het nauw en die maken altijd heel rare sprongen, toch?”
“Oh nee, ik heb u gewaarschuwd; u hoeft niet aan te komen met de uitvlucht dat het aan zijn vrouw ligt.” Zie je wel, ik zit hier in de beklaagdenbank.
"Hij heeft gezegd dat ZIJN vrouw hem zijn kind wil onthouden toch? Ik ben inmiddels echt al drie jaar zijn ex, bijna vanaf de geboorte van ons kind, mijnheer Derksen” Hij knikt en ik schokschouder, laat uit heel mijn lichaamstaal blijken dat het dus in wezen héél simpel is. Hij komt niet tot diezelfde conclusie en met gespeelde rust fluister ik zogenaamd voor mezelf dat ik hierop al drie jaar heb gewacht. Dat pikt hij niet, schiet geërgerd naar het puntje van de bank en vraagt pinnig wat ik daar zo stiekem voor me heen zit te mompelen. Zelf ben ik er verbaasd over dat dit truckje echt blijkt te werken en doe alsof hij me betrapt heeft.
”Ik zei tegen mezelf, sorry mijnheer, dat ik daar al drie jaar op heb gewacht want zijn vrouw, toen nog zijn maitresse, heeft dat meteen al aangekondigd.” Zijn ogen staan op steeltjes en hij roept: ”Hoezo, wanneer heeft ze wat aangekondigd?”

“Drie jaar geleden, toen ik haar had uitgenodigd. Ik heb toen zoveel-“
“Zie je wel, u spoort niet helemaal. Wie doet nou zoiets geks, ontvangt de maitresse van haar man.“ Hij getuigt dus ook niet van enig begrip? Dan kijk ik hem diep in zijn mooie donkere ogen terwijl ik me lichtelijk gepikeerd voordoe:  
”Wat is dáár zo vreemd aan? Ik wilde weten of ze een geschikte moeder zou kunnen zijn voor ons meiske, dat toen drie maanden oud was. Mijnheer Derksen, dáár kan de Kinderbescherming toch geen bezwaar tegen maken? Dat getuigt volgens mij van inzicht en de wil om het voor je kind zo goed mogelijk te willen doen. Dat is mijnsinziens enkel verstandig, na een scheiding die deze dame op haar geweten heeft. Natuurlijk is zij niet de enige die er schuldig aan is dat mijn kind bijna zonder vader op moet groeien, dat mag je hem ook wel aanrekenen, ja.”
Hij pakt de te hete thee van tafel en brandt zich er aan, zet het kopje meteen weer op tafel en zegt zowaar “Nee, ja, eh...maar eh.”
“Bij die gelegenheid, dat theekransje duurde maar drie kwartier, ben ik erg veel wijzer geworden, alhoewel ik mijn oren eigenlijk nauwelijks kon geloven. Welke vrouw kaapt een man bij zijn vrouw weg, noemt hem haar droomprins terwijl hij net vader geworden is en wil dan ook nog niets met zijn kind te maken hebben?”
Ik ben alweer te ver gegaan, zie ik, hij wil me boos op de vingers tikken, maar ik ben hem net één ademtochtje voor.
”Het staat vast ook in ons dossier dat ikzelf de Raad heb ingeschakeld? Op aanraden van John N. bij Stichting Jeugd en Gezin? Toen wij vier maanden geleden die afspraken bij jullie hebben gemaakt, schreef die aardige dame, haar naam is me even ontschoten, heel verwoed mee.” Onwillekeurig grijpt hij naar zijn indrukwekkende leren koffertje, maar haalt er toch niets uit.

d377b51d6563bad4df5cb9516e4cae94_medium.

“Ik snap ook wel dat u dit verhaal net zo vreemd vind als ik destijds, maar nu, na alles wat er is gebeurd, kan ik enkel concluderen dat ze gewonnen heeft, helemaal gelijk krijgt. Ze zei namelijk dat ze zijn verleden zou opruimen en hij zou daar zelf helemaal niets van merken. Ik kan u verzekeren, mijnheer Derksen dat mijn dochter en ik daar momenteel wel heel erg veel van merken.”
Met stomheid geslagen probeert hij een volgend slokje thee en ik waarschuw hem dat hij beter even blazen kan.
”Ik begrijp dat dit moeilijk te geloven is? Zou ik ook niet doen als ik u was, als de ex mij zo’n raar verhaal op de mouw probeerde te spelden. Het heeft bij mij dan ook heel lang geduurd voordat ik het serieus ging nemen. Nadat ze trouwden kon ik er echter niet meer onderuit. Ze hield zich daarna ineens wel aan die oude belofte.” Hij is nu wel gaar genoeg lijkt mij. Ik zal hem nog even op dit puzzeltje laten sudderen, Ik houd mijn mond dicht, maar bied hem nog een suikerzoet boontje aan waar mijn meiske zo gek op is. Die weigert hij, maar eindelijk opent hij dan toch zijn attachécase en neemt zuchtend ons dossier op schoot. Ik zie hoe hij zich er bijna meteen in verliest, zijn wenkbrauwen optrekt, aan zijn neus wrijft, een rare grimas met zijn mond maakt, eerst wit wordt en dan bloedrood opkleurt. Daarom weet ik het zeker: jij hebt je niet ingelezen, komt met opgestoken zeil naar mij toe om mij eens eventjes de les te lezen? Onverwacht hier binnen komen om me ergens op te kunnen betrappen met je gore aannames en verkeerde invullingen? Ik zal je krijgen, mijnheertje krijtgestreepte machtswellust. Plotseling kijkt hij me aan, alsof hij verdwaals is en ik zie de kans.

“Weet u mijnheer Derksen ik ben bij jullie om hulp komen vragen. Het lijkt mij, maar wie ben ik, toch eigenlijk wel gepast als hulpverleners de moeite nemen om van te voren een afspraak met hun client te maken.” Hij knikt. "Natuurlijk moeten jullie ook wel eens iemand overvallen, want anders krijgen jullie geen goed beeld van het gezin, toch?” Hij is het volledig met me eens.
“En… treft u hier, na uw overval, een asociale bende aan?” Hij wordt nog roder
“U heeft mijn kind onvoorbereid kunnen beoordelen en hebt verstand van zaken, neem ik aan? Ziet het ernaar uit dat ze wordt verwaarloosd? Loopt ze in kapotte ongewassen kleren? Denk u dat ze door een monster wordt opgevoed?” Hij ontkent deze keer heftig want nee het is hem heel erg meegevallen. Bijna val ik uit mijn rol, want gelijk krijgen is niet wat ik wil. “Mijnheer Derksen: IK WIL HULP want mijn kind raakt door deze toestanden verknipt, zoals u in het dossier waarschijnlijk eindelijk hebt gelezen?” Hij weet dat ik hem heb doorzien en vraagt wat hij nu moet doen.

Wordt vervolgd Mijnheer Derksen door het stof

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
gelukkig kreeg hij het door!!!
Ja, maar ik zat er wel bijna helemaal door van alweer die rare beschuldigingen....
dat kan ik goed geloven !!!!
Het is ook wel heel veel werk om een dossier te lezen voor je een oordeel velt, toch?
Hij zal wel heel heethoofdig meteen hebben gereageerd toen mijn ex daar kwam klagen en het was destijds schering en inslag dat moeders de vaders verboden om de kinderen te zien.
Sommige van die hulpverleners zijn echt lastig. Ik heb het zelf regelmatig meegemaakt met jobcoaches dat ze je dossier niet lezen, nee want ze willen het hele verhaal uit jouw mond horen. Nieuw coach en je kon weer opnieuw beginnen. Wel van een andere orde dat dit natuurlijk, ik wil alleen aangeven dat ik weet hoe irritant en frustrerend dat soort types zijn. De kerel die jij beschrijft slaat echt wel alles, je ex geloven zonder ook maar een blik in je dossier te werpen. De sukkel.
Ja, ik was natuurlijk ook weer totaal verbijsterd toen hij weg was. Hoe kon het nou dat juist mij dit weer overkwam?
Ik had dit daarnet al gelezen en dacht dat als ik even wachtte... mijn reactie uitgebreider zou zijn.
Ik kom echter niet verder dan:
De 'deskundige' gaat JOU vragen wat hij moet doen. Dat werd hem niet geleerd? Als jij het hem moet vertellen zou hij op z'n minst de helft van zijn loon kunnen doorstorten naar jou.
Ja, had hij dat nou maar gedaan, maar nee, ik ben de leek die nergens iets van af weet, toch? Je zult nog versteld staan bij de volgende aflevering.
Wat een geluk dat hij het doorkreeg.

Ik vraag me af hoe het nu verder gaat, het wordt steeds erger, lijkt het wel. En zal het ooit echt aflopen? Niet dit verhaal, maar dat hele toestand tussen je dochter en jezelf...

Ik vind het trouwens knap hoe vaak en zonder dat het verstorend en vervelend wordt je tussen de tijd wisselt. Je hebt nu, de gesprekken met EmjE, de sessies met Niek, M en C, en M in haar jonge jaren toen het drama begon, mooi verwerkt.
Dank je wel voor je goede feedback
In de eerste versie had ik die dingen niet door elkaar geweven, maar ik vind dit zelf ook veel beter.
Ja, op die manier kun je de scènes beter verweven, door ze bijvoorbeeld te contrasteren met een andere tijdperk. Zoals ik ooit over de gelukkige drie jaren las met een bitter gevoel, omdat je daarvoor het had over de ijskoningin die ze geworden was tijdens de sessies.
Het wordt nu ook pas, mede daardoor, een echte roman, denk ik.
Ik vind het moeilijk om je verhaal als een roman te definiëren. Het is zeker geen slecht verhaal.
Maar het wijkt zo af van de gebruikelijke vorm van romans. En dan bedoel ik niet de tijdwisselingen. De meeste romans (ook autobiografische) zijn veel meer beschrijvender dan jouw verhaal.

Bij hen is het alsof ik naar een film kijk, bij jou is het alsof ik naar je luister. Ja, dat is misschien het verschil. Het voelt bij mij auditiever aan. (Ik hoop dat je mij kan volgen.)