Zij zegt dat het hoerig is

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 04 February 15:02

Voor het eerst van mijn leven ben ik daadwerkelijk (niet enkel in overdrachtelijke zin) bij mijn nazaat uit de buurt gegaan wegens disrespect. Het lijkt voorlopig de beste oplossing. Die maandagavond is het na het eten bij EmjE al alsof er géén razend ingewikkelde en spannende therapiesessie is geweest. Het is bij haar altijd veilig, warm en vertrouwd en ik haal bij de koffie het verleden aan alsof we vandaag een nieuwe fase ingaan.

“Gelukkig heb jij als haar tweede moeder nooit de volle laag gekregen, zoals ik,” “Nee, hoe dat kwam heb ik nooit begrepen, maar voor mij had ze kennelijk wel respect, al merk ik daar momenteel ook nog maar weinig van,” mijmert EmjE.

“Ze heeft ook jou links laten liggen. Ik heb altijd gehoopt dat ze bij jou te rade zou gaan als ze in de knoop zat of als er weer eens iets was voorgevallen.”

“Met mij praten? Over jou, zichzelf? Ben je mal? Ik hoor volgens haar immers bij jouw wereld en ik ben alleen daarom al met het Weltevree-virus besmet.”

“Dat wil toch niet zeggen dat jij overal hetzelfde over denkt, toch? Dat doe je zovaak niet. Mens, wat heb ik vaak nieuwe inzichten door jouw reacties gekregen.”

“Dat begrijp jij, weet ik, maar zo denkt zij niet. Zij neemt aan dat we het overal en altijd met elkaar eens zijn, kan zich niet voorstellen dat wij het daarentegen prettig vinden om het wel eens oneens te zijn. Zelf zoekt ze dwangmatig bevestiging, erkenning en gaat compleet over de rode als iemand een andere mening heeft dan zij. Ze dacht waarschijnlijk dat ze 'klaar' was toen ze de deur uitging.” denkt EmjE mee.

14061ea334f9f963ff3477cddd242644_medium.“Eindelijk weg bij mij, kon ze haar hoogstaande levensvisie in praktijk brengen, zich in het studentenleven lekker losbandig losweken van die vreselijke jeugd. Ik hoopte wel dat ze zichzelf en haar strenge regels eindelijk vergeten kon. Heerlijk uit de band springen, op zoek naar haar eigen grenzen, naar wat haar geweten haar ingeven zou en dat onder de loep leggen." herinner ik me. EmjE neemt ook geen blad voor de mond vandaag. "Hahah, dat is wel even anders uitgepakt. Dat durfde ze met haar grote mond dus niet alleen. Dat moest aan het handje van C****, haar grote liefde."

"Ja, die na drie maanden al bewezen had haar niet serieus te nemen.  C**** en zij, door dik en dun tegen de boze buitenwereld in de illusionaire veronderstelling dat zij samen anderen ten voorbeeld zouden zijn. Pubers ten voeten uit, EmjE en logisch dat ze hun eigen fouten wilden maken. Die twee hebben elkaar, als de lamme en de blinde, toen wel heel erg wederzijds gesteund," knik ik. Dan komt EmjE ineens met een bekentenis, die ze destijds voor zich heeft gehouden.

“Op mij kwam het wel eens over of ze vadertje en moedertje speelden.” Nu jij dat zegt herinner ik me weer dat ik het óók raar vond dat ze nooit iets alleen deden. Het leek wel een oud getrouwd stel. Uiteraard prettig voor hen, maar samen waren ze helemaal niet aardiger, juist dubbel respectloos tegen de rest.

"Foei, hoe gewiekst ze ook zijn ouders en mij tegen elkaar uit speelden," ril ik even. "In het begin ging ik er nog van uit, hoopte ik, dat hij haar misschien tegengas zou geven, maar helaas,” laat EmjE zich met een zekere spijt ontvallen en ik vul aan dat hij haar woede juist versterkte, trots keek als ze mij afsnauwde en zijn mond niet open deed, terwijl af en toe toch zijn ogen vonkten van woede.

"Ik dacht dat die twee het wel een leven lang vol zouden houden. Hij leek meer haar beveiliger, volgzame lakei dan een spannende geliefde waarmee ze woeste nachten beleefde of vol op experimenteerde. Hun leven had zo'n gedegen burgerlijk karakter. Het waren geen jongelui die het leven met passie, lekker onverantwoordelijk, te lijf gingen in die ontdekkingsfase, wat je op die leeftijd toch wel had mogen verwachten. Het was hun keuze, maar het leuke van de studententijd is nou juist dat je door de omgang met medestudenten jezelf beter leert kennen en dan vanzelf, spelenderwijs, je ouderlijk huis ontgroeit.”

”Wie zegt dat zij iets van medestudenten op wilden steken? Ze keken er op neer en hadden aan ons geen pottenkijkers meer. Dat was kennelijk voldoende, maar weet je nog dat opgewonden gedoe over die leuke nieuwe oorbellen?”

“Oh ja, haha, nu je het zegt, EmjE, was ik al weer helemaal vergeten, haha." 

"Ze was al in de twintig, denk ik en ze kwamen nooit, jij had ze al maanden niet meer gesproken want je moest hen met rust laten, niet bellen of mailen, sjonge wat waren ze sociaal.”

“Het was toeval dat jij bij mij had gegeten op een doordeweekse werkdag. Ging de telefoon: Hallo ma, we komen er aan, zitten in de bus. Na maanden amper contact stonden ze plompverloren voor de deur. Meten met twee maten, noemde ik dat voor mezelf, maar ik zag het meteen: ze zat met een groot probleem. Omdat ze amper groette. Koffie gezet en daar zat het zwijgende maar duidelijk opgewonden stel. C**** en M**** onze sprakeloze Siamese Tweeling. Ik hoopte nog dat ze nou eindelijk eens als gelijkwaardige volwassenen wilden praten over hun woede of waar hun dominante weerbarstige wetten voor nodig waren. Schoon schip, dingen bespreken en zo één en ander afsluiten, maar ze bleven zwijgen. Ik zei het fijn te vinden dat ze zomaar eens binnen wipten, zo leuk als de kinderen je komen verrassen en ik vroeg uiteindelijk waaraan we hun plotselinge bezoek te danken hadden. Dat viel schijnbaar verkeerd, ze kon me wel schieten.

"Dat weet jij wel," zei ze.  Ik schrok, was ik in gebreke gebleven, had ik iets gemist en vroeg meteen of ik iets belangrijks vergeten was, maar zij keek alleen maar zo donker, alsof ik helderziende moest zijn. Ik zei me van geen kwaad bewust te zijn en zij stond ineens op, kwam midden in de kamer vlak voor me staan.

"Wat vind je van mijn oorbellen?" Dat vroeg ze met dat speciale dwingende toontje, alsof ik op straffe van een pak slaag nu toch het enige juiste antwoord op diende te lepelen. Ik had ze al gezien, vond ze fijntjes, beschaafd, maar voor haar doen ook nogal gewaagd, want ze droeg altijd kleine knopjes. Ik nam aan dat ze me op deze manier wilde laten weten dat ik haar er een compliment over had moeten geven.

“Leuk, ja, ik zag ze net al en ze staan je goed,” zei ik naar waarheid. “Goh wat heeft ze ons toen door zitten zagen,” glimlacht EmjE zeven jaar na dato, "omdat haar vriendin niet had mogen zeggen dat zij ze een beetje te lang vond. Het ging wel twintig minuten door, over hoe Maaike dit en dat Maaike dat en toen en toen...

"Ja, ze draaide zich steeds meer op en C**** zat er bij alsof hij enkel was ingehuurd ter ondersteuning aangezien ze niet alleen met mij kon zijn. Dus stelde ik haar gerust, probeerde te troosten, maar daar kwam ze niet voor, riep ze pissig. Waar komen jullie dan wel voor, dacht ik nog en zei: “Och M****, Maaike heeft een andere mening, dat mag toch? Ze is je vriendin, mag haar eigen idee toch wel hebben?" Nou, dat was vreselijk fout. “Wat?” spuugde ze in mijn gezicht en stelde vast dat ik het dus met die vriendin eens was. De logica ontging me van die conclusie, stond met de handen in het haar en had geen goed antwoord klaar. Dit was nou zo'n typisch geval van:  wie niet voor me is, is  tegen, of zo.

“Zie je wel, nu komt de aap uit de mouw, ik wist het wel, ik heb ook helemaal nooit iets aan jou,” riep ze verwijtend en het verdriet om zoveel onbegrip mijnerzijds droop van haar gezicht. Vermoeiend, dat mateloze wantrouwen, die eeuwige strijd, dat wellis nietis als ik het niet met haar eens was. “Nee ik vind die oorbellen leuk, fijntjes, niet te opzichtig en ze staan je gewoon goed.” bleef ik rustig maar ze zuchtte alsof heel de wereld tegen haar samenspande. Jij zei óók nog dat je ze leuk vond. Dat er niets mis was met de nieuwe oorbellen. Je raadde haar aan lak te hebben aan andermans mening want al dofte zij zich op in de meest onmogelijke kleren, dan nog waren dat haar eigen zaken. Jij was resoluut, maar het hielp allemaal geen zier."

“Maar die stomme Maaike zegt dat ze hoerig lijken, ” riep ze uiteindelijk.

“Nou en? Wat maakt dat uit? Dat is háár mening, geen mes in je rug of zo. Daar ga jij toch niet dood van?” vroeg ik naief, niet wetend daarmee nog meer olie op het vuur te gooien. Ja, toen had ik het natuurlijk weer gedaan.
“Zo iets zeg je als vriendin toch niet? Dat is gewoon verraad want Maaike weet alles van me af. Ze is mijn beste vriendin, ze hoort rekening met mij te houden. Ze weet als géén ander hoe moeilijk ik het altijd heb, zo zonder vader en zo.” en ineens was haar geduld op, sloot ze zich weer woedend op, alsof ik haar voor de zoveelste keer in de steek had gelaten."
"Of schrok ze omdat ze ineens haar vader noemde?" denkt EmjE met voortschrijdend inzicht hardop, zeven jaar na dat opvallende voorval.

"Ik realiseerde me toen ook ineens, dat ze kennelijk met zijn tweetjes in de trein waren gestapt, een uur hadden gereisd, daarna met de trolley door de stad waren gehobbeld, puur om erkenning te krijgen voor Maaike's afschuwelijke verraad. Haar beste vriendin had haar tot op het bot beledigd en omdat wij Maaike een eigen mening gunden, was zij opnieuw bevestigd in de doemgedachte dat ik haar nooit begreep, nooit achter haar stond.”

”Dat was ook de eerste keer dat ik dacht dat ze alle twee niet om konden gaan met bindingen, vriendschappen. Niet alleen met de band van ouders, maar ook niet met die van leeftijdsgenoten, goede vrienden en zo. Dat ze het zelfstandige leven enkel konden bolwerken met elkaar,” bekent EmjE.

“M*** had eindelijk eens iets 'gevaarlijks' gedaan en hupsakee, niet iedereen was het ermee eens?  De wereld verging bijna. Ze waren ook wel een beetje lang, die oorbellen, maar juist heel beschaafd. Van die leuke dunne lintjes. Gelukkig vonden wij haar die lange lellen goed staan want anders was ze weer op hoge poten de deur uitgevlogen, had ze geroepen dat ze me nooit meer wilde zien. Het is goed dat het lang geleden is, ik kan er nu om lachen, maar een jaar later hadden ze weer iets anders onverwachts uitgedacht. Jij helemaal verbaasd, ik viel bijna van mijn geloof, ze wilden bij jou komen logeren. Het hele weekend nog wel, weet je nog EmjE?”

Wordt vervolgd Logeren met haken en ogen

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Maaike weet hoe moeilijk ik het altijd heb, zo zonder vader en zo ...
Iedereen hoeft zich mat haar rekening te houden!?!

Wentelt zij zich graag in een slachtofferrol .. heeft zij zo'n ego ???
Moeilijk te begrijpen hoor!!
Ja hè, mij ging het ook de pet te boven...
Wel vreemd dat ze blijkbaar bevestiging van haar oorbellen zocht bij jou, ik bedoel, had ze toen al niet jou tot de vijandelijke kamp verklaard? Betekent dat dan misschien dat ze ook graag wilde dat je haar erkende, maar dan op haar manier? (Die overduidelijk niet gezond is)
Hoe dan ook, die episode zegt veel over haar onzekerheid.
In wezen had ze mij al vanaf haar vierde tot vijand verklaard, dus wat dit nu te beteken had was voor EmjE en mij zeker verrassend te noemen, nadat ze al zo duidelijk had gemaakt dat ik nergens voor deugde. Misschien een laatste 'stuiptrekking'? Maar nee, daarna kwam weer die logeerpartij. Daar werd het helemaal ongelooflijk.
" Ze is mijn beste vriendin, ze hoort rekening met mij te houden. Ze weet als géén ander hoe moeilijk ik het altijd heb, zo zonder vader en zo."

Hoe egocentrisch kun je zijn? Alsof ze de enige op de wereld is die in eenoudergezin is opgegroeid. Alsof die Maaike er alleen maar is om M. naar de mond te praten.
Ze bewees hiermee dat niet alleen ik geen eigen mening mocht hebben, zelfs haar beste vriendin diende haar in alles gelijk te geven. Terwijl ze bijna nooit kwam, moest ze voor mijn erkenning/bevestiging meer dan een uur reizen met C**** ?
Hoe wanhopig ben je dan? Helaas zei ik het 'verkeerde' en "zie je wel, ik wist het wel, ik heb nooit iets aan jou" zegt voldoende over hoe ze al die jaren over me heeft gedacht
Als je niet voor haar was, ben je tegen haar. Er is geen enkele middenweg. Dat normale mensen elkaar tegen kunnen spreken of het oneens kunnen zijn zonder dat dit een relatie schaadt is iets wat zij denk ik niet kan bevatten.
Ik heb puberende tieners (die ik af en toe eens achter het behang zou willen plakken) maar toch, ondanks hun kuren is de natuurlijke band er. Als er problemen zijn komen ze bij mij. Soms na het hard dichtknallen van een deur 'omdat ik het niet begrijp!'

Dit lijkt me echt verschrikkelijk. Ik zie in een reactie dat je haar niet meer mocht knuffelen vanaf haar vierde. Onbegrijpelijk en een zware last om te dragen als moeder.
Ja, nadat ze dat trauma had opgelopen was het een totaal ander kind

Ik mocht zelfs geen boekje voorlezen voor het slapen gaan, "Want ik ben al groot!"
Geen verjaarspartijtjes organiseren "jij kan niks" ( heb dat tot haar tiende toch volgehouden en hoe leuk het ook was geweest: ieder jaar maakte ze ruzie voordat ze naar bed ging
Toen ze openlijk heel hatelijk riep ( tijdens een carnavalsfeest op de school waar ik les gaf en haar apetrots aan hen collega's voorstelde) "Kijk eens, en dit is mijn dochter
"Ik ben jouw kind niet! Ik ben al groot," werd daar ook nog eens mijn reputatie geschaad (want welk kind reageert zo fel als mams trots op haar is?
Wat moet jij vaak een gevoel hebben gehad op eieren te hebben gelopen, ben blij dat je met Emje er zo samen over kunnen mijmeren, af en toe lachen en de vele vraagtekens kan delen, blijf het knap vinden deze zoektocht naar je dochter om een opening te vinden om je moederschap toe te mogen laten. knap hoe je alles weet te beschrijven!
Ja, op eieren moeten lopen, en dat zoveel jaar, dan wordt dat een gewoonte en daarom zei Niek meteen dat ik bij hem mezelf mocht zijn...
Note. Met mijn kinderen snap ik de ontwikkeling van een kind, en daarbij horen dit soort typische zaken... daar kunnen ouders van nu mee omgaan en dat wordt zeker volledig van hen verwacht... ik vind het erg dat je zo uitlaat over je dochter...
'ik vind het erg dat je zo uitlaat over je dochter... '

Ach de dochter heeft het er wel naar gemaakt.
Misschien weet Secri niet voldoende?
Ouders van toen wisten ook van wanten. Ik in ieder geval wel Ik beschrijf ik de gevolgen van een vader die het gore recht nam om de moeder schreeuwend en tierend zwart te maken en dan zijn kind in de steek te laten. Vertrekken zonder je kind gedag te zeggen is funest

PS: Een kind met een trauma kan inderdaad anders reageren dan een kind met een normale jeugd
Heel eerlijk zoiets zeg je inderdaad als vriendin niet en als ouder snap je zoiets... echt...
Ieder zijn eigen mening,
jij de jouwe, zij de hare en ik beschrijf feiten, niet meer of minder dan dat (als je zomaar in een verhaal stapt ken je alle ins en outs ook niet)
Volgens mij is dat voor elke vriendschap anders. Mijn vriendin zou het best mogen en kunnen zeggen. Waarom niet? Als dat haar mening is hoeft ze er toch niets gemeens mee te bedoelen? Als je elkaar goed kent, weet je hoe je de opmerking moet opvatten.