Logeren met haken en ogen (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 05 February 15:29

“Toen vertelde jij halverwege de volgende week dat ze je heel opgewekt hadden gebeld om mee te delen dat ze kwamen. Jij scheen dat normaal te vinden en ik viel nogmaals bijna van de bank.“Hebben ze dat echt zo gezegd? Niet eerst gevraagd of het je uitkwam, het niet lastig voor je was?” Nee, zei jij, maar ach, je zat er niet zo mee, het kwam wel goed. Haha, wat waren wij toen nog domme onwetende dozen hè, haha,” schiet ik opnieuw in de lach en dan neemt EmjE het volgende deel van deze geschiedenis voor haar rekening

a5615fbe0eca98fd7505d22b104195cb_medium.

“Haha, wij vroegen ons af of er soms een kentering in de moeizame relatie met jou was gekomen. Geen van beiden begrepen we hoe het nou ineens wel mogelijk was om ons als normale moeders te benaderen. Jij vroeg mij of ze dan in mijn bed zouden slapen. Even dacht ik dat jij nu ook al van de pot gerukt was. Hoe kon jij me dat vragen? Ik zei, naar ik me herinner nogal pinnig: “Ben je gek, ik ben niet van plan om voor die twee mijn bed op te geven. De prins en prinses op hun erwt moeten het maar nemen zoals het komt. Jij slaapt voor die ene keer weer bij mij in bed, gezellig, dat zal hen zeker overtuigen van onze vunzige lesbische aandoening.”

We schenken nog een sapje in. Nu we in het verleden zijn gedoken blijken de scherpe randjes er al wel van afgesleten te zijn.

“Toen ik vrijdag in de namiddag bij je kwam zat je net uit te blazen vanwege alle boodschappen die je naar binnen had gesjouwd voor deze Koninklijke logeerpartij. Ik hoorde dat jij die maandag, meteen na je werk, een extra matras uit de kelderbox naar boven had gesleept, zodat die kon acclimatiseren.”
”Ja, plus logeerdekens die eerst gelucht moesten worden. Foeifoei, wat had ik er een werk aan gehad, en dat na een drukke werkdag. Om je dood te lachen eigenlijk. We hadden moeten zeggen, “Prima, breng luchtbedden en slaapzakken mee,” maar nee, je wilt niet ongastvrij overkomen. Sjonge. Ik heb toen nog extra moeten wassen ook, want de lakens hadden te lang ongebruikt in de kast gelegen. Als je er nu over nadenkt is het natuurlijk bij de konijnen af, haha, maar het was een goede leer voor de volgende keer.“

“Oh EmjE, het zou niet mistaan in een dubbelzinnige cultfilm, dit onwaarschijnlijke verhaal. Ik herinner me nog zo goed dat jij me trots liet zien hoe netjes het kermisbed in de kleine logeerkamer was opgemaakt. Het lag voor mijn eenpersoonsbed en ik voelde me bezwaard dat je al dat extra werk had moeten doen. Ik zag voor me hoe jij kruipend over de grond die lakens strak had moeten trekken, maar het oogde prima. Gezellig ook, met dat extra lampje erbij en toen zei jij droogweg: “Oh ja, ze hebben gebeld.” Ik dacht meteen: Let op, we worden genaaid en mijn mond viel open. "Ze komen morgen na het eten.” Niet zomaar genaaid, dubbel doorgestikt en toch een blinde naad.

“Hebben wij dat nou alle twee echt zo verkeerd begrepen?" vroeg ik jou, maar je haalde de schouders op. "Ze komen niet vanavond en willen hier morgen ook niet eten?" moest ik het naadje van de kous weten en je knikte. "Jij hebt je dus voor de kat met haar strakke vagina uit de naad gesjouwd, voor niets? Nou ja, het moet niet mooier worden," pufte ik gepikeerd en jij vond het niet zo'n probleem. "Dat maken we volgende week zelf soldaat," zei je simpel. Het bleef vreemd voelen, al konden we de vinger er nog niet achter krijgen," schud ik er na zoveel jaar nog steeds gepuzzeld het hoofd bij.

“Ja, haha, maar dáár zijn we de volgende dag snel achter gekomen. Oh, als ik er aan terug denk, het weer voor me zie, lijkt het toch echt een hilarische slapstick.”
“Toen ze kwamen, de koffie achter de kiezen hadden, verdwenen ze smiespelend die logeerkamer in. Hahah, weet je nog dat we in de woonkamer zaten te wachten en ons afvroegen hoe laat ze naar de stad vertrokken?"

"Ja, hoeveel tijd we voordien zouden hebben om bij te kletsen want in de stad werd het pas gezellig na een uur of twaalf. Haha, oh, hoe wij even later met stomheid geslagen toekeken. Ik wist even helemaal niets te zeggen, want dit gebeurde in jouw huis. Hier werkte mijn kind aan mee.”

“Haha, nou ik wist het anders wel. Ik ben opgesprongen en sommeerde hen op te houden, zei dat ik niet wilde dat de logeerkamer overhoop werd gehaald en ik riep ook nog dat ik die speciaal voor hen op orde had gebracht.”
“Maar ze deden of ze doof waren, sleepten die twee matrassen hier naar binnen. Jij zei opnieuw, deze keer veel pinniger dan ik van je gewend ben, dat je hier niet van gediend was. "Terug ermee, onmiddellijk," gebood je zelfs, maar ze deden of we niet bestonden tot  M**** achter die bult beddengoed midden in de kamer bleef staan en ons indringend aan keek. Ze siste met die verbeten kop dat het ging zoals zij dat wilden, “want wij hebben al in het begin van onze relatie  met de hand op het hart gezworen dat we nooit gescheiden zullen slapen." Jij zei nog: "Jullie liggen daar toch op één kamer en de deur kan dicht, dan hebben jullie pivacy." Ja echt, dat zei je nog, maar haar repliek was dat wij gestoord waren.

"Jullie moeten niet denken dat C. als een hond voor mijn bed gaat liggen." Voor HAAR bed, want natuurlijk wilde zij niet op de grond. Moet je weten dat ze dat hele jaar bij mij in huis moeiteloos met zijn tweetjes in haar bed sliepen, maar dat wellis-nietis was ik zo vreselijk zat, dat ik haar daarmee maar niet confronteerde. Stoïcijns doorgaand maakten zij hun echtelijke sponde op. Achter jouw bank. Midden in jouw woonkamer voor jouw eethoek, terwijl wij het gezellig wilden maken met hapjes, drankjes en zo. Je had er zelfs de bubbels voor gekocht waar M**** zo van hield."

"En toen wilde ze die wijn niet eens. Dat was wel het summum. Ze waren precies twee uur binnen en we hadden voor een heel jaar al meer dan voldoende onaangepaste fratsen meegemaakt. Jassen die ze niet op de kapstok hingen. Diverse tassen, als wilden ze weken blijven, waren van hot naar her van zich af gesmeten. Binnen drie minuten zag mijn huis er uit als een afgebrand dorp en toen het bed klaar lag werden onze belangstellende vragen over studie en werk niet eens beantwoord. Alsof we ons met privézaken bemoeiden die ons niets aangingen." Ze raakt er weer opgewonden van.

"Natuurlijk vallen er dan vanzelf van die ongemakkelijke stiltes, het was of ik in een spooky film meespeelde. Waarom zijn we toen niet vreselijk kwaad geworden?" vraag ik me af, "want ik schaamde me er zo voor dat ze zich in jouw huis zo misdroegen.“

"Meid, maak je niet druk, sommige dingen zijn zo ongrijpbaar dat je er een week voor nodig hebt om er een juiste reactie op te verzinnen. Vooral als je, zoals wij destijds, hahah, te gek voor woorden, ons op iets gezelligs hadden voorbereid.”
“En toen was mijnheer haar gemaal C. de Zwijger, ineens toch zo vreselijk moe. Hij zat constant te gapen en luidruchtig te zuchten, dus kroop de arme jongen op háár aanraden om tien uur onder de wol. Achter de bank. Ik viel van de ene verbazing in de andere en het enige dat ik kon verzinnen was dat ik me moest beheersen om hen niet in de kaart te spelen, al had ik er geen notie van aan welk spelletje wij onvrijwillig meededen. Je gelooft het toch niet, EmjE?"
“Nee, ik zou niemand geloven die zo’n raar verhaal opdist, denken dat hij me in de maling neemt, maar we het echt zelf meegemaakt en die vrienden waar ze mee zouden gaan stappen?"

"Opgestapt? Opgelost? Of wilde niemand nog iets met hen te maken hebben nadat zij hen als postpakketjes aan de kant hadden geschoven toen ze van school vertrokken. Nota bene omdat C. te vaak was blijven zitten en M**** vond dat ze achter hem aan moest kachelen. Ze kwam nog wel even bij ons zitten en wist volgens mij wel dat hun gedrag niet door de beugel kon, terwijl C. de Zwijger overdreven achter mijn rug ging liggen zuchten en steunen. Zo kon hij toch niet slapen! Het werd alsmaar lachwekkender. Stille wateren, diepe gronden, maar wij zaten ineens tot onze nek in een vieze modderpoel. Zij waren de heilige twee-eenheid die ons wel even zou leren wat echte liefde was,” zeg ik nu sarcastisch.
“En toen M**** een uurtje later ook plat ging, verwachtten zij kennelijk dat wij hen met rust zouden laten? We hebben er toen geen woord over gewisseld, maar we lieten ons niet dwingen. Ze hadden duidelijk buiten de waard gerekend.”
“Oh ja, hahah, het was nog geen elf uur. Als ik een boek had willen schrijven over hoe ouders en kinderen worstelen met een generatieconflict, over wat je daarbij tegen komt, zou je deze krankzinnige vertoning toch nooit hebben uitgedacht? Hoezo: baas in eigen huis. Hoezo: je hakt niet de hand af die je voedt of men respecteert de regels onder andermans dak?”

“Hihi en dat wij er de slappe lach van kregen was uiteraard tegen het zere been. We hadden ons natuurlijk moeten schamen dat we er nog lol om hadden en laten we eerlijk zijn: wij waren toen ook wel bewust erg vervelend ons opgewekte zelf. Dat was onuitstaanbaar voor het vermoeide jonge stel.”

“Dat we niet nederig ook het bed in kropen, onze stemmen niet dempten, in de woonkamer bleven zitten zwetsen bij de lawaaierige borrelnootjes en over koetjes en kalfjes kletsten. Dat we daarna ook nog naar onze detective op de tv keken, pffff. Wat waren wij hen aan het pesten, hihi. Oh EmjE het is achteraf om je te bescheuren. Volgens mij waren zij toen echt op het hoogtepunt van kierewiet.

"Ja, na zoveel jaar is het een komische act waar je alleen nog hartelijk om lachen kan," geeft ze toe.

"Toen het gebeurde heb ik even gedacht dat ik gek werd. Ach en als ik er echt bij stil sta wat ik allemaal heb gemist doordat zij na dat trauma nooit meer bereikbaar was, wordt de lijst van verschrompelde idealen zo lang dat ik er acuut chronische depressief van word,” mijmer ik relativerend. Plotseling realiseer ik me hoe weinig EmjE weet van het drama dat zich zo lang geleden heeft afgespeeld. “De periode vóór de terugkomst naar mijn geboortestad heb ik bij jou amper ter sprake gebracht, bedenk ik me nu. Ik roep altijd wel dat M**** daarna nooit meer dezelfde was, maar wat er is gebeurd weet je volgens mij niet eens.”

“Nee, jij was opnieuw begonnen toen ik je leerde kennen. Stond heel blij en gelukkig in het volle leven en je zaak draaide op volle toeren. Jij rakelde dat verleden niet op,  verstopte het net zo min. Je maakte er soms wel een toespeling op als er zich iets geks had voorgedaan dat je niet begreep. Je snapte bijvoorbeeld echt niet waarom ze niet meer wilde dat jij haar een boekje voorlas voor het slapen gaan. Dat soort onverwachte dingen besprak je wel. Ik had daar ook geen verklaring voor. Jij was een open boek, net als nu, maar je hebt onze tijd niet tot in den treuren vol gekletst met wat je vroeger had meegemaakt. Je hing er tenminste nooit klaaglijke verhalen over op. Ik weet er dus weinig of niets van wat jullie toen hebben meegemaakt”

Wordt vervolgd Geen prietpraat

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik zou moeten lachen maar het is met een raar gevoel.
Wat een onhandelbare pubers zijn me dat!!
dan te bedenken dat ze al in de twintig waren, ongelooflijk
Ja, het is lachwekkend, tegenwoordig lachen EmjE er ook om...
niet te geloven!!!
Zelfs ik ben nu met stomheid geslagen. Zoals ik je vertelde heb ik een nicht met een soortgelijk jeugdtrauma/gedragsstoornis (?), maar dit slaat echt alles!
Dat vond ik toen ook....en zo onvoorspelbaar ook
Vol ergenis me rot zitten lachen. Ja, hoe kan dat dat je twee tegengestelde emoties voelt? Maar het hele relaas is zo belachelijk en je dochters gedrag zo onbeschoft dat je gewoon sprakeloos bent na het lezen van je verhaal.

Sprakeloos, inderdaad, zoiets verzin je toch niet? Ik weet tot op de dag van vandaag ook nog niet waarom ze dit zo hebben gedaan en dan kwam er ook nog die rare ochtend achteraan... Ik zie het nu ook met een lach en een traan hoor, dus ik snap je reactie
Ja. Ook even geen woorden. Onbegrijpelijk.
"Matrassen" is tussen EmjE en mij een kwinkslag geworden, die onlosmakelijk zit vastgeklonken aan de 'jam-affaire'.
Dat gebeurde de volgende morgen- na een nacht komt er dan ook altijd de volgende dag, niet waar?
Die zaterdag en zondag staan in ons geheugen gegrift en we hoeven enkel maar te zeggen: matrassen of jam-affaire en we schieten in de lach (maar goed dat ze dat nooit geweten heeft) Zoals we altijd zeggen zodra we iemand zien met lange oorbellen: "Ze zijn wel een beetje lang, maar niet hoerig" behalve als ze wel een beetje goedkoop ogen, dan kijken we enkel en knikken: "Beetje lang"
Bij je andere verhalen wist ik onmiddellijk wat te zeggen. Nu voel ik een combinatie van verbijstering en ongeloof. Wat een arrogantie en respectloos gedrag. Maar wat mij het meest stoort is de manier waarop: heel kinderlijk....het lijkt alsof ze zich elk moment op de grond kon werpen zoals een twee-jarige dat doet als hij het snoepje van zijn keuze niet krijgt. En maar brullen....
Het voelde alsof ze ons uit de tent lokten, telkens iets anders bedachten zodat wij de handen van haar af zouden trekken, zoals haar vader dat had gedaan.