Levenslange trouw

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 01 February 22:32

- ‘Nou jò, dat gevoel had ik nou ook met hem. Heb je hem later nog gesproken eigenlijk?
- Dat meen je niet, hij wilde je niet meer zien?
- Hartstikke onbetrouwbaar! Ik zei je het toch? Hij stond toen ook al zo met Annelies te vozen!
- Ja ja, dat snap ik wel, en ik vind het ook echt zwaar shit voor je.’

Voor mij staat een jongedame, in een veel te kort rokje. Ze heeft er weliswaar een legging onder, maar toch! De combinatie met de zwarte laarsjes maken haar bijna tot een schattig schoolmeisje, doch, dit wulpse type zie ik geen kinderpostzegels verkopen. Helaas heeft ze een truitje aan dat veel te laag is uitgesneden, waaroor haar rondingen er bijna uitknallen.
Ohh… dan gaat ze nog voorover staan ook! Ze kijkt me schuin aan, alsof ze weet dat ik tot aan haar navel naar binnen kan kijken, terwijl ze via haar mobiel doorbabbelt met haar vriendin. Ze glimlacht gevaarlijk lief naar me. Het heftige telefoongesprek dat ze voert, geeft die reden niet.  Instinctief grijp ik naar mijn zwakke hart. Flirtte ze nou met mij? Een man van 78 jaar? Haar make-up is veel te zwaar, waardoor ze ordinair oogt. Hoe oud zou ze zijn? Zestien? Gaf ze me nou een knipoog?!

69d6297958dc45c257179161eacd446d_medium.

- ‘Ik vind gewoon, dat als je een relatie hebt, dat je dan met je tengels van anderen af moet blijven, ja toch? Ook flirten vind ik not done. Sjoerd zou dat van mij ook niet pikken hoor!’ Haar vingers glijden intussen langs haar beha-rand om het geheel weer op de plek te schudden. Weer kijkt ze er ondeugend bij! Of zou ik dat alleen maar zo zien? Wíl ik het zo zien? Wat zou ik doen als ze verleidelijk op mijn schoot zou komen zitten en me iets lekkers in mijn oor zou fluisteren?

De obscene gedachte alleen al! Hoe is het mogelijk dat ik daaraan denk, op mijn leeftijd. Ik kan me het bijna niet meer herinneren, dat ik het genoegen had om dergelijke prachtige borsten aan te mogen raken. Het is toch onvoorstelbaar!

Tegenwoordig heb je blijkbaar al een seksuele ervaring, vóór je aan elkaar voorgesteld bent! Maar ja, voorstellen… gebeurt dat tegenwoordig nog wel? Ilse was pas ook al aan het grappen dat ze in de dancing had gezoend met een jongen, waar ze niet eens de naam van wist, en zij is een van mijn kleinkinderen; ik wist niet wat ik hoorde!

De trein remt af.
Geschrokken kijk ik naar buiten om te zien op welk perron we zijn. De tijd lijkt veel sneller te gaan, nu het ‘gezellig’ is. Oké, nog drie stops, en dan moet ik eruit.

6f3ee6cf69fddcbd3fad468161d06cb1_medium.

De wervelende schoonheid met een verboden leeftijd heeft inmiddels haar gesprek beëindigd en ongegeneerd vlijt ze zichzelf neer, op het bankje, tegen mij aan. Ze haalt een papieren zakdoekje uit haar tas en ze wrijft een vlek van haar laars af. Haar been strekt zich uit voor mij en ik heb uitzicht op haar strak getrainde spieren. Haar benen zijn niet te dik, maar zeker niet te dun. Haar lichaam grenst aan perfectie; een droom voor elke man. Het zakdoekje verdwijnt in de prullenbak en weer gaat ze op zoek naar iets in haar tas.

In de treincoupé zoeken nieuwe reizigers een plaats en de deuren worden weer gesloten.  Een aantal jongelui blijft liever staan, en gewapend met hun mobiel, gaat de hele wereld langs hen heen. Ik sluit niet uit, dat het zomaar zo zou kunnen zijn, dat ze berichten naar elkaar versturen, zonder te weten dat praten ook tot de mogelijkheden behoort. Van hun gezichten is af te lezen of het ontvangen bericht leuk is of niet. De godin naast me heeft een blocnote tevoorschijn getoverd en ze schrijft er wat woorden op, die ik zo snel niet kan lezen. Het is niet dat ik er mijn best niet voor doe.

Wat mis ik het!
Een vrouw om mij heen.
Trees was nooit de vrouw van mijn dromen. Pas na haar overlijden, zes jaar geleden, besefte ik dat haar warmte en huiselijkheid van onschatbare waarde waren. Op zondag aten we steevast zelfgemaakte bitterkoekjespudding, en als het seizoen het toeliet, schepte ze er met trots een lepel  warme bramensap bij. Alleen zij kon dit zo bereiden; in de zes afgelopen jaar heb ik het nooit meer zo mogen proeven. Zij wist mij altijd het echte ‘thuisgevoel’ te geven. Toen ze overleed, moest ik haar beloven dat ik niet alleen zou blijven. Maar ja, ik was toen ook al 72 jaar; wie wil zo’n oude man nou?

De echte vrouw van mijn dromen bezat niet alleen een buitenproportionele schoonheid, maar ze was ook nog eens de slimste van de klas. Heel voorzichtig hadden onze ogen contact gemaakt op het schoolbal en toen ik alle moed bij elkaar had vergaard, heb ik haar ten dans gevraagd. Ze sloeg haar open neer en de blosjes op haar wangen ontgingen mij niet. Nooit vergeet ik de eerste seconden dat ik haar zachte hand in die van mij voelde. Als een flinterlicht veertje zweefde ze mee in onze eerste dans, die eindeloos had mogen duren. Geluk bestaat uit momenten,  dat wist ik toen al. Haar lichaamswarmte was voelbaar door mijn overhemd heen, en ik kon zelfs haar hartslag voelen, die meeging in het ritme van de mijne. Na een paar dansen verder, die wel dagen hadden mogen duren, ging plots het volle licht aan, waardoor we wreed uit onze exotische illusie gerukt werden. Het bal was ten einde. Ik heb haar te voet naar huis gebracht, een route die ik in mijn dromen nog vaak gelopen heb. Voor haar deur kon ik haar onmogelijk loslaten. Ik keek haar diep in haar betoverende ogen en geheel verlost van alle verlegenheid, proefde ik de meest hemelszachte mond ooit. Haar hand kroelde door mijn dikke haardos en ik was volledig van de wereld.

‘Jij wordt mijn vrouw’, heb ik toen gezegd. Ze keek me met betraande ogen aan.
‘Lieverd, volgende week vertrek ik naar Amerika, voor een rechtenstudie aan de universiteit in Washington’. Het trof me als een dolk in mijn hart!

De dagen voor haar vertrek waren we onafscheidelijk. Met de wetenschap dat ik een litteken op mijn hart zou creëren, dat ik de rest van mijn leven met mij mee zou dragen, heb ik er toch alles aan gedaan om intens van haar genieten.

Nooit, maar dan ook nooit, is zij uit mijn gedachten geweest. Al die jaren, dat ik met mijn lieve Trees de mooiste momenten mocht ervaren, deed ik dat in mijn beleving met mijn nymfe Anna.

Geschokt door mijn vreselijke gedachten, besef ik opeens dat ik mijn lieve vrouw altijd ontrouw ben geweest. Natuurlijk zijn de erotische gevoelens afgenomen, door de jaren heen, en ben ik de waarde van mijn huwelijk met Trees, gaan waarderen. Waarden, zoals er altijd zijn voor de ander, als je dat intens nodig hebt, zonder dit te hoeven vragen. Een samengesmolten eenheid.

Jawel, Anna en ik zouden elkaar loslaten, zodat we beiden ons leven zouden laten verlopen, zoals het door het lot voorbestemd was. Maar als ik toen had geweten, dat het litteken op mijn hart altijd pijnlijk vers zou blijven, dan was ik met haar meegereisd, om haar nooit meer te laten gaan.

De slanke vingers van de jonge duivelin naast mij, ratelen onvermoeid verder op haar mobiel, in een belachelijk, onnavolgbaar tempo. Haar voeten rusten op de bank tegenover ons en haar welgevormde knieën ondersteunen haar handen. Pure waanzin, dat zij, een onbekend meisje, dat mijn kleindochter zou kunnen zijn, mij tot deze wrede gedachten van ‘gemiste kans’ drijft, terwijl ik een goed leven heb gehad met mijn Trees.
Doch, nu zes jaar, in een slijtende eenzaamheid.

‘Hoi Annet, met mij. Ik ben over tien minuten thuis hoor’.

Als door een bliksem getroffen, zit ik vastgenageld aan mijn stoel.
De stem, die nu niet van naast mij komt, maar van de bank achter mij, is die van… Het is niet mogelijk! Ik lijk wel niet goed bij mijn hoofd. Ronduit ongepast dat ik me van de wijs laat brengen door zo’n kortgerokte deerne  naast mij die mijn levensfantasie in een looping zet in de meest bizarre rollercoaster ooit!

‘Ga rechtzitten!’ bits ik haar streng toe.
Geschrokken kijkt ze me aan en subiet zet ze haar landingsgestel op de vloer, waar het hoort.

‘Weet je, bel me anders straks even op mijn huisnummer. Heb je dat? Dan zie ik je graag vanavond nog, want in een leeg huis thuiskomen valt me altijd zo zwaar na zo’n reis…’

Ik gris het A-6 blocnote en pen van mijn nietsvermoedende medereizigster weg, en negeer haar geschokte gezichtsuitdrukking.

‘Kan ie? 055- 629…’

Ik schrijf het nummer op.
Het papiertje vouw ik dubbel en berg dit op in de omslagrand van mijn pet.
De trein stopt en de dame van de stem hoor ik vertrekken door de volgende opengesperde treindeur. Nog net kan ik een glimp van haar opvangen. Is dit mogelijk?

‘Sorry hoor opa, maar mag ik mijn spullen terug?’
‘Oh, het spijt me echt.’ Met een schuldig gezicht geef ik het blocnote en pen terug.
Mijn hart gaat als een bezetene tekeer en ik vrees voor een acute stilstand. Adem in, één twee drie, adem uit… rustig aan…
Ik open mijn ogen als ik besef dat ik nog even mag rondlopen op moeder aarde.

Mijn hand gaat op zoek in de binnenzak van mijn jas, waar een portefeuille in zit. Ik klap hem open en haal er een prentje uit van 1953.

3cbfcb6a5f69bd643526af86bedc9aa3_medium.

‘Wat een mooie vrouw’, hoor ik het meisje zeggen, dat na mijn ongevraagde lening van haar spullen denkt nu wel recht te hebben op enige bemoeienis. En terecht!

‘Deze foto is 62 jaar oud. Deze fantastische dame heb ik al die tijd niet gezien of gehoord, en ze is nooit uit mijn gedachten weg geweest. Zojuist is ze uit deze trein gestapt. Dankzij jou heb ik haar telefoonnummer, dank je wel.’
‘Zo dan! Dat is nog eens trouw zijn!’ hoor ik haar hard zeggen, waardoor iedereen opkijkt vanaf het mobieltje.

Ik berg de foto weer zorgvuldig op, om me klaar te maken om uit te stappen. De borden ‘Apeldoorn’ komen voor mijn raam tot stilstand. Half verdoofd loop ik naar de opengesperde deur, die zich achter mij sluit. Nog net hoor ik een stem ‘opa!’ roepen, maar dat zal wel niet voor mij bestemd zijn.


Normaal gesproken, als ik binnenstap bij mijn zoon, ben ik uitzinnig van vreugde om hen weer te zien en is dat wederzijds. Mijn kleinkinderen lopen druk om mij heen met het doel om mijn onverdeelde aandacht te krijgen, maar dit keer vinden ze geen aansluiting.

‘Opa, bent u moe?’ vraagt de jongste.
‘Ja  lieverd, ik moet even rustig gaan zitten’.
Ik krijg een kop koffie voorgezet en zacht bedank ik ervoor. De aanbieding van een koekje laat ik stoïcijns langs me heengaan.

‘Opa, het is best wel vreemd dat u geen pet op heeft, hi hi.’

‘MIJN PET!
Het telefoonnummer!’

‘Pa, wat is er!’ Geschrokken van mijn ongebruikelijke, forse stemverheffing, gaat mijn zoon naast mij zitten. De tranen lopen over mijn wangen, en ook de kleinkinderen gaan nu op de vloer voor mij zitten.
‘Sst… opa huilt!’

‘Oh, zo stom! Ik heb het allerbelangrijkste in mijn leven in de trein laten liggen’, breng ik hortend en stotend uit.
‘Pa, kom op zeg, het is maar een pet! Ik kan vanmiddag wel een andere voor u halen hoor, dat is geen probleem.’
‘Nee jongen, je begrijpt het niet, dat kan ook niet.’ Hoe zou ik het mijn zoon ooit kunnen uitleggen dat zijn lieve moeder niet de vrouw van mijn dromen was?
‘Laat het me dan begrijpen pa!’ Een opmerkelijk doordringende blik bereikt mijn ogen.
‘Ik kan het je niet vertellen, het is te erg voor woorden’, en ik wend mijn ogen af.
‘Wil je nog koffie’, hoor ik mijn schoondochter tactvol zeggen, om me zo weer even op adem te laten komen. Ik knik dankbaar.

De kleinkinderen worden aan hun huiswerk gezet en beiden nemen plaats naast mij.
Het hele verhaal komt eruit, en, voor mij geheel onverwacht, voel ik hun sympathie.

‘Pa, die pet moet terug komen, dat is één ding wat zeker is. Voor welk bedrag kan ik een beloning uitzetten in een advertentie? Zal ik het maar grootschalig doen in het Algemeen Dagblad? Voor € 500 zet het de meute wel in beweging toch? Ik zet er mijn eigen telefoonnummer wel bij, dan heeft u de stress niet van de telefoontjes die erop zullen komen. Goed?’

Wat een geweldige zoon heb ik toch!
Een week later gaat mijn deurbel en een jonge duivelin met een te kort rokje staat verwachtingsvol voor me.
‘Hoi opa, ik riep u nog na, maar u hoorde mij niet.’ In haar handen prijkt de schat: mijn pet. In de rand vind ik het gouden briefje terug en mijn hart slaat wederom in het ritme van een jonge puber.
‘Dank je wel, lieve schat!’

Mijn gordijnen heb ik gesloten. Het is stil in de kamer. Met mijn tweede glaasje citroenbrandewijn voor me, pak ik mijn telefoon op. Met trillende vingers druk ik de nummers in van het briefje.

‘Met Anna Jacobussen’, hoor ik  een hemelse stem zeggen.
‘Hallo Anna, ik …' verder kom ik niet.
‘Jacques? Ben jij dat? Jacques!’

‘Ja Anna, ik ben het.’

Reacties (45) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zucht.... romantisch!!
Jawel.. en het moest een triller worden van mij..
zwaar belazerd door mijn toetsenbord :)
Overmacht!

hihi.. dank je wel Appelpit!
Gelezen
Dank je wel
Aaaah, wat romantisch en wat mooi! Je eerste liefde blijft altijd heel speciaal denk ik.

Voor deze opa zeker!
Dank je wel Miesje!
Gelezen.
Gelukkig!
Leuke wending.
Dank je wel Eric!
Mooi verhaal! Ik dacht al in het begin: hoe gaat dit wulpse Canny achtige verhaal uiteindelijk over in een advertentie waarin een beloning van 500 euro wordt beloofd. Leuk!
haha!

Weet je, eigenlijk wilde ik er een thrillerachtig verhaal van maken, maar voor ik het wist, stond dit liefdesdrama er :)
Dank je wel INfiction.
Ik vind het dit verhaal geweldig !
Heerlijk! :)
Dank je wel Lyra!