Cursus Analyseren

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 08 February 23:34

‘GOEDEMORGEN VRIENDEN!
LEKKER GESLAPEN?’

Ik rek mijzelf uit door mijn armen te spreiden en mijn hoofd in mijn nek te leggen. Ik plaats een hand tegen de pijler van mijn comfortabele appartement en ik zet mijzelf af, waardoor ik de welgevormde kuitspieren van zuurstof voorzie. Ik wissel de handeling met mijn andere been en rek deze ook op, tot hopelijk, dezelfde lengte. Zoals altijd heb ik een pleurishumeur maar het verleden heeft mij geleerd dat ik dit moet negeren tot op het bot. Gewoon doen alsof je in een zessterrenrestaurant zit en elk moment kan deelnemen aan het allesomvattende ontbijtbuffet, doet wonderen.

49698ad02b349f690f5f020574a08d90_medium.

Kortom: ik steek mijn kop elke ochtend in het zand.
Elk nadeel heeft zijn voordeel, heeft een voetballer uit de vorige eeuw mij geleerd, want ik dank God op mijn blote knieën dat ik hier geen spiegel heb. Mijn haar, dat onderhand mijn heupen bereikt, bind ik samen met de streng slangenleer die ik met gevaar voor eigen leven heb weten te bemachtigen. Het was hij of ik, en dan kan ik zeer doeltreffend te werk gaan. Mijn okselhaar stinkt als een bunzing en ik moet toegeven dat het aroma niet alleen daar vandaan komt. Vandaag staat dan ook in mijn succesagenda een aantekening dat ik de plaatselijke poel een bezoek moet gaan brengen en me met de rug van het veroverde stekelvarken ernstig moet gaan bewerken.

Ik klaag niet.
Dat zou pure waanzin zijn want er is geen hond die me aan wil horen. Over honden gesproken, dat dier is zo’n beetje het enige dat hier niet rondloopt. Huiselijkheid kennen ze hier niet, al moet ik zeggen dat ik mij zeer geprezen voel met mijn kleine aapje. Discussie over het feit of het werkelijk een aapje is, hoef ik ook al niet te vrezen want er is niemand die me tegenspreekt. Het dier op zich vindt het prima dat ik hem in dat vakje onderbreng. Ik noem hem ‘meneer Jansen’, een logische keus dunkt me, daar ik graag met een manspersoon in gesprek zou gaan. Enig meer fantasievolle gedachtes omtrent een man, probeer ik te laten varen omdat ik mijzelf niet wil prikkelen met dromen in de trend van liefhebben bij open haardlicht en onder het genot van een glaasje beaujolais verdrinken in vleselijke lusten die duren tot het ochtendgloren.
Doe dat dan ook niet!!

e1c56e93341e4f22c66157d769deb46e_medium.

Meneer Jansen is een heuse troost.
Binnenkomen in mijn vertrekken heeft niet zijn voorkeur, maar hij bewaakt mij, en daar ben ik hem intens dankbaar voor. Als mevrouw sabeltand tijger mijn territorium betreedt, weet deze ienemini apenkop een geluid te produceren dat zo hoog is, dat de genoemde ongenode gaste met half gescheurde trommelvliezen het hazenpad kiest. Uiteraard paai ik meneer Jansen tot in zijn nekhaar met een dagelijkse portie kokosmelk, vermengd met zoetzure saus. Die laatste pers ik persoonlijk uit bladeren van een vleesetende plant. Mijn bus haarlak, waar ik uiterst zuinig mee omspring, weet de plant te verlammen eer ik haar beroof van het jonge groen bij de stronk.

KRIJG ALLEMAAL DE TERING!
Mooi, ook deze ochtend is het me weer niet gelukt om mijn onverwoestbare humeur met mijn zwaar overschatte acteertalent vol te houden. Maar goed dat ik geen postbode hoef te verwachten met de ochtendkrant want ik zou hem ermee verbouwen tot alle letters op zijn kop gegraveerd zouden staan.
Jawel, lekker slim. Ik zou dan wel die man hebben, waar ik zo naar verlang. Uiteraard enkel om van gedachten te wisselen over de teleurstellende resultaten op de beurs, door een inzakkende financiële wereldeconomie.
Geloof het zelf!

Hey, daar loopt een spinnetje.
op zich niet bijzonder want van alle 45 duizend soorten spinnen missen we hier niet één soort. 79bf7c501f87b757717a43207fe76619_medium.Ooit ga ik ze tellen, tegen de tijd dat ik het helemaal verlies in mijn bovenkamer, maar ik kan er nooit ver naast zitten. Wat een stom spinnetje! Hij wandelt met een gerust hart van de boomstam op mijn been. Hier en daar blijft hij haken in mijn gruwelijk lang beenhaar maar moedig zet hij zijn tocht voort naar mijn knie. Vrolijk friemelend draait hij hier een rondje, om daarna zijn tocht voort te zetten richting…
That’s it! Ik sla hem dood.

Het is beter dat ik nu naar die poel ga.
Op zich is het best een aardige wandeling, dus ik neem meneer Jansen mee om mij een seintje te geven als ik in het gebied kom waar een bepaald dier denkt de baas te zijn. Mijn rugzak vul ik met lege flessen, die de oceaan mij cadeau gegeven heeft, en ik rol wat kokosvlees in gedroogd bananenblad. Tegen het eind van de avond zal ik terugkomen, tenzij meneer Jansen acuut keelontsteking oploopt. Mijn voeten hebben inmiddels een eeltlaag van een centimeter dik; de evolutie heeft me in no-time aangegroeide schoenen gegeven, waarvoor mijn dank.
Krijg de schijt!

‘Kom op, meneer Jansen, niet treuzelen!’
Vroeger was ik een natuurliefhebber, maar sinds ik hier ben, weet ik dat dit een luxeliefhebberij is. Ik moet het pad vervolgen dat langs richels loopt met uitzicht op een diepte, waarvan ik nooit de afmeting wil weten. Ik denk wel dat ik dan eindelijk ervaar wat het moet zijn voor een vogel, om te kunnen vliegen. Het landen valt alleen vies tegen. Wellicht dat de shitrevolutie mij in de tijd dat ik hier mag verblijven, ook vleugels zal geven. Tot mijn grote opluchting heb ik het stuk strand bereikt, waardoor mijn voetzolen even tot bedaren gebracht kunnen worden, voor ik het laatste deel van het parcours mag afleggen.

Er ligt verdacht veel hout op het strand.
Als ik niet beter zou weten, dan zou ik denken dat het de resten waren van een boot. Jawel, het zou zomaar kunnen, waarvan zou het anders zijn? Ik loop rond het hoogste hout en ik blijf stokstijf in het zand verankerd staan. Meneer Jansen ziet ook wat ik zie en ik kan hem nog net beletten dat hij zijn luchthoorn openzet. Mijn trommelvliezen zijn wel wat gewend maar als hij op mijn schouder zit dan moet ie dat niet doen. Ik zie een stapel kleding liggen en aan de uiteinden steken handen en voeten uit. Onder wat zeewier verstopt, verraadt deze ontdekking ook een hoofd. Een mannelijk achterhoofd.

Een man!dc5a5403089f5786747ce592ba0661aa_medium.

Op het eerste gezicht is hij niet woest aantrekkelijk maar ik besef dat ik niet in de positie ben om kieskeurig te zijn.

Hij ademt! Ook dat is, gezien mijn situatie, geen tegenvaller.

 

Ik buk mij over hem heen en hij begint te proesten. Resten zeewier stromen uit zijn mond en oren… opeens besef ik dat het aroma dat ik bij mij draag, geen fundering vormt voor een goede eerste indruk, en om een toekomstige langdurende relatie met hem op te bouwen. Hij heeft het tot dusverre overleefd dus een paar uurtjes, in de volle zon, op het strand kan er ook nog wel bij. Ik snel mij naar de poel om weder te keren als Assepoester die naar het bal gaat. Daar aangekomen, pleur ik die aap van mijn schouder af en ik stekelvarken mijn huid in het heldere water, tot het bloed ervoor staat. Mijn haar slinger ik met een rotgang onder water om het rag en etensresten te verwijderen. Met wat kokosvlees masseer ik mijn gezwollen huid op, tot baby’s blanke billetjes. Met een geroutineerde draai weet ik mijn kapsel om te toveren tot een weelderige haardos, waar koningin Maxima alleen maar van kan dromen. Ik moet er nu betoverend uitzien. Denk ik, want ik moet op mijn gevoel afgaan. Waar is mijn inloopkast met spiegel van vloer tot plafond als je hem nodig hebt? Ik race met die stinkaap op mijn schouder terug naar het strand en ik tik aan in een nieuw persoonlijk record.

Hij zit daar.
De man van mijn dro…
Krijg nou het lazarus!

Mijn psychiater!

‘Jij hier!’

‘Hallo Diana, wat fijn om je hier aan te treffen. Heel even dacht ik dat ik op een raar eiland was gestrand, haha. Analytisch gezien kan dat voorkomen omdat ik wellicht nogal lang in het water heb gelegen, waardoor mijn evenwicht een realiteitsstoornis heeft opgelopen en-‘
‘De enige stoornis die opgelopen is, is bij mij, door juist jou hier aangespoeld te krijgen. Je bent wel degelijk op een raar eiland, en het toeval wil, dat dit MIJN eiland is. Als je hier rechtsaf slaat en een half uurtje doorloopt, kom je bij een grot. Nog een fijne dag!’
Hoe is het mogelijk, dat van alle mannen op de Aarde, deze doorgedraaide psychomalloot hier aanspoelt? Ik mag hopen dat mevrouw poezenbeest hem warm zal ontvangen bij die grot!
Woest stappend zet ik mijn tocht voort naar mijn etablissement, waar ik de boel van nijd, even flink ga verbouwen. Hij is niet van deze wereld; het is nauwelijks een mens te noemen. Het is een Wikipedia op varkenspootjes, doorzeefd met theorieën waar Einstein een rolberoerte van zou krijgen. Een door en doorgestudeerd amoebe, met maar één doel: een factuur opstellen met  astronomische bedragen, dat stijf staat van analyses waar geen hond wijs uit kan. Als je bij hem op consult gaat, kom je binnen zónder probleem, en je gaat weg met alle fobieën die er hedendaags verkrijgbaar zijn na een gemiddelde catastrofale ervaring op natuurramp gebied.

‘Diana, wacht!’
‘NEE! Ga iemand anders tot aan de stoeprand afbranden!’
Ik versnel mijn pas en ik ben er zeker van dat die hinkepoot mij niet bij kan houden.

e6fd283f5a2c7a69ad280fd8e17cd7fd_medium.

‘GOEDEMORGEN VRIENDEN!
LEKKER GESLAPEN?’

Ik rek mijzelf uit door mijn armen te spreiden en mijn hoofd in mijn nek te leggen. Ik plaats een hand tegen de pijler…  en ik krijg die lijpeling recht in mijn vizier. Meneer Jansen trekt zijn bek open en alle vogels op het eiland pleuren met een hartverzakking van hun tak af. Ik ben, op minimaal twee meter afstand, inmiddels immuun voor deze hoge tonen maar de analyse-idioot kermt het uit.  Ik wacht tot meneer Jansen met ademgebrek komt te zitten; geen veel-te-lang haar op mijn hoofd die eraan denkt om de sirene vroegtijdig te stoppen. Klagend op zijn knieën, en met twee handen op zijn oren, wacht hij de laatste, snijdende tonen af.

‘Doe mij maar twee halfvolle melk en een karnemelk. Aan het eind van de week reken ik af’, zeg ik, zo sarcastisch mogelijk, als de stilte weer nederdaalt in mijn jungle.

‘Hoe bedoel je? Waar moet ik dat dan halen?’
‘Oh, als je dan toch gaat, neem dan meteen een flinke dosis menselijkheid mee en doe meteen een aanvraag voor wat humor! Oh, en creativiteit en improvisatievermogen zou ook geen overbodige luxe zijn; de cursus start maandag. Als je snel bent dan kun je je nog inschrijven! Vier uur rechtdoor en dan de zesde boom links, net boven het ravijn!’

Hij kijkt mij waterig aan en ik zie hem denken.
‘Diana, je bent blijkbaar lang alleen geweest en wetenschappelijk is bewezen dat dit-‘
‘Meneer Putjes, ik mag toch hopen dat u mij niet aan het analyseren bent? Heb ik u al verteld dat ik op goede voet leef met een sabeltand tijger die een afwijkend gedrag heeft in het hebben van een constante vernietigingsdrang, veroorzaakt door een eetlust die door geen enkel ander dier, zonder uitsluiting van een tyrannosaurus, nooit geëvenaard zal worden? Analyseer haar maar eens! Vergeet je notitieblok niet!’
Langzaam gaat hij zitten.
Misschien is de term ‘voorzichtig’ meer van toepassing.

‘Diana, ik heb je hulp nodig.’
‘Mijn spreekuur is van tien tot vier. Het tarief is € 220,- per uur, exclusief btw, exclusief bijkomende kosten. U kunt een afspraak maken bij mijn aap.’ Meneer Jansen kijkt mij aan met zijn bolle ogen en heel even lijkt het alsof hij blij is met deze onverwachte carrièreswitch. Het kan ook zo zijn dat ik dit zo wil zien, dat daargelaten.
‘Diana, jij bent veel sterker dan ik. Ik overleef het hier geen twee dagen zonder jouw hulp.’
‘Je overschat je kansen, schat, ik geef je tot de middag, laten we zeggen, een uur of drie, met een marge van een kwartier.’ Alsof ik er notie van heb hoe laat we in hemelsnaam leven.

‘Mijn boot is gekaapt door piraten, ze waren verschrikkelijk.’ Hij slaat zijn handen voor zijn ogen en ik hoor een jammerlijk gesnik. ‘Het is onvoorstelbaar wat ze hebben gedaan met de rest van de bemanning. Het is dat ik per ongeluk overboord viel, anders had dat ook mijn lot geweest. Het was echt gruwelijk…’ Geheel overgegeven aan zijn hartverscheurend leed, gooit hij alle psychoneurotische analysehit, en tevens zijn parmantige mannelijkheid eruit. Zelfs meneer Jansen kijkt me geschokt aan en weet geen raad met dit nieuwe jankende dier. Zal hij zijn sirene aanzetten? Ik knik naar mijn aap dat hij kan relaxen en ik kijk naar dat zielige hoopje mens.


Mens?
‘Potje, hoe heet je eigenlijk?’
‘Jean-Pierre’, brengt hij snikkend uit.
‘Vind je zelf niet dat “Jan” de lading ook dekt?’
‘Als jij vindt dat ik “Jan” heet, dan heet ik zo.’

Ach gosh, de stumpert!
‘Je zit daar op het lievelingsplekje van een cobra, die rond dit uur altijd nogal een giftig humeur heeft, kom maar bij mij binnen.’
Heel snel staat hij op en kijkt geschrokken om zich heen.

‘Grapje!’

- ach, ik ben de beroerdste niet :)

25591800bda24a9b846b3f35e4de0381_medium.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
dank je wel
Gelezen
Dank je wel
Geweldig gescheven !
Dank je wel Lyra!
Een typische Lady Di op haar best. Eentje waarbij je niet kan stoppen met lezen
Dank u, dank u! :-)
Heel leuk verhaal! Of all the people in the world...
Schrijfstijl en verhaal zijn in hele goede verhouding.
Dank je wel voor je compliment INfiction!
Gelezen.
Dank je wel
Dorina ten voeten uit: Op het eerste gezicht is hij niet woest aantrekkelijk maar ik besef dat ik niet in de positie ben om kieskeurig te zijn.
hahaha!
Tja, realistisch toch? :-))