Het ondergeschoven kleinkind

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 07 February 10:34

Zodra ik dinsdagochtend thuis kom hang ik bij Bureau den Ouden aan de lijn, waar Lydia voor over twee weken mijn laatste afspraak met NIek vastlegt en automatisch ga ik, thee zettend, nogmaals het laatste gesprek bij hem na.

Het lege nest syndroom

7aa64d46687c4b5c4766c06ccfe6f4f2_medium.

Dat veel betekenende: ”dat bedoel ik”

Ik moet het nog laten bezinken, maar dat ik ben opgekrast voelt nog steeds prima. Wel vraag ik me af of zij in die laatste tien minuten dan tenminste samen nog zinvol bezig zijn geweest. Ik kan er niet naar vragen, weet wat hij zeggen zal en ik ben het ermee eens: zwijgplicht, wie hem inhuurt kan er bij hem op vertrouwen.

Tussen de levenloze betonnen muren met de kop thee op de bank ploffend besluit ik de tijd te nemen om grenzeloos te navelstaren en glimlach hier onwillekeurig om. “Ja meid, ik ben en blijf onverbeterlijk,” fluister ik met mijn handen om de hete mok en gniffel, denk aan mijn dochter die kennelijk een bloedhekel had aan nadenken en zeker als het zichzelf betrof. Verspilde tijd noemde ze dat ooit hooghartig, “want je hebt niks aan zwak gezever.” Het had weer geklonken alsof mijn moeder naast me stond en de wet voorschreef.

Vrije gedachten

Ik laat komen wat komt, pak mijn eigen verwerking bij de kop. Die vreemde dictatoriale logeerpartij staat vanwege gisteren weer vers in mijn geheugen, maar mede door het surealistische karakter daarvan geef ik me ongebreideld over aan herinneringen uit de tijd dat het geluk me wel toelachte, er tussen mijn kind en mij geen vuiltje aan de lucht was. De prachtig intieme verhaaltjes, die ik speciaal voor haar dertigste verjaardag schreef, zitten nog in de ongeopende surprise die in engeltjes papier is verpakt. Die zal ik bewaren zoals ik ook haar pappakoffer in de kelderbox heb staan, vol bijzondere dingetjes uit die eerste jaren. Zij heeft ze nooit mee willen nemen. Haar zonnehoedje, het eerste bloemetjes bloesje, waarvan ik me niet meer voor kan stellen dat ze er ooit in paste. Het prentenboek met heerlijk humoristische illustraties van vrolijke schapen en allerhande andere dieren, waar we samen zo graag in keken. Waar zij zo veel over vertellen kon, zelf heel originele verhaaltjes bij verzon. Ik had ze destijds op moeten schrijven, bedenk ik nu, zodat ze bewaard waren gebleven. Haar eerste kunstwerkjes in aquarel van toen ze twee was en er niet op hoefde te oefenen hoe ze een penseel vast moest houden. Ze zijn nog steeds geschikt voor het Gemeente Museum, hebben altijd ergens in de kamer gehangen. Het bestekje, dat van haar vader is geweest, waarmee ze zo snel al zelfstandig leerde eten, maar ook mijn tekeningen voor het kinderboek dat ik in die tijd uit had willen geven. In die stoffige oude, donkerrode leren, koffer zitten ook de spulletjes die mijn moeder haar gaf.

In den beginnen

Het spookbeeld dat ik, in weerwil van mijn idealen, toch net zo liefdeloos en hard zou blijken te zijn als mijn moeder, werd met de bevalling onmiddellijk ontkracht. De allesomvattende verzengende liefde voor mijn baby was amper te vangen. Ik laafde me er aan als een dorstige bedoeïne, die jaren naar liefde smachtend door de dode woestijn had getrokken. Eindelijk was ik bij de sappig groene oase aangekomen, kreeg ik gelijk met mijn bewering dat moederliefde wel bestond. Ik kan nog steeds voor de geest halen, ruiken, zoals iedere moeder zal kunnen, hoe speciaal de zoete geur was, die net na de bevalling om haar heen hing. Het zette de gegroeide twijfels over de integriteit van mijn man geheel in de schaduw terwijl ik aanvoelde dat binnenkort zijn geheimen bliksemend zouden worden onthuld. Na een paar weken straalde daar haar eerste lach toen het duidelijk geworden was dat mijn huwelijk niet meer bestond. Ik glimlach opnieuw over het feit dat ze op slag vergat te huilen zodra ik mijn hand op haar voorhoofd legde. Dat sprak boekdelen over mijn moederschap. Ik genoot van haar en zij van mij. Rust, regelmaat, voldoende ruimte en vooral tijd voor ons twee.

Mateloze nieuwsgierigheid naar het mensje dat zo hard ontwikkelde. Voor haar geboorte was mijn grootste zorg geweest of ik voldoende geduld zou hebben, maar die onzekerheid verbleekte als sneeuw voor de zon; ik leek in niets op mijn moeder. Mijn poepescheetje was zichzelf, we voelden elkaar zonder moeite aan en ik genoot van haar ontdekkingen, met volle teugen, dag in en uit. Van haar geinige koppie dat altijd een lach op de gezichten van omstanders bracht. In mijn ogen was ze een wonder van fijnbesnaarde gevoeligheid. Ze kon nog niet lopen, maar voelde wel aan wie te vertrouwen waren. Grote schreeuwers, betweters, in wiens aura hun hang naar heersen meekleurde, ging ze van nature uit te weg. Ze zat dan ook het liefst gelukzalig rustig bij mijn vader op schoot tegen wie ze hele verhalen vertelde, waar we geen woord van verstonden. Die twee begrepen elkaar zonder woorden en wat ze brabbelde klonk veelbelovend, interessant er erg zelfbewust. Mijn moeders stem  was haar te hard, de intonatie te strak staccato en de ogen te vaak dwingend,  dus op oma was ze minder verzot, die dat gelukkig ook niet erg vond. Zo bleef haar kleding immers veel langer schoon.

Ik genoot van iedere nieuwe vaardigheid die ze onder de knie kreeg, waar we samen blij om waren en ik had respect voor haar doorzettingsvermogen. Daar zouden volwassenen een voorbeeld aan kunnen nemen, vond ik. Ook de andere kinderen, waarmee we contact hadden, bewonderde ik om hun niet aflatende pogingen te gaan staan, leren lopen en het deed er niet toe wie handiger, sneller, taalvaardiger of meer ingetogen was. Geen van die kleintjes was hetzelfde. Mijn lekker dierke verwende me met een onvoorstelbare hoeveelheid liefde zonder daar bewust van te zijn. Ze stelde geen voorwaarden. Ik was goed zoals ik was. Zij was goed zoals zij was. Het was prima zoals het was en dat merkte iedereen om ons heen doordat ze een makkelijk tevreden peuter werd.

De bezoekregeling

Ik had er een hard hoofd in gehad nadat ik de vrouw had ontmoet door wie we alleen kwamen te staan. Ze verklaarde onomwonden zijn verleden te zullen vernietigen: ”Hij is mijn droomprins en ik wil alles met hem beleven wat hij met jou heeft gedaan.” Zij vond het de normaalste zaak, zwoer met de hand op haar hart dat ze hem zijn verleden af zou troggelen, “en hij heeft toch niet in de gaten hoe ik dat doe.” Het was de eerste keer dat ik kennismaakte met een vrouw van dit lugubere kaliber, maar ik nam haar dreigement heel serieus. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, doch met die kennis kon ik niets; mijn ex was idolaat van haar en hij zou me niet geloven als ik vertellen zou wat zij mij had toevertrouwd. Het leek dat ik maar beter niet op paps kon rekenen. Het viel mee.

Na een half jaar kwam de regeling met mijn ex plotseling toch op gang en verliep daarna zonder noemenswaardige moeilijkheden. Al zag mijn kind haar vader maar één dag in de maand, al na anderhalf jaar kon ik haar op zijn bezoek voorbereiden en ze was dol op pappa. Hij deed zijn best niet dwars te liggen: zijn vriendin hoefde hem maar één dag in de maand af te staan aan zijn verleden en mijn ex hield zich keurig aan hun regels. Wel weigerde hij mij van het begin af aan te vertellen wat hij die dag met ons kind had beleefd, “want mijn nieuwe relatie gaat jou geen barst aan.”

Het was in mijn ogen een vreemde filosofie, maar zolang ons kleintje er geen hinder van ondervond vond ik het de sop in de kool niet waard om daar ruzie over te maken. Dat het me niets interesseerde wat zij deden, geloofde hij niet en al snel deed het praatje de ronde dat ik stikjaloers zou zijn op haar. Dáár kon ik enkel hard om lachen. Geen haar op mijn hoofd zou willen zijn als zij en ik legde de roddels naast me neer. Dat wij als ouders goed en duidelijk moesten communiceren bleef echter nog steeds onbespreekbaar. Op een keer beweerde hij met een stelligheid waar mij de haren van ten berge rezen: "Dat praten over M**** wil jij enkel vanwege je zieke geest."Natuurlijk zette ik grote ogen op. "Jaha, heb jou wel door! Je bent jaloers op G****. Jij hebt er echt alles voor over om mij terug te krijgen, he?" Ik wist niet wat ik hoorde en het was potsierlijk hoe trots hij erbij keek. Ik moest moeite doen om hem niet midden in zijn gezicht uit te lachen. Daarna ging hij echter consequent iedere aanzet tot een gesprek over gezamenlijke verantwoording uit de weg. Ongerustheid, maar geen reden voor paniek want ik hield contact met hulpverleners die in konden grijpen indien er met de bezoekregeling een kink in de kabel dreigde te komen.

Na twee jaar was de band tussen vader en kind hecht en ik zag hoe ze er beiden van genoten. B**** ging er zelfs mee akkoord om van die ene dag een heel weekend te maken. Dat stelde me gerust en nog een jaartje later zag het er naar uit dat ik me druk had gemaakt om niets. Nee, nu zou niemand nog roet in het eten gooien. Dat zijn aspirant schoonouders nog steeds niet wisten dat hij ooit getrouwd was geweest vond ik enkel lachwekkend en ook oerdom. Hoe dacht mijn ex dat vol te houden als ze groter werd, over haar mamma ging praten terwijl ze bij hem was? Waarom zo stiekem? Zodat zijn streng Christelijke schoonouders niet doorkregen dat hun bloedmooie intelligente dochter drie jaar geleden een getrouwde man aan de haak had geslagen? Moest dáárom het ondergeschoven kleindochtertje verzwegen worden?

In wezen waren dat mijn zaken niet zolang paps zijn verantwoording nam voor het welzijn van zijn dochter.

Wordt vervolgd

Stomme trut, hoer, doe maar niet zo onschuldig

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik denk ook dat die vrouw voor een groot deel de oorzaak is van jullie verwijdering (tussen M.. en jij)
Het is beklijvend!!!
Het wordt steeds enger; ik krijg, evenals Ktje, koude rillingen!
Inderdaad. ik vond het ook steeds enger worden
Inderdaad vooral triest om dit te lezen, als je bedenkt wat de komende jaren zullen brengen.
Het is tenminste mooi dat jullie die vier jaren hadden.

Telkens als je je ex-man en zijn vrouw beschrijft, moet ik mijn hoofd schudden. Ik vind het zelfs moeilijk om te geloven dat zo'n persoon als zijn vrouw bestaat. Hoe harteloos, hoe gewetenloos kan je zijn. We hebben natuurlijk allemaal onze gebreken, maar dat iemand zo verschrikkelijk hard kan zijn, slaat me met verstomming.
Ik wist ook niet wat me gebeurde...
Weet het eerlijk gezegd nu nog steeds niet. Sommige dingen zijn te absurd om je voor te kunnen stellen
Ik krijg hier rillingen van: 'Moest dáárom dat ondergeschoven kleindochtertje verzwegen worden?'

Ik weet alleen dat die arme mensen nooit geweten hebben dat M**** bestond zolang hun dochter leefde.
Wellicht heeft haar halfzusje dat later wel en hen verteld? Toen M**** zestien was? Want haar halfbroer en zusje wisten het ook pas een jaar nadat hun moeder heel jong gestorven was.
Waar ging hij dan in 's hemelsnaam heen met jullie dochter, op bezoekdag? Die man kon toch onmogelijk 3,5 jaar lang, eerst een hele dag, later een weekend in een pretpark of dierentuin rondhangen, eerst met een baby, daarna met een peuter??
Ik ben er aanvankelijk van uitgegaan, dat ze gewoon naar zijn huis gingen, waar zijn 2e vrouw ook woonde. Dat was dus niet zo?
Ik krijg nu langzamerhand het gevoel dat die verwijdering tussen jullie toch geregisseerd is door haar vader en zijn nieuwe vrouw. Onbewust misschien maar toch...
Ik heb nooit iemand beschuldigd, want wat achter mijn rug gebeurt zie ik niet met eigen ogen, dus...
Tot op de dag van vandaag weet ik er het fijne niet van uit zijn eigen mond.
Het is dan ook hoe ik er tegen aan kijk. Nee natuurlijk heb je niemand beschuldigd en ik zeg alleen hoe het op mij overkomt als buitenstaander.
Als je dit zo leest, besef je pas hoe triest het allemaal gelopen is. Van die warmte, liefde en geborgenheid naar die bittere koude.
Van dat kleine handje in de jouwe en haar vertrouwen in jou naar wantrouwen en verwijten.
Jij was haar haven en anker, tot het touw knapte en zij op drift raakte en na een blijkbaar stormachtige zwerftocht de veilige haven niet meer leek te herkennen.
Oemfff, hoe goed geef je dit weer...ik had het zelf niet mooier kunnen zeggen en ik ben ook erg blij met je reactie, omdat het mij tevens vertelt dat dit boek veel beter wordt dan het vorige dat ik er over schreef.
Hartverwarmend hoe jij over haar kindertijd schrijft; er spreekt zoveel liefde uit.
Eén zin valt me weer heel erg op: 'Zij vond het de normaalste zaak, zwoor met de hand op haar hart dat ze hem zijn verleden af zou troggelen, “en hij heeft toch niet in de gaten hoe ik dat doe.” '

Ik snap dat het frustrerend kan zijn, een relatie aangaan met iemand die maar niet los van zijn of haar ex kan komen. Maar als er kinderen in het spel zijn, heb je dat gewoon te accepteren en kan je het maar beter zien als een blijk van terechte toewijding.

Dit soort sekreten ben ik ook tegengekomen de afgelopen vijf jaren. Ik ga er met een grote boog omheen.
Ik had hem nog niet nagelezen, heb dat zwoor in zwoer veranderd. en er nog wat andere onnauwkeurigheden uitgehaald.
Inderdaad, Zulke vrouwen zorgen ervoor dat ik me soms schaam om ook vrouw te zijn en ik kon haar niet uit de weg. Zij werkte achter de schermen aan mijn ex, die kennelijk inderdaad niets in de gaten had. Liefde maakt blind, zegt men, maar ik denk dat verliefdheid blind maakt en dat dit niets met liefde (zoals ik dat zie) te maken had.