De geroepene,104, Cordoba

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 06 February 07:41

images?q=tbn:ANd9GcRDLJy85HE5uiJ3txv-Qli

'Dat had je nodig,' zei Eva en ademde diep de schone lucht langs de rivier in. 'Je hangt veel te veel over je boeken.'  Jean glimlachte voor zich uit, hij probeerde zijn geest te klaren van de stoffige boeken die hij uren had doorgelezen. De wind waaide zachtjes en streek door de haren van Eva. 'Je moet ogen hebben voor je omgeving', vervolgde Eva,' anders ben je ziende blind.' De jonge dokter in spé hoorde even Boismont in haar stem, die had ook altijd over de balans in het leven gesproken.' Een mens die alleen maar studeert,' had hij gezegd, 'is incompleet, je moet in aanraking met de wereld blijven en die trachten te doorgronden.' Nu begreep Jean pas wat zijn meester had bedoeld. Kennis alleen is niet zaligmaken, kennis is een instrument ondergeschikt aan de uitvoerder van die kennis. 

images?q=tbn:ANd9GcQXWW4x-Qh1rz25t2DxoWq

De wind ging nu liggen en het korenveld met de blauwe bloemen langs de oever van de uiterwaarden, wuifden nog even mee, en kwam vertraagd tot stilstand toen de wind weg bleef. Eva bleef even gespitst staan luisteren en de jonge leerlingarts wachtte geduldig naast haar. Een vlaagje wind deed Eva's haar bewegen en de korenbloemen dansten hun buigzame dans. 'Het is hier prachtig', zei Eva zachtjes voor zich uit en zij voelde zich heel even één met de omgeving en met alles wat zij ooit had meegemaakt. 'Ik hoor zijn stem in het water,' sprak zij ineens. 'Rustig,' zei Jean, 'er is veel gebeurd' en je rouwt om wat niet meer is.' 'Nee, ' zei zijn reisgenote van weleer,'ik berust me er in dat mijn vader ons niet zal bereiken'. 'Maar ik herken hem in zaken van schoonhheid. Kijk dan, luister dan' en zij wees om zich heen.

images?q=tbn:ANd9GcSUWnEzpvDt9bLCbUQGgof

Jean hoorde het water van de rivier langs klateren, em hij zag het riet buigen en overgaan in de korenvelden die lichtjes bewogen op een briesje wind en hij begreep haar. 'Dit is een magische moment,' zei hij, 'dat voel ik zomaar, we hebben afscheid genomen. Nu moeten we richting aan onze eigen levens gaan geven. 'Ja het is magisch,' beaamde Eva,' ik begrijp zijn wereld voor het eerst in mijn leven en voel dat ik daar deelgenoot van ben geworden. Hoe is het toch dat we achteraf begrijpen wat eenvoudig is?' 'Omdat,' antwoordde Jean, de tijd nog niet rijp was om het begrip door te laten breken.' En Eva glimlachte weemoedig want zij hoorde haar vader's stem in Jean's woorden. Een blauwe koren bloem ontvouwde zijn vleugels en steeg op om zich fladderend mee te laten voeren op de wind.

'Kom,' glimlachte Eva, 'ik heb je gered van je boeken, het is tijd om naar de échte wereld terug te gaan en ik zou zo'n vers gebakken broodje bij jouw favoriete bakker wel lusten.' 'Met olijfjes en amandelen er in verwerkt,' vroeg Jean quasi geïnteresseerd. 'Dat type broodje,' lachte Eva. Zij draaide zich nog even om en overzag het geheel en de schoonheid vervulde haar geest, en zij mompelde voor zich uit 'dag Pap'. 

San Daniel 2015

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Alles op zijn eigen tijd...één met de natuur...mooi!