De dag waar ik 2 jaar op wachtte

Door IngridPrent gepubliceerd op Sunday 15 February 09:58

Vandaag is het zover. Ik besef het meteen bij het wakker worden. De dag waar ik 2 jaar op wachtte is aangebroken. Ik trek meteen mijn hardloopkleding aan. Beneden gekomen neem ik een kopje koffie en bereid ik mijn groene smoothie. Terwijl ik een glas opdrink, kijk ik naar buiten. De zon komt zo op. Het is droog. De omstandigheden lijken ideaal. Ik besluit meteen op pad te gaan. Mijn jas aan en muts op. Mijn schoenen aan en weg ben ik.

Eerst loop ik naar de dijk. Ik heb een vast ritueel tijdens mijn loopjes. Ook na 2 jaar pakte ik die weer makkelijk op. Ik start de afspeellijst Run op Spotify en natuurlijk de app Hardlopen met Evy. Les 30 deze keer. Het doel van de dag is 5 km aan één stuk lopen. Ik weet dat ik het kan. 

Na een minuut of 5 kom ik aan op de dijk. Ik word verrast door een snijdende oostenwind. Oepsie. Het is toch kouder dan ik dacht. De koude oostenwind vol in mijn gezicht ga ik - na wat stretchoefeningen - van start. Evy roept meteen al in mijn oortjes hoe fier ze op me is dat ik het heb volgehouden. Nou Evy, aan mij heeft het niet gelegen. Het ging er vooral om of mijn voet het zou houden na een langdurige blessure. Maar ja, weet zij veel.

Na 3 minuten weet ik al dat dit geen fijn loopje wordt. Het is zwaar en het is lastig om mijn ademhaling regelmatig te houden met de harde wind vol in mijn gezicht. Ik bedenk hoe anders dit maandag nog ging. Toen leek het of ik kon blijven lopen. Alsof mijn energie niet op kon gaan. Soms heb je van die loopjes: die stop je het liefst in een doosje om voor altijd te onthouden. Ik kan dan de hele dag zweven op het geluksgevoel van mijn loopje. Maar dit wordt niet zo'n dag, vrees ik. 

Bij 6 minuten herinnert Evy me aan mijn gemiddelde snelheid. Die is laag, maar what's new. Het doet er niet toe. Ik ben nou eenmaal langzaam. Nog steeds heb ik het zwaar. 'Ik wil stoppen', gaat er door mijn hoofd. 'Klotewind.' 'Zal ik een minuutje wandelen?' denk ik. 'Loop nou maar door, gewoon blijven lopen', praat ik tegen mezelf. Ik zie een voetganger met 2 hondjes op me af komen. Ze lopen los. Altijd als ik deze man met zijn hondjes tegenkom gaat het goed, maar deze keer huppelt één van de hondjes uitgelaten op me af en springt tegen me op. Ik struikel bijna. Loop meteen weer door om niet nog verder uit mijn ritme te raken. 

Ik ben 9 minuten op weg, vertelt Evy me. 'Keep going, Ingrid', moedigt ze me aan. Nou okay dan, omdat jij het zegt. Inmiddels ben ik warm en heb ik geen last meer van de koude wind. Mijn ademhaling is nog niet op orde, maar mijn hartslag is goed. 'Gewoon blijven lopen', herhaal ik nog maar eens tegen mezelf. 

Ik breng mijn aandacht naar mijn bewegingen. 'Voel hoe je voeten landen.' Check. 'Let op je houding.' Check. 'Schouders naar achteren.' Check. 'Kin naar voren.' Check. Ik stel me voor dat er een draadje aan mijn kruin zit. Richt mijn blik op de horizon. 'Oh ja, dit is lekker.' En ik voel de verandering. Langzaam maar zeker kom ik dan toch in mijn ritme. 

Ik geniet van de mooie zonsopgang. Het geluid van overvliegende zwanen maakt mijn blik los van de horizon. Woesj, woesj, klinkt het. Honderden ganzen vliegen met luide gakgeluiden over. Mijn hart zwelt van geluk. 'Woohoo!' kirt Evy op het juiste moment. Ik richt mijn blik weer op de horizon. Controleer mijn houding. Ik zucht eens diep en voel mijn ademhaling steeds rustiger worden. Ineens ben ik al halverwege de training. Tijd om dezelfde weg terug af te leggen.

Met de oostenwind nu in mijn rug loop ik verder. Een makkie is het nu. Ik lijk te zweven. Mijn gedachten dwalen naar 2 jaar terug. Toen ik de pijn in mijn voet al voelde. Toen ik wist dat ik zou moeten stoppen met lopen om de blessure te laten herstellen. Ik was bang dat het langdurig zou worden. En ik kreeg gelijk. Maar kijk eens wat het me gebracht heeft. Juist omdat ik niet kon hardlopen ging ik op zoek naar iets wat ik wél kon doen met mijn blessure. Ik heb leren skaten en ontdekte dat dit een sport is die mijn hartje ook sneller doet kloppen. Uiteindelijk heeft mijn blessure me dus juist meer gebracht dan dat het me iets heeft afgenomen. 

'Hou nog even vol' zegt Evy. Het kost me geen enkele moeite meer, Evy. In 10 weken werkte ik toe naar deze dag. 'Over enkele seconden heb je je doel bereikt', zegt Evy. En als het moment dan eindelijk daar is dat ik de 5 km weer aantik, voel ik me enorm voldaan en gelukkig. De dag waar ik 2 jaar op wachtte is vandaag. Jeej! 

 

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Graag gelezen:-)
mooi beschreven en een geweldige prestatie.
Goed van je en mooi beschreven.
Dank je!
Leuk om met je mee te mogen lopen. Knap hoor!
Dank je wel Asmay!
Dank je wel Asmay!
Ik loop niet meer, wil het wel weer oppakken en dat doe ik dan ook met Evy.
Heerlijk geschreven artikel.
Welkom hier :)
Dank je!
Wat een overwinning! Well done!
Ik weet waar je het over hebt.. ik heb de Marathon gelopen in 2010.

Goed geschreven!
Die staat nog op mijn wishlist, Doortje... een marathon. Weet nog niet of mijn lijf dat ook een goed idee vindt. Tot die tijd: genieten. Dank voor je reactie!
Je moet helemaal niets mankeren want op de 30 km valt je karkas sowieso uit elkaar :)

Welkom op Plazilla trouwens!