We doen als samenleving nog altijd aan symptoombestrijding en niet aan voorkomen!?

Door Alexander en Franz gepubliceerd op Wednesday 11 February 14:19

Na de aanslagen in Parijs waren we allemaal voor vrijheid van meningsuiting. Maar naarmate de tijd vordert koppelen we er langzaam het woord vermits er aan vast, gevolgd met wat teksten. De eerste zaterdag na de aanslagen las ik een interessant artikel van Arnon Grunberg. Hij stelde in zijn artikel: de mensen moeten zich zelf wat minder serieus nemen en een behoorlijke dosis zelfspot bezitten.

Als geboren Amsterdammer kan ik daar wat mee en de zelfspot zit daarbij toch wel behoorlijk in de genen. Als men als mens voldoende zelfspot heeft en zichzelf wat minder serieus neemt dan wordt vrijheid van meningsuiting een stuk vrijer dan wanneer men zichzelf en zijn / haar visie als de enige en de ware bestempeld. De lontjes worden als vanzelf ook een stuk korter en men komt dan sneller tot zelf reflectie en ziet van veel zaken de humor en beperkingen wel van in.

 

De vraag richt zich nu op: het voorkomen van radicaliseren in de samenleving. Ook hier licht de oplossing dichterbij dan menigeen denkt, maar de uitvoering, is net als bij zelfspot en zich zelf minder serieus nemen, ligt een heel stuk moeilijker. Ik kom zeer weinig in aanraking met de huidige jeugd, maar ik denk dat de jeugd niet anders is dan een aantal decennia geleden.

De oplossing voor het radicaliseren is: geef iedereen gelijke kansen en behandel iedereen als gelijken. Nu gebeurt dit helemaal niet. Je ziet jongere opgroeien en zich tussen hun leeftijdsgenoten bewegen niet anders dan andere jongere. Dit blijkt iedere keer opnieuw uit het feitenrelaas van de geëscaleerde jongeren. Ergens in hun leven vinden de geëscaleerde jongeren een breekpunt. Dit kan zijn door wat hun persoonlijk is overkomen of iets dat gebeurd is in hun directe / indirecte omgeving. Daarnaast zie je vaak dat de onderhavige jongeren zich buitengesloten voelen, met als gevolg, het gevoel postvat dat zij kansloos zijn in de Westerse maatschappij. Zij kunnen dan twee kanten opgaan: De eerste kant is de criminaliteit. In dat milieu wordt de jongere status, aanzien en geld geboden. Voor een buitengesloten jongere een interessante optie, we kennen veel intelligente criminelen die deze route hebben gevolgd.

Of kiezen voor de heilige oorlog. Dit laatste is, denk ik, geïnspireerd door de ouders en hun omgeving. In die omgeving wordt vaak verwezen naar de zionisten en het westen als de duivel en het bestaan van complot theorieën. Om nu jongeren te behouden voor het deelnemen aan een criminele of terroristische organisatie, moeten wij er voor zorgen dat er geen kansloze / kansarme jongeren in Nederland zijn. Of dat de school of een onafhankelijk persoon moet zijn weet ik niet, maar iedere jongere moet vanaf zo jong mogelijk een loopbaan / levensloop traject aangeboden krijgen. Hierbij voert de jongere zelf de regie, het doel en helpt de levensloop begeleid(st)er de jongere zijn of haar doelen te realiseren. Ik ben benieuwd wat de kosten zijn voor het begeleiden van jongeren. Dit afgezet tegen de kosten (maatschappelijk, emotioneel en verlies aan inkomsten) die de huidige repressieve manier van optreden is??? Breek met het verleden. Het verleden heeft geleerd dat repressie contraproductief is en bijna alleen maar kan escaleren. Met alle gevolgen van dien

 

Alexander

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.