Fado

Door Liss gepubliceerd op Monday 02 February 13:29

Ik ben sinds gisteren verhuisd naar mijn appartement in de regio ST. Sebastão. Na 3 dagen begin ik me hier al helemaal thuis te voelen.Ik was zo blij dat ik kon verhuizen want ik was het na 5 weken beu om steeds in jeugdhotels moeten verblijven (is het goedkoopste). Het voelt geweldig om terug een eigen kamer te hebben,een keuken waar je kan koken, een koelkast waarin je een eigen lade hebt om wat etenswaren in op te bergen, een woonkamer waar je je s'avonds in de zetel kan nestelen voor de t.V. of praatjes kan maken met je kamergenoten.

We wonen hier met 5.  Christina (portugees meisje), Eveline ,Francisco en Flavio, allen van Braziliaanse afkomst en ik natuurlijk.Portugees is hun moedertaal maar ze spreken gelukkig ook vrij goed Engels. Er hangt hier een heel gezellige sfeer in huis. Het voordeel van het samenwonen met anderen, is dat je je nooit alleen voelt en als je nood hebt aan privacy kan je je nog altijd terugtrekken in je eigen kamer. Volgens Christina hebben we het hier echt wel getroffen ons appartement, omdat het zo groot is en dat voor maar 250 euro per maand. Dit vindt je volgens haar niet zo vaak.

Wat ik ondertussen wel ervaren heb, is dat de Portugezen heel behulpzame en gastvrije mensen zijn. Maar iets afspreken met hen verloopt niet altijd even soepel. De meeste leven van dag tot dag en vinden het moeilijk om dingen op voorhand te plannen. En als je iest met hun plant, dan kan dit plan dezelfde dag nog 2 keer veranderen. In het begin gaf dit ongelooflijk veel frustraties, maar na 5 weken hier te zijn in Portugal went dit wel. Ondanks ik geen werk heb, leef ik hier toch wel over het algemeen relaxt.Omdat de mensen hier meer relaxter leven, neem je hun levensstijl voor een stuk over.

Na de verhuis ben ik naar de dienst vreemdelingenzaken geweest voor het certificado registo (dit is een verblijfsvergunning). Maar die waren zo onduidelijk over wat ik precies moest doen om dit in orde te maken dat ik hulp ingeroepen heb van mijn kamergenoten. Ik heb mij ook nog ingeschreven in een restaurant in het centro plaza piazza, omdat ze daar ook personeel zochten. Evelin gaat mij ook helpen met het zoeken van een job.Ze wist nog wel enkele plaatsen waar ze vaak mensen nodig hebben.

Dezelfde middag ben ik met de metro naar Chiado geweest en heb ik wat inkopen gedaan voor de winter (was vertrokken met een bagpack vnl. zomerkleding).

Op praça Figueira was er een boekenbeurs.Er lagen vele boeken over Lissabon in de jaren '40 met mooie foto's, en autobiografieën over Amalia Rodriguez. Ik heb een dun kookboekje gekocht (voor maar 75 cent) waarin 100 recepten staan  die beschrijven hoe je bacalhau op verschillende manieren kan klaarmaken. Bacalhau is portugees voor stokvis,  Vroeger werd het het voornamelijk door de arme mensen gegeten omdat het zo  goedkoop was, nu is het de specialiteit van de Portugese keuken. Nu ik een keuken heb kan ik één van deze recepten wel eens uitproberen.

Het is hier de afgelopen dagen erg warm geweest, zo een 26 graden. Volgens mijn kamergenoten is het nu warmer dan in augustus,bof ik even.

Vanmorgen heb ik eens lekker lang uitgeslapen, mijn haren geverfd (die helemaal verkleurd waren van de zon) en een uitbereid ontbijt klaargemaakt. Omdat ik vandaag niet zoveel zin had in drukte, ben ik gaan uitrusten in het parque Eduardo IV. Dit park is niet ver gelegen van de buurt waar ik momenteel woon. Het is een park met een Franse tuin,enkele vijvers en maar weinig bloemenbedden. Je hebt er ook 2 exotische kassen, de estufa fria en de estufa quente daterend uit 1930,.Toch wel gezellig om even op een bankje te zitten en te genieten van de rust. Terwijl ik daar zat, hoorde ik een gids vertellen dat Lissabon gebouwd is op 13 heuvels i.p.v. 7. Zo leren we weer elke dag bij.

Na een tweetal uur doorgebracht te hebben in dit park ben ik op zoek gegaan naar jardim botanic. Het is niet makkelijk om de ingang te vinden, tijdens mijn zoektocht ben ik enkele keren verloren gelopen en heb ik zo parque estrella ontdekt. Dit is een gezellig parkje waar vele gezinnen naartoe gaan. Er is een speeltuin en vandaag was er ook kinderanimatie. Het was een gezellig sfeertje daar, en heb daar even genoten van het zonnetje op een bank.

Tijdens mijn zoektocht heb ik ook casa da amalia gevonden.4c9ad17d2ee22eb190a05b5518a1da87_medium.

Amalia Rodriguez is de ziel van de fado. Ze is geboren in 1920 in Lissabon en gestorven in 1999. Amalia werd ontdekt toen ze fado-liederen zong in de straten van alfama. Daar werd ze ontdekt, ze maakte haar eerste debuut in 1939 in bairro alto. De fadomuziek is meer dan een lied, het is een klaagzang over de lotsbestemming. Fado is trouwens afgeleid van het latijn fatum, wat noodlot betekend. Onververvulde liefde,jaloezie,heimwee naar het verleden (ook saudade genoemd), de gecompliceerdheid van het leven, en verdriete zijn zo wat de thema's van de fadoliederen .Het leven van Amalia was een aaneenschakeling van ongelukkige liefdes, maar door haar sterke persoonlijkheid verwierf ze veel succes met haar fadoliederen.

Kortomik heb het erg naar mijn zin in Lissabon, het is een gezellige stad, er is hier veel te zien en te beleven.  Nu nog op zoek gaan naar een job....

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben altijd erg geraakt door fado
Ik heb haar nooit live gezien , maar heb wel een cd van haar. Numa casa portugesa ken ik, is één van haar vrolijkere liedjes. Ik vindt gaivota en "a estranha forma da vida " vindt ik ook goed.
tegen Liss
1
Gaivota geeft echt de heimwee naar Lissabon weer.
Ik heb de grootouders van mijn oma niet persoonlijk gekend.
Zij waren vluchtelingen uit Lissabon. Maar uit de verhalen die mijn oma over hen vertelde, waren zij veel te blij dat zij met hun familie aan vervolging waren ontsnapt, om over heimwee te praten (of er over te zingen).

De Portugezen die ik zelf heb leren kennen, kwamen uit Madeira:
Arme boerenknechten die op Curaçao in de olie-industrie kwamen werken.
Er was een monster-contract gesloten tussen de toenmalige dictator Salazar en de Shell. Het kwam er op neer dat Shell 90% van het salaris van iedere Portugese werknemer uitbetaalde aan Salazar en 10% overmaakte naar de op Madeira achtergebleven familieleden.
De werknemers, gehuisvest in barakken, hielden zichzelf in leven d.m.v. een 2e, soms zelfs 3e baan.
Ja, die hadden dus echt wel heimwee en zullen vast gewenst hebben dat een zeemeeuw hen de lucht van Portugal kon tonen.
Zij zongen ook Fado's, waaronder heel vaak Numa casa Portoguesa.

Hun kinderen en kleinkinderen, die hier zijn geboren, bezitten dankzij 3 generaties keihard werken nu op 1 na alle grote supermarkten, grote importbedrijven, restaurants, etc

Het is hen van harte gegund dat ze met z'n allen ieder jaar hun vakantie in Portugal gaan vieren en ze zingen nog steeds Fado's, waarvan het meest Numa casa Portuguesa.



Heel verstandig dat je de levensstijl van je huidige stadgenoten een beetje overneemt.
Een job zul je zeker wel vinden, vooral met wat hulp van Christina en Evalina.
Amalia Rodrigues was inderdaad fenomenaal:
Ik ben oud genoeg om haar 1x live te hebben horen zingen: die vrouw had een stem die geen microfoon behoefde!
Numa casa Portuguesa, haar sternummer, is 1 van mijn favorieten, vooral vanwege de inhoud van de tekst.
Ik spreek maar heel gebrekkig Portugees, maar omdat mijn moedertaal, Papiamento, zich verhoudt tot Portugees als Nederlands tot Duits, kan ik het meeste wel volgen.
De essentie van het lied, dat gastvrijheid en het willen delen met anderen, de rijkdom is van mensen die het materieel niet breed hebben, heeft mij altijd erg aangesproken, vooral omdat ik zo vaak heb mogen ervaren dat het absoluut waar is!