Een gewoon meisje - een column oftewel een oefening in observatie

Door Neerpenner gepubliceerd op Thursday 05 February 19:51

Zij zit recht voor mij. De wielen van de trein denderen onder ons, het boerenlandschap flitst voorbij. Haar bleekblonde haar is samengebald in een knot met een elastiekje, haar bruine ogen staren gejaagd uit fletse brillenglazen. Haar vingers tikken als een razende op het toetsenbord van haar gsm.
Ik wil mijn blik al afwenden naar de mistige velden, waar een paar verveelde koeien tot het einde der tijden gras herkauwen, tot zij met een vlugge handbeweging haar handtas pakt.
Wat zij daar uithaalt en uitstalt op het klaptafeltje, herinnert me eerst aan chirurgisch gereedschap. Maar die categorie verscheen nooit in de kleur roze of diepblauw.
Zij weet echter raad met die onbekende metalen instrumenten. Ze zet eerst haar bril af en dan verschijnt in haar linkerhand een zakspiegel. Daarna opent zij een kleine, grijze doos en haalt daaruit met haar rechterhand twee gekleurde contactlenzen. Zij bijt op haar onderlip wanneer ze die doorzichtige cirkels over haar oogbollen plaatst. De kleur bruin is plots donkerder geworden met een paar gouden spikkels.
Vervolgens neemt zij vlug een zwarte staaf met allerlei uitsteeksels. Daarmee krult ze in opperste concentratie haar wimpers. Met elke streek van haar hand, worden haar wimpers zwarter en voller. Haar ogen zijn plots zo groot en diep, dat een onvoorbereide blik erin zou verdrinken.
Haar rechterhand schiet kundig en zonder aarzeling over de klaptafel.
Een roze lippenstift glijdt soepel over haar mond. Ondanks dat de trein regelmatig davert en beeft, wijken haar vaste hand en de stift geen moment van haar lippen. Met een vinger klikt ze het dopje van de lippenstift weer dicht. Haar lippen glanzen zacht in de neonlampen.
Nu zet zij het spiegeltje op een verhoging. Voor dit gedeelte zijn haar beide handen nodig. Zij opent een roze, bolvormige doos, een beetje roze wolkt eruit. Zij trekt daar een soort rozige spons uit en dept het meteen in het roze vakje, terwijl ze met haar rechterhand haar wang vasthoudt en die zorgvuldig naar het zakspiegeltje draait. De spons landt op haar wang en wrijft daar een tijdje over, dan streelt hij weer haar andere wang. Ze steekt de spons terug en opeens ontkennen haar wangen dat er op dit moment een bleek winterzonnetje schijnt.
Haar handen draaien het elastiekje los, en plots overstromen haar gele lokken haar schouders. Meteen gaat zij die golven te lijf met een borstel. Het plastic striemt door haar warrig haar.
Zij perst haar lippen op elkaar en blijft naar de spiegel kijken. Wanneer zij de borstel teruglegt, valt haar haardos in gestroomlijnde lijnen langs haar zij en het is niet langer bleekblond, maar donkergoud.
Zij onderzoekt zich nog even in de spiegel, en steekt het dan in haar jaszak. De hele transformatie kostte haar hooguit tien minuten en haar handen stonden niet een keer stil.
Schril gepiep. De trein vertraagt en komt aan. Zij schiet overeind, speurt even zoekend naar een uitgang, en dan kruisen onze ogen elkaar. In haar ogen is dezelfde gehaaste blik als in het begin.
Dan spurt ze de trein uit, haar haren waaieren achter haar uit, en dan verdwijnt ze in een zijsteeg. Wanneer was zij echt? In het begin of op het eind?
De trein trekt zich weer op gang. Het stadje waar ze uitstapte wordt vervangen door plat land.

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Wow, ik was echt gevangen in een moment, geweldig geschreven
Dat is de bedoeling. :)
Als ik niet beter zou weten dan zou ik denken dat je een meisje bent :)
Knap gedaan!
Ik neem aan dat als die opmerking van een vrouw afkomstig is dat een compliment is.

Dank je!
Dat is het ja.
Grappig! Zij zat laatst ook tegenover mij in de trein.

Was dit de opdracht? Goed gelukt, zou ik zeggen. Jouw schrijfstijl heeft een flinke ontwikkeling doorgemaakt. Als dit nog niet het eindpunt is, ga je een zeer hoog niveau halen. Chapeau!
Dank je wel! Dit is zeker niet het eindpunt, zolang ik doorschrijf. Het is onvermijdelijk dat je beter wordt als je meer schrijft.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want dit zou betekenen dat de laatste boeken van een schrijver beter zijn dan de eerste. Dat is niet altijd het geval.

Ik denk wel dat een schrijver meer bedreven raakt door te blijven oefenen en dat er een bepaalde ontwikkeling plaats vindt.

Met eindpunt doelde ik op het niveau dat je nu al hebt bereikt, niet op het feit dat je zou stoppen met schrijven. Liever niet, zeg. Dat zou zonde zijn.
Goed geobserveerd!
Bedankt, Yrsa.
Leuk lesje in observeren. Goed geschreven, alsof je er bij bent.
Het enige dat misschien verbetering behoeft is dat je in één alinea zeker vier keer het woord roze gebruikt. Iets dat me opvalt.
Dank je. Hmm...dat is zo, maar ik wou graag benadrukken dat het roze bij haar nogal aan de zware kant is. Niettemin, het is goed dat ik een oplettende lezer heb.
Dat is uit de rest van het verhaal zeker goed af te lezen.
Heerlijk geobserveerd en geschreven, Neerpennert! ☻☻

"Wat zij daar uithaalt en uitstalt op het klaptafeltje, herinnert me eerst aan chirurgisch gereedschap. Maar die categorie verscheen nooit in de kleur roze of diepblauw." Ik heb jaren chirurgische instrumenten verkocht. Na het lezen van deze zinnen had je me helemaal. Bravo!
Heh, heb jij chirurgische instrumenten verkocht? Lijkt me ergens een leuke job.

Ik zie jou al van deur tot deur gaan en met vlotte praatjes scalpels verkopen of een MRI-scanner. ('Ja, dit neemt nogal wat ruimte in, maar dan hebt u ook wat!')
Natuurlijk is de waarheid minder leuk, maar beroof mij nou niet het beeld van een gladde verkoper. Het past ergens bij jou. :)

Bedankt voor je complimenten!
Was het ook! Een leuke tijd, maar ik ging (gelukkig) niet langs deuren. Alles telefonisch en schriftelijk (soms offertes van een ordner dik).

We hadden ook een soort showroom annex winkeltje. Was ik ook verantwoordelijk voor. Ik herinner me een tweetal beren van kerels, met tattoo's tot in hun gezicht. Ze waren ook eigenaars van een tattoo-shop en ze hadden steriele goederen nodig. Ze vonden in de showroom een medisch intstrument, met een klein handvat, een metalen buis van een centimeter of veertig, met een gebogen stompe punt.
"Wat is dat nou weer voor een ding?", vraagt een van hen. Ik had even zin om hem te stangen.
"Och, ik gebruik het als rugkrabber. Maar eigenlijk is het een urether-dilator, wat je gebruikt om een pisbuis op te rekken als het een beetje verstopt zit."

De goede man sloeg dubbel met een ijselijke oerkreet. En dan zijn er nog vrouwen die beweren dat stoere mannen geen inlevingsvermogen hebben. Begrijp jij dat nou? ☻☻
Vreemd genoeg vind ik het meest verontrustende detail die opmerking over het als rugkrabber gebruiken...

Tja, mannen zijn op dat punt bijzonder gevoelig. Ik zat ooit in een cinema te kijken naar een voetbalscène. Daarin kreeg een voetballer een schop in die ene, van zenuwen doortrokken, plekje.
Je zag hem in slowmotion groen worden, een soort sisgeluid uitstoten die daarna overging in een gesmoord gilletje. Zoiets als 'Niiiijjjjjggggah' . En toen hij op het gras neersmakte, steeg een gezamenlijke kreun in lage bastonen uit het publiek. :)
Mooi geschreven. En even en spoedcursus hoe maak je je snel op in een trein.
Zo kun je het ook lezen , neem ik aan. :)