De superioriteit der Westerse samenleving

Door Andrehagedoorn gepubliceerd op Monday 16 February 11:06

Op zichzelf niets nieuws. Wanneer het gaat om zelfredzaamheid, staan we bovenaan de zogeheten ‘foodchain’. Met machtsgebruik en misbruik, politieke agenda’s en verborgen agenda’s is een complexe structuur een gegeven die moeilijk uiteen te zetten is in zijn algemeenheid. 

 

Beschaving zou je kunnen samenvatten als tolerantie tegenover je medemens. Met de uiteenzetting van vrijheid van meningsuiting tot het nemen van verantwoordelijkheid. Voor zover deze ook mag strekken. De complexiteit van de samenleving raakt alle vlakken en daarbuiten. Ook daarin niets nieuws.

 

Kijk ik naar het verleden, dan neem ik als voorbeeld de 2e wereldoorlog in Nederland. Tijdens deze oorlog speelde angst een grote rol. De aard van de mens is heeft zijn uitingen gehad door verraad en heldendom. Ook daarin lag veel in het midden, neem je passieve verantwoordelijkheid mee in je overwegingen als ook de belangen die toen speelden. Van de kans tot sterven voor jezelf een ander tot het genieten van een warme maaltijd, laten we maar zeggen.

 

Mensen hebben daarin een keuze gehad, al dan niet bewust en in de mate van aansprakelijkheid daar gelaten. Ik wil een voorbeeld aanhalen. Neem de vrouwen die geheuld hebben met de Duitsers. Deze vrouwen zijn kort na de bevrijding kaalgeschoren, op karren gezet en bekogeld met rot fruit en wellicht erger, kan ik me voorstellen. Dat deze sanctievorm uiting heeft gekregen, heeft alles te maken met het loslaten van spanningen die onder het volk leefde. Het is in feite een collectieve goedkeuring geweest. Vrijwel gelijk aan dierlijke sociale goedkeuring, zoals chimpansees een outsider uit de groep kunnen buitensluiten en vervolgens vermoorden.

 

Daarin hebben wij als mens geen verschil uitgemaakt t.o.v. dieren. Ook hierin hebben wij als collectief volk ons schuldig gemaakt aan dierlijk gedrag. Wellicht in onze aard en er valt uiteraard heel veel voor te zeggen. Maar om er iets van te kunnen zeggen, zul je je moeten kunnen voorstellen hoe jij je als verraad persoon hebt gevoeld t.o.v. deze verraders.

 

Het is natuurlijk hypocriet. Het zou meer kuddegedrag geweest zijn, want ik zou me niet voor kunnen stellen dat alle mensen collectief dezelfde emoties tegenover deze vrouwen hebben gehad. Onmogelijk zelfs, want het zou slechts je verbeeldingsvermogen kunnen raken. Dat verbeeldingsvermogen kan heel diep gaan, maar dan gaat het slechts 1 kant op.

 

Een oorlog is waarlijk een situatie wat het slechtste uit de mens laat komen. Wat uiteraard in de mens zelf aanwezig is. Dat voorstellingsvermogen in de good guy – bad guy is alleen niet reëel. Die vrouwen op die karren hadden ook gevoel. Die hebben ook elk hun eigen verhaal. Een enkele geschiedschrijver acht het rechtvaardig ook hun kant van het verhaal te erkennen.

 

Je hoeft geen Einstein te zijn om te kunnen begrijpen dat empathie wellicht het meest fundamentele binnen de beschaving is. Het voorstellingsvermogen om je in te leven in de ander. Vanuit geschiedenisboeken is het eenvoudig om je eigen partij (in Chimpansees: je eigen groep/kudde) het voordeel in je perceptie te geven. De andere partij wordt daarin zwarter afgeschilderd, je eigen partij wit. Precies wat er gebeurd is in die oorlog middels propaganda. Door tegenstellingen te creeeren (Joden v.s. Ariers) ontstond er een blokkade van de empathie.

Propaganda is een middel. Het is een middel dat een doel kan verwezenlijken. Bedenk zelf maar welke doelen Hitler had en welke motivaties hij zou hebben. Hij zou wel erg veel haat in zichzelf hebben gehad hebben en flinke oogkleppen, wil je zoveel haat uiten.

 

Waar belangen als overleven het recht van de sterkste laat herleven, valt een rechtvaardiging daarin nog wel te vinden. Het zou geen schoonheidsprijs verdienen, met de wetenschap van altruïsme en egoisme in je achterhoofd. Het is wel iets dat af te wegen is.

 

Haat daarentegen is niet iets dat af te wegen valt. Het is geen motivatie, omdat het de verantwoordelijkheid laakt om zelf om te gaan met je persoonlijke motivaties. Noem het gevoelens en gedachten.

 

Wat uit haat is voortgekomen, door de complexiteit die de 2e wereldoorlog met zich meebracht, heeft het 1 ding zeker teweeggebracht. Ook lang na die oorlog nog. Het gebrek aan empathie voor alle partijen. Nog niet te spreken over vergeving. Niet willen vergeven is hetzelfde als het toelaten van haat en het willen behouden ervan.

 

Waar empathie om liefde vraagt, zouden haat en liefde nooit samen kunnen bestaan. Ook niet in de zgn. haat liefde verhoudingen. Dan is er gewoon sprake van liefde, niet kunnen loslaten terwijl je niet bij elkaar past en die realiteit niet onder ogen willen komen. Dat is wat anders dan pure haat en meer richting liefde. De gekwetstheid en het niet willen vergeven leidt uiteindelijk tot haat.

 

Net als dag en nacht, licht en duisternis, zullen haat en liefde nooit samen kunnen gaan. Ying en Yang zou het anders stellen, door te zeggen dat haat en liefde onlosmakelijk verbonden zijn met elkaar en dat er nooit sprake kan zijn van absolute liefde en absolute haat. Een mens is een complex wezen en wat ons anders maakt is ons zelfbewustzijn. Maar laten we eerlijk zijn: de wil om goed te doen zit in een ieder, maar door de complexiteit uit het verleden en de persoonlijkheid van de mens maakt dat de factoren die de uitkomst van soevereiniteit bepalen tot vrijwel nihil. Los van het feit of hier een maatstaaf voor is, want in totale anarchie kan er geen sprake zijn van goed of kwaad. Of wel?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel!